Fijn, zo’n re-enactmentweekend! Want ook al was ik thuis te druk met mijn nieuwe website, zo heb ik toch nog fröbelwerk af kunnen krijgen.

Aangezien er afgelopen evenementen diverse kaartgeweven spulletjes door bezoekers zijn gekocht uit onze marktkraam, had ik maar weinig koopwaar over. Hoog tijd om wat bij te maken.

Het voordeel van mijn weefgetouw is, dat ik hele lange draden kan inrijgen, en daar meerdere stukjes weefsel in kan maken, die ik dan achteraf in losse stukjes opknip. Zo hoef ik niet voor elk stukje de boel opnieuw in te rijgen.

Lange banden zijn namelijk interessant voor mede-re-enactors, maar de gemiddelde bezoeker kan er weinig mee. Die vindt het gewoon leuk om een souvenirtje mee te nemen van een mooi stukje weefsel. En voor zo’n souvenirtje gaan ze geen tientallen euro’s neertellen, terwijl een lange band flink aan de prijs kan zijn (want: veel werk!). Vandaar dat ik ook historisch niet-correcte spulletjes maak, zoals sleutelhangers, boekenleggers en armbandjes:

Dit is dan ook gelijk een goede gelegenheid om mijn niet-handgeverfde wol mee op te maken. De handgeverfde wol bewaar ik wel voor de re-enactorbanden.

Zoals je ziet heb ik nu ook metalen uiteinden bevestigd aan sommige bandjes. Dat is uiteraard nodig voor de sleutelhangers, maar ik ben ook aan het experimenteren met armbandsluitinkjes. Vanwege de inkoopkosten wordt het bandje daardoor duurder, maar het ziet er wel mooier uit, ook als je hem om je arm draagt.

Eens kijken of dit soort bandjes beter verkopen dan degenen zonder metalen sluitingen. Zo ja, dan moet ik maar eens op zoek naar een leverancier om dit spul in bulk in te kopen, want ik heb het nu gehaald bij zo’n winkeltje dat spulletjes verkoopt voor het zelf maken van sieraden, waarbij je alles per stuk kunt kopen. En daar betaal je natuurlijk de hoofdprijs voor.