Ik had nog nooit eerder zelf een pompoen-lantaarn gesneden voor Halloween! Terwijl me dat heel leuk leek om eens te doen. Wellicht heb ik vroeger als kind wel suikerbieten uitgehold om als lantaarn te dienen voor de Sint Maartensoptochten in ons dorp, maar dat kan ik me niet meer actief herinneren (en gezien de hardheid van suikerbieten, kroate in het Limburgs, lijkt het me dat mijn ouders dat toen voor ons zullen hebben gedaan). Vorig jaar wilde ik het al eens proberen, maar toen kwam het er niet van. Nu heb ik herfstvakantie, dus een mooi moment om een poging te wagen!
Ik had eigenlijk verwacht dat het lastig zou zijn om een pompoen uit te hollen en er gaten in te snijden, zonder in je vingers te snijden of de pompoen in stukken te breken. Maar het bleek supermakkelijk! Wellicht ook omdat ik goed materieel had: een lang, smal, gekarteld mes, een heel klein kartelmesje en een ijsschep.
De enige uitdaging was bepalen hoe diep ik moest snijden voor een ‘doorschijnende’ laag: diep genoeg zodat het licht er wel doorheen kon, maar niet zo diep dat ik helemaal door de schil heen ging.
Wat me wel tegenviel was de hoeveelheid vruchtvlees van binnen. Ik had me al helemaal verheugd op dagen lang pompoengerechten eten en had er verschillende receptjes voor uitgezocht. Maar toen ik het dekseltje van de bovenkant tilde, zag ik alleen maar draden met pitten, en gelijk daaronder een harde witte schil. Hoort daar geen vruchtvlees tussen te zitten…? En de pitten zijn groot en wit, terwijl de pitten die ik in de supermarkt koop, kleiner en groen zijn. Zijn deze pompoens wellicht puur gekweekt als decoratie en niet bedoeld voor consumptie? Of ben ik een verwende supermarktconsument en besef ik niet dat dit is hoe de gemiddelde pompoen eruit ziet? 
Anyway, ook al moet ik waarschijnlijk alsnog pompoenblokjes bij de supermarkt gaan kopen, ik ben in ieder geval blij met het visuele eindresultaat! En ja, uiteraard werd het een Cheshire Cat. 
Een pompoen is inderdaad niet massief vruchtvlees. Je eet de buitenste laag, dat wat jij ‘de witte schil’ noemt. De hokkaido pompoenen zijn helemaal oranje, die schil ik altijd (alleen de buitenste 2 mm, de rest is vruchtvlees). Flespompoenen kan je met schil en al eten. Ik koop altijd deze twee, omdat ze voor een 2p huishouden een stuk beter qua formaat zijn.
Pompoenen wisselen nogal in hoeveel vruchtvlees en hoeveel pitten erin zitten. Ik heb geen harde regels voor het voorspellen daarvan.
De witte zaden kun je kraken om bij de pit te komen. Dat is een hoop gedoe, maar het kan wel.
Niet alle pompoenen zijn eetbaar. Er zijn ook sierpompoenen die ook wel kalebas genoemd worden. Halloweenpompoenen schijnen doorgaans wel eetbaar te zijn, maar niet zo lekker als de Hokkaido of flespompoenen die doorgaans in de supermarkt verkocht worden.
Hmm, ik heb een stukje van dat witte spul geproefd en vond het niet bepaald lekker smaken. Maar misschien komt dat doordat het niet gekookt was. Ik heb inmiddels maar een ‘normale’ pompoen gekocht om er het vruchtvlees uit te snijden voor gebruik in maaltijden.
Als het de bedoeling is dat ik eerst al dat witte spul eruit schraap voordat ik de pompoen in vorm ga snijden, dan doet dat natuurlijk ook wat voor de structurele integriteit en zal het snijden ook lastiger worden…
Oh en Janou: goede tip! De pitten zitten inderdaad _in_ die zaadjes! Weer wat geleerd