Gisteren hadden we een Zwusjesdate. Zwusje en ik spreken elkaar niet zo vaak als we zouden willen, maar we hadden gek gedaan en gewoon eens een dag geprikt om bij te kletsen.

Na een gezellige middag en avond, reed ik weer naar huis vanuit Zuid-Limburg. Het was 21:45 uur en ik had net mijn jas aan de kapstok gehangen en Sammy geknuffeld, toen ik zag dat ik een gemist appje van Koen had. Of ik om 22.00 uur mee ging tango dansen?

Koen en ik hadden namelijk al heel lang het plan om een keer samen tango te dansen. Hij heeft dat jaren geleden veel gedaan, maar de laatste tijd kwam het er niet meer van. En mij leek het leuk om ook eens Argentijnse tango te leren. Want dat is toch wel anders dan de tango die ik met stijldansen heb geleerd.

Alleen… autistische ikke kan niet zo goed tegen last-minute plannen. Ik was moe van de autorit en om dan spontaan te besluiten om een kwartier later te gaan dansen, vind ik moeilijk. In eerste instantie reageerde ik dan ook met ‘sorry, ander keertje?’.

Daarna schopte ik mezelf gelijk onder mijn hol. Doe eens spontaan! Waarom niet?? Ik had namelijk best zin om te gaan dansen. Bovendien was het maar van 22.00 tot 00:00 uur. En op nog geen 10 minuten van huis (in El Corte, waar tot recentelijk nog de Nijmeegse Balfolk-avonden werden gehouden). Het was niet alsof ik iets anders te doen had die avond (Mark was nog niet thuis). En ik was nog niet zo ver dat ik ingekakt op de bank was gezakt.

Dus hoppa, weer ge-appt dat ik toch wilde gaan en snel omkleden!

Ik was best trots op mezelf.

En wat ben ik blij dat ik ben gegaan! Want het was superleuk om te doen!!

Koen is gelukkig een hele goede leider en bovendien slaagde hij erin om snel en duidelijk uit te leggen wat de bedoeling was. We hebben eerst diverse oefeningen gedaan en het duurde niet lang voordat diverse kwartjes op hun plek vielen en we een soort van tango dansten!

Het scheelt natuurlijk enorm dat ik behoorlijk wat danservaring heb en dus niet bij nul hoef te beginnen. Maar toch zijn er een hoop dingen die echt even wennen zijn. Zo is het bij stijldansen de bedoeling dat je beiden een beetje achterover hangt met je bovenlijf, en zo je danshouding op spanning houdt. Bij Argentijnse tango leun je juist naar voren, tegen elkaar aan. Heel raar, want het geeft enerzijds het idee dat je elkaar aan het tegenwerken bent, terwijl je juist ook je eigen balans moet houden en elkaar moet volgen. Je bekken staat ook niet tegen dat van je danspartner aan, maar er zit een hele voetafstand tussen de voeten van jou en je partner. Ik miste dus enkele contactpunten om te bepalen waar ik heen moest.

En dan is er nog het hoofd dat naar rechts i.p.v. naar links kijkt, de elleboog die niet te ver naar achteren mag staan, en de benen die flink gestrekt moeten worden! Koen drukte het treffend uit: “Als je naar achteren loopt, moet je steeds controleren of er wellicht een afgrond achter je is, voordat je je gewicht op je voet zet”.

Ook moeilijk was het ‘lui zijn’. Ik mocht niet anticiperen op de moves van mijn danspartner, maar pas mijn andere voet neerzetten als het écht niet anders kon. Wow, wat een omschakeling.

Best intensief, om op al die dingen tegelijk te letten en dan ook nog te volgen. Eigenlijk is het de bedoeling dat je beiden leidt (wat ook weer anders is dan stijldansen of balfolk, waar je als volger wel input levert maar er toch een duidelijke taakverdeling is). Maar daar zijn we nog maar even niet aan begonnen…

Het zal nog even duren voordat ik wat ik doe echt ‘tango’ durf te noemen, maar ik vind het nu al een supermooie dans en heb dankzij Koen ook gelijk het gevoel dat erachter zit, doorgekregen. Dit is wat mij betreft zeker voor herhaling vatbaar!