Het was hoog tijd voor de kapper. Mijn frustratie over de foto’s waar ik mezelf recentelijk op terugzag, gaven me het laatste duwtje: er moest echt weer iets van een pony komen. Want dat blotebillenvoorhoofd met slap ernaast hangende lokken, daar was ik echt klaar mee.

Nou heb ik in het verleden al vaker een pony geprobeerd. Staat me énig, volgens mijn moeder. Staat ontzettend truttig, volgens mezelf.

Het probleem is dat ik geen volle bos haar aan de voorkant van mijn hoofd heb. Ik heb zelfs enigszins van die mannelijke inhammen aan de zijkant, waar überhaupt geen haar zit. Een volle rechte pony ga ik dus nooit krijgen. Het resultaat is altijd een paar jammere sprietjes, die ook nog eens alle kanten op staan. Dat was ik niet meer van plan.

Een paar iets kortere lokken aan de zijkant langs mijn voorhoofd laten hangen, wat ik een tijdje had, blijkt ook niet te werken. Ook dat gaat gewoon slap en steil hangen.

Dus vroeg ik aan de kapper om zo’n schuine lok over mijn voorhoofd, die een stuk hoger op mijn kruin begint. Dat vond ook de kapper een goed idee. Maar, waarschuwde hij, daarvoor zou er wel een flink stuk van de lengte aan de voorkant vanaf moeten. En op mijn leeftijd (…) zou dat niet meer zo snel teruggroeien als vroeger het geval was.

Auw. Maar hij had wel gelijk. Ik spaar al jaren en jaren voor haar tot op mijn kont, maar het lukt gewoon niet meer. Op een gegeven moment zijn de puntjes zo dun, dat ze er echt af moeten. Het heel regelmatig bijhouden om te voorkomen dat ze splijten en dun worden, wat ik de laatste tijd deed, bracht ook niet het gewenste resultaat.

Ik moet het accepteren: niet alleen ik, maar ook mijn haar wordt ouder. En daardoor dunner en minder snel groeiend. Haar tot op mijn kont zit er gewoonweg niet voor mij in. En dat werd nogmaals bevestigd doordat de kapper dik 10 cm aanwees aan de onderkant, waarvan hij adviseerde het per direct eraf te knippen omdat hij ‘er doorheen kon kijken’. Zucht. Daar ging weer een paar maanden sparen.

Aangezien mijn 36e verjaardag er over enkele weken aan komt,  besloot ik dat het nu maar tijd werd om te accepteren dat ik over moet op een echt kapsel, in plaats van vast te houden aan het meisjesachtige lange haar met een scheiding in het midden. De afgelopen tijd zijn er toch behoorlijk wat mensen geweest die me direct op mijn ware leeftijd schatten, in plaats van een jaartje of 26/27, wat tot enige tijd geleden het geval was. (Dat dat impliceert dat ik in een jaar tijd zo’n 9 jaar ouder uit ben gaan zien, probeer ik nog te verdringen.)

Ik zie jullie nu bijna zweten tijdens het lezen van deze blog: “Ze zal toch niet haar mooie lange lokken hebben laten afknippen en zo’n kort pittig kapsel hebben genomen…??”

Nee hoor, het valt reuze mee. Er is zo’n 15 cm af van de onderkant, maar het ziet er nog steeds uit als lang haar.

Ik moest wel even slikken toen ik mijn haar in het rond zag vliegen, en nog meer toen ik voelde hoe licht het was geworden – het voelt qua gewicht namelijk wel alsof de helft eraf is! Maar hopelijk zorgt dat ervoor dat ik er ook wat meer volume in kan krijgen.

Dus hierbij de echt niet zo schokkende foto’s van mijn nieuwe haarstijl:

 

Zie: nog steeds lang! Maar nu met wat meer subtiele bedekking van mijn voorhoofd en niet meer tot op mijn taille.

Natuurlijk is dit wel geföhnd en in model gebracht door de kapper. Het is even afwachten hoe het uitpakt nadat ik thuis mijn hoofd onder de douche heb gehouden en zelf heb geprobeerd die lokken naar de zijkant te krijgen…