Mark had geregeld dat er snoep in huis was, voor het geval er gisteravond vanwege Halloween, kinderen langs zouden komen. Ik was niet helemaal overtuigd – ik kan me niet herinneren dat hier ooit kinderen hebben aangebeld voor snoep. Ook niet op alle andere bedeldagen.

Volgens Zwusje moet je dan ook een kaarsje achter je raam zetten of je deur versieren of iets dergelijks, zodat mensen weten dat je meedoet. Oh. Zou het daarom zijn?

Dus zette ik ‘s middags vast een kaarsje klaar op de vensterbank. Want ik had geen pompoen, en tussen onze LARP-spullen zit niets horror-achtigs.

Hmm. Zou dat wel genoeg opvallen? Het kaarsje was klein en communiceerde ook niet echt ‘Halloween’.

Dus ik naar de achtertuin om een groot windlicht te pakken, dat ik buiten naast de voordeur kon zetten.

Hee, die gargoile tuinbeelden waren misschien wel leuk om aan weerszijden van ons pad te zetten. Dat was gelijk wat meer in de enge sfeer.

Zo gezegd zo gedaan.

Oh wacht, in de achtertuin stond ook nog mijn heksenbezem. Kleine moeite om die even tegen de muur te zetten.

Ik weer naar binnen en terug achter de pc.

Op Facebook zag ik diverse Halloweendecoraties langskomen, wat me enigszins inspireerde. Ik herinnerde me onze kunststof schedel op zolder.

Bij het pakken vond ik ook nog een zakje kippenbotjes (don’t ask). Oh hee, en… en… en…

…en uiteindelijk stond alsnog de voortuin volgebouwd en had ik het snoep in een ketel aan een driepoot gedaan, waar de kinderen uit mochten gaan graaien.

  

Want ik heb dan niet zo veel met kinderen, ik heb wel een hoop leuke jeugdherinneringen en draag graag zo’n makkelijk steentje bij aan het creëren van fijne herinneringen bij de huidige generatie.

En zoals je wel kunt raden: uiteindelijk heeft welgeteld één groepje kinderen aangebeld. Zucht. Halloween leeft nog niet echt hier. Maar goed, beter dan helemaal niemand aan de deur. Heb ik alsnog een handjevol kinderen blij gemaakt.

Hoop ik. Want eentje ging op de schedel staan omdat hij ‘m in zijn hebberigheid over het hoofd zag en een ander jongetje wilde ál het snoep in de ketel pakken.

Ik ben wellicht nog niet helemaal voorbereid op de huidige generatie kinderen.