Alice en Bob zijn opnieuw ouders geworden! Vandaag gingen we naar Sebastiaan kijken.

Nou was de eerste baby van Alice de start van de hele baddoekenreeks. Voor Mattias maakte ik destijds namelijk dat draakje. Maar na zo veel doeken is mijn inspiratie inmiddels een beetje uitgeput. Bovendien: ze hebben al een baddoek, die ze vast voor Sebastiaan kunnen hergebruiken.

Het zou natuurlijk wel leuk zijn om een cadeau in dezelfde stijl te maken. Ook iets met een draakje dus. Ik had zelfs nog restjes van die kleur badstof liggen…

Het plan voor een groeimeter was geboren. Misschien niet helemaal geschikt voor een kind dat nog niet eens kan staan, maar hij groeit er wel in, toch?  Het is in ieder geval (hopelijk) een leuke decoratie voor in de kinderkamer.

Ik maakte wat schetsjes op papier van draken. Maar soms moet je zoiets maar gewoon organisch laten ontstaan. Dus legde ik mijn stofrestant plat op de grond en toen verscheen de drakenvorm min of meer automatisch.
Zie jij ‘m ook al?

Deze dus:

Van witte en grijze badstof maakte ik stekels voor op zijn rug en nek, en tanden.

Daarna borduurde ik er met de hand nog ogen, een neus en poten op. En uiteraard de lijntjes en cijfers van de meetlat.

Toen kwam de grote uitdaging: hem stevig genoeg maken om aan de muur te hangen of plakken, zonder dat de uitsteeksels gingen hangen.

In mijn optimisme dacht ik dat dat met hele dikke vlieseline wel ging lukken. In de fourniturenzaak dachten ze daar anders over. Hun dikste vlieseline bleek niet dik genoeg. Ze hadden wel een meer plastic-achtig spul, maar dat was €25,- per meter. En aangezien ik zo’n 1,60 meter nodig had, zouden de kosten niet echt in verhouding staan tot de andere onderdelen van het cadeau.

Hmm. Shit. Wat nu?

De Hello Fresh-box bood uitkomst!

Dat karton is uiteraard niet mooi, maar het zit toch alleen aan de achterkant en zo kun je de groeimeter ook nog eens makkelijk met dubbelzijdige tape ergens tegen bevestigen.

Het eindresultaat:

Ik vrees dat dit niet het mooiste cadeau is dat ik ooit heb gemaakt. En de meetlat is niet bepaald op de centimeter nauwkeurig, aangezien de stof nogal rekt en hij dus moeilijk gelijkmatig te borduren is, en ook nog eens stretchte op het moment dat ik ‘m op het karton plakte… :-S

Desondanks leken Bob en Alice er oprecht blij mee en we mochten hem zelfs gelijk aan de muur hangen. In Mattias’ kamer weliswaar, want Sebastiaan kan er voorlopig inderdaad nog niets mee.

Toch denk ik niet dat dit weer de start is van een nieuwe reeks kraamcadeautjes. Mocht ik ooit nog eens een groeimeter willen maken, dan kan ik hem beter uit hout zagen. En dan inderdaad als cadeau voor wat oudere kinderen. Plus: stiekem kostte hij een stuk meer tijd dan zo’n baddoek om te maken – dus als straks al mijn vriendinnen aan de tweede ronde beginnen, houd ik dat nooit bij!