Blijkbaar houdt de school in mijn wijk ieder jaar een lichtjesoptocht. We krijgen dan een briefje in onze bus, met het verzoek om die avond wat extra verlichting buiten te zetten, een leuk muziekje te laten spelen, of iets anders wat leuk is voor de langslopende peuters en kleuters met lantaarntjes.

Vorig jaar had ik al mijn LARP- en re-enactmentspul doorzocht op lantaarntjes en die buiten gezet, wat een mooi plaatje opleverde (en een ietwat beteuterde buurvrouw, toen ze haar ene kleine lantaarntje naast mijn bulk plaatste). Van achter de gordijnen heb ik toen toegekeken hoe de mini-mensjes voor mijn deur bleven staan en een liedje zongen bij al het licht.

Dit jaar kregen we hetzelfde verzoek en besloot ik om nog iets meer uit te pakken. Ik heb niet noodzakelijk iets met kinderen, maar ik herinner me wel hoe geweldig ik het zelf als kind vond, om met een zelfgemaakte lampion (gesneden uit kroate – suikerbieten) door het donker te lopen. En hoe sfeervol het was om met het koor van mijn moeder iedere december langs alle kerststallen in de regio te lopen om daar te zingen, waarbij we van buurtbewoners warme chocomel enzo kregen tegen de verkleumde vingers. Die magie wil ik heel graag doorgeven aan een volgende generatie.

En dus haalde ik weer alle lantaarntjes uit mijn opslag, ditmaal inclusief mijn twee nieuwe tuinfakkels (op zonne-energie, en ze geven flakkerend licht alsof er daadwerkelijk een vuurtje in brandt!). Maar trok ik ook mijn zelfgemaakte winterse mantel aan en zette ik het lichtsnoer dat ik tijdens de kerstborrel van mijn werk had gedragen, weer op mijn hoofd. Zo, was dat een magische verschijning of niet??

Een langsfietsende buuv merkte plagend op: “Zo, die nieuwe buurvrouw is wel een uitsloofster!” Ik beschouw dat als een teken dat het er goed uitzag.

Van tevoren had ik aan de schoolleiding gevraagd of het goed was als ik koekjes uitdeelde aan de kinderen. Dat vonden ze een erg leuk initiatief! Dus heb ik mijn ketel-aan-driepoot gevuld met kerstkoekjes. En toen was het wachten op de kinderen, met een lantaarntje in de hand.

Ik wist niet precies hoe laat ze zouden langskomen – ergens tussen 17.20 en 18.00 uur had de school gezegd. Maar gelukkig hoor je groepen kleine kinderen van verre aankomen…

Ik was stiekem wel een klein beetje zenuwachtig. Hoe zouden ze reageren? Zouden ze me eng vinden? Of stom?

De leerkrachten en begeleidende ouders leken het in ieder geval erg te waarderen en lieten de drie groepen kinderen allemaal minimaal één liedje bij me zingen. Waarna ik de koekjes uitdeelde. Van de kinderen kwam niet heel veel respons, dus dat vond ik moeilijk in te schatten. Een paar zeiden wel ‘hallo’ of ‘hoe heet jij?’. En uiteraard waren de koekjes erg in trek!

Wijze lessen voor kinderloze ikke:
– Nodig de kinderen niet uit om een koekje uit je ketel te komen halen, want ze stormen van alle kanten op je af en in het gedrang worden alle lichtjes vertrappeld. Pak de ketel van de driepoot en loop ermee naar de stoep.
– Er is handhaving nodig op de regel ‘één koekje per kindje’.
– Check vooraf of je koekjes noten bevatten. Of gluten. En of ze veganistisch of halal zijn. Ouders vragen ernaar.

Er was één jongetje dat vroeg: “Bent u echt?”. Dus yay, volgens mij was er toch wel wat van de gehoopte magie ontstaan en kan ik de actie geslaagd noemen.

Overigens waren er heel veel koekjes over, aangezien er veel minder kinderen waren dan de school voorspeld had. Ach jee, en nu? *burp*