Onze nieuwe outfits voor Tweedledum & Tweedledee zijn klaar!!

Voor ons duo hadden we al lang middeleeuwse kleding. En sinds vorig jaar ook een keltische kilt en jurk, voor op Schotse / Keltisch gethematiseerde evenementen. Maar wat we eigenlijk nog misten, was een outfit voor evenementen met fantasy-thema.

Zoals Castlefest. Daar lopen altijd zulke mooie mensen met zulke mooie kostuums langs, dat wij met onze middeleeuwse kleding altijd een beetje in het niet vallen. Terwijl je je op zo’n evenement helemaal niet aan regeltjes hoeft te houden en helemaal los kunt gaan met je outfit!

Nou ja, na een initiële brainstorm bleken er voor ons toch ook wel wat beperkingen aan de fantasy-outfits te zitten. Want je moet het wel een hele dag (of meerdere) volhouden om erin te staan en muziek te maken. En Ernic heeft bv. ook nog de specifieke eis dat zijn mouwen bij de polsen strak moeten zitten, anders hindert dat bij het spelen.

Verder wilde ik graag een kostuum dat aangepast kan worden aan de temperatuur. Iets in laagjes dus. Dat je bij heel heet weer mouwloos kan dragen. En waar je onzichtbaar thermokleding e.d. onder aan kunt, zonder dat het het plaatje verstoort, als het heel koud is.

Oftewel: het moest iets opvallends, fantasierijks én praktisch worden. En iets dat echt een setje is, zodat we duidelijk een duo zijn, met ook nog eens een knipoog naar de oorspronkelijke Tweedledum & Tweedledee-personages.

Dit is het resultaat:

En dit is hoe het uitziet zonder de capejes. De gele longsleeves kun je er desgewenst dus ook onder uit laten, afhankelijk van de temperatuur.

De rok en de pofbroek zijn van linnen, zodat ze in de zomer lekker luchtig zijn. En wijd genoeg om er vanalles onder aan te trekken bij minder goed weer.

Ik ben echt superblij met de stofjes! Dat blauwe linnen matcht perfect met de gestreepte stof en ik ben ook heel blij met het zachte, gebreide gele tricot.

Helaas was dat tricot een restant en kon ik niet genoeg meters kopen om er twee longsleeves uit te krijgen. Ik heb dus moeten improviseren door er bij Ernic’s shirt halverwege een naad in te maken en de onderkant van een gelijksoortige tricot met compleet andere kleur en patroon te maken. Gelukkig zie je dat niet, want de tuniek valt er altijd overheen.

Verder had ik geen patroon voor een mannenlongsleeve, dus die heb ik uit een Knipmode-tijdschrift moeten halen. Dat was blijkbaar een heel raar ding, want ondanks dat ik hem op Ernic’s maten had getekend, paste hij voor geen meter. Hij was overal te groot en de mouwgaten waren gigantisch! Die heb ik na de passessie dus voor een groot deel moeten lostornen en opnieuw moeten naaien. En een stretchsteek uithalen is géén leuk karweitje…. dat kost uren!
Mjah, dat is het nadeel van niet een kant-en-klaar patroon uit de kast kunnen trekken, waarvan je weet dat het je past, zoals bij mijn eigen ondershirt.

Het patroon voor de jurk en tuniek heb ik min of meer uit de losse pols getekend. Het scheelt als er geen mouwen in hoeven.

Het bevestigen van de kraaltjes aan de onderkant van de kleding kostte veel tijd, maar dat was het zeker waard! Het was even zoeken naar geschikte kraaltjes, maar deze met stof beklede kralen scoorde ik bij zo’n cheap-ass Eurowinkel – slechts €6,25 voor 5 zakjes van zo’n 20 tot 22 kralen!

Het koord voor de sluiting in Ernic’s tuniek heb ik met de hand geweven, met behulp van een lucet. Want tsja, vind anders maar eens een veter in de juiste kleur! Wol in bijna de perfecte tint blauw had ik daarentegen nog gewoon in mijn voorraadkast liggen.

De blauwe halsbiesjes zijn ook zelfgemaakt, van het linnen dat ik voor de rok en broek gebruikte. Het nadeel van biaisband van linnen maken: ook al knip je het schuin van draad, het rekt toch niet optimaal. Waardoor hij bij de halsopening van mijn jurk helaas iets is gaan lubberen.

Ik ben best wel trots op mijn borduurwerk op de capejes. Voor het eerst heb ik gewerkt met verschillende soorten steken, om verschil in dikte te creëren:

Op mijn cape staat ‘Tweedle | Dum’ en op die van Ernic staat ‘Tweedle | Dee’.

Uiteraard had ik de onderkant van de capes met de naaimachine kunnen zigzaggen. Maar dat zie je, en had ik minder mooi gevonden. Dus opteerde ik ervoor om helemaal met de hand de rode stof aan de grijze voering te stikken. (Met succes, want toen mijn naai-juf de randjes inspecteerde, vroeg ze of dit zo’n tweekleurige stof was. B-) )

De voeringstof heb ik ook gebruikt om de houdertjes voor de sluiting van te maken, want oorspronkelijk waren dat stukjes leer, maar die stonden niet mooi op de capejes. En nu heeft de sluiting ook nog eens dezelfde vorm als de decoraties aan de onderkant. (Ja ja, alles draait om de details!)

De capejes zijn een kruising tussen een middeleeuwse kaproen (vanwege de ‘dagging’ aan de onderkant) en een gewoon capeje (vanwege het gebrek aan capuchon aan de achterkant). Ze zijn bovendien een knipoog naar de boordjes van Tweedledum & Tweedledee in de originele illustratie, waar ook hun namen op staan:

Kosten: €54,- per kostuum
Bestede tijd: 51 uur en 3 kwartier in totaal
– Pofbroek: 4 uur en een kwartier
– Rok: 2 uur
– Tuniek: 6 uur en een kwartier
– Jurk: 6 uur en een kwartier
– Longsleeves: 2 uur en drie kwartier (mijne) / 6 uur en drie kwartier (die van Ernic – argh!)
– Capes: 23,5 uur, dus zo’n 11 uur en drie kwartier per stuk

Nu moeten we er alleen nog hoedjes bij hebben. Mijn oorspronkelijke plan was om die door iemand te laten maken van vilt. Maar gezien mijn eerdere slechte ervaringen met het overbrengen van de ideeën in mijn hoofd aan iemand die het op maat voor me maakt, twijfel ik nog. Misschien moet ik ze ook maar zelf van stof gaan maken… Maar dat idee moet nog even rijpen.