Vrijdag was een drukke dag. ‘s Ochtends werd een spiegeldeur voor mijn schuifkast geleverd en geïnstalleerd, ik deed nog wat klusjes (eindelijk een dubbele dimmer geplaatst, zodat béide lampen in de woonkamer aan kunnen!), deed boodschappen en poetste het huis.

‘s Middags was de afscheidsreceptie voor mijn vader, die met pensioen is gegaan. Dus op naar Zuid-Limburg.

Ik had vooraf Zwusje gecontacteerd met de vraag of we samen een cadeautje konden regelen. Dat vond ze prima, maar wat dan? Euh…

Na wat brainstormen bedacht ik om een ‘pensioenpakket’ samen te stellen, met allerlei dingetjes tegen de verveling en dergelijke. Ik merkte echter al gauw dat zo’n pakket kostentechnisch nogal snel uit de hand loopt, want alleen al voor een stel maffe sloffen tel je zo €30 neer… De uitdaging werd dan ook om thematisch passende items te verzinnen, die niet alleen grappig waren maar ook daadwerkelijk bruikbaar, en aansloten bij pa’s hobby’s, én voor een zo laag mogelijke prijs.

Dat laatste werd een beetje een sport op zich, want nu ik ben verhuisd woon ik in een iets andere klasse wijk en dat merk je aan de winkels. Ineens zitten de Action en de Wibra erg dichtbij en zijn er allerhande overige cheap-ass winkeltjes waar ik nog nooit eerder van gehoord had. Er ging een wereld voor me open. Met dank aan Zwusje voor de lessen in redneck white trash shopping!

En dan heeft Zwusje ook nog eens thuis de apparatuur om zelf dingen te bedrukken, dus daar maakten we dankbaar gebruik van om alles een nog iets persoonlijker tintje te geven. In het Limburgs dus.

We scoorden:

• een drietal boeken uit de ‘Baantjer’-serie (tweedehands, maar nog in prima staat);
• een legpuzzel van 1000 stukjes, met uitdagende print;
• een cryptogram-puzzelboekje;
• een bioscoopbon;
• geraniumzaadjes ( );
• vier flesjes bier met alternatieve etiketten;
• een bedrukte mok;
• een bedrukte klok;
• en een grote bloembak om het geheel in te verpakken.

  

De receptie was een groot succes! De collega’s hadden zich daarvoor al enorm uitgesloofd met een compleet dagprogramma voor mijn ouders. De receptie zelf zou eigenlijk maar 2 uur duren, maar ze hebben hem met een uur moeten verlengen omdat pa de rij niet weggewerkt kreeg. Volgens een verbaasde medewerkster van de locatie stonden de mensen “tot buiten bij de glasbakken” te wachten! :-O

Mijn pa heeft dan ook 45 jaar gewerkt op de basisschool in ons dorp. Eerst als leraar (ik heb nog bij hem in de klas gezeten!), daarna als directeur, en later als directeur van meerdere scholen met ook bovenschoolse taken in het bestuur. Er zijn mensen die van hem les hebben gehad en daarna hun eigen kinderen bij hem op school hebben ingeschreven. En dan was hij ook nog eens actief in het stimuleren van het verenigingsleven in het dorp. Er zijn dus een hoop mensen die ‘meester Pierre’ kennen en een warm hart toedragen. Ik ben echt trots op mijn pappie – je zag gewoon aan de reacties van de aanwezigen dat hij heel veel heeft betekend voor heel veel mensen. <3

De felicitatierij (waar ik ook in werd geplant, als ‘dochter van’ – ik heb me maar bekommerd om het efficiënt inrichten van de overstromende cadeautafel) werd af en toe onderbroken door wat acts en groepsfelicitaties. Ik heb mijn portie Limburgse dorpscultuur wel weer gehad… van carnavaleske schönkelmuziek in het dialect, gezongen door de lokale kapper annex bekende leedjeskonkoerzanger (uiteraard eindigend in een polonaise – en ik moest voorop :-S ), tot de dorpsfanfare die de zaal binnen kwam gemarcheerd en zowat de helft van hun repertoire ten gehore bracht. Dit alles gepresenteerd door een bekende Limburgse buutreedner, die een goede vriend van pa is.

Het was erg leuk om enkele oud-klasgenoten weer te zien. Ik herkende ze bijna allemaal gelijk, ook al ben ik al 20 jaar weg uit het dorp!

En dan waren er nog de mensen die wel wisten dat mijn pa twee dochters heeft, maar ons niet direct van gezicht kenden. “Ah, jij bent de oudste? En de jongste staat daar? Oh, dat kleine kindje is van haar, niet van jou… Tsja, zo lopen de dingen soms, hè?”
:-X

Aan het eind van de receptie hebben we nog even samen gegeten (Het was al 8 uur! Hongerrr!) en daarna hebben we pa en ma geholpen om alle cadeaus naar huis te krijgen (er waren twee auto’s en een bestelbusje nodig… aangezien hij ook 2 bomen had gekregen). Met dank aan schoonbroer die mijn auto even aanzwengelde met startkabels, aangezien ik mijn lichten aan had laten staan. *zucht*

Daarna kon ik eindelijk doorrijden naar Brabant, want het was ook de trouwdag van Bob en Alice! Helaas kon ik er dus niet bij zijn als daggast, maar het feest redde ik nog net wel. Dacht ik.

Ik ging er vanuit dat ik nog een uurtje of twee, drie, kon meepikken. Bruiloftsfeesten duren meestal tot 12 of 1 uur, toch? Dit feest bleek echter al om 10 uur op te houden – een kwartier nadat ik arriveerde. Ik had dus net genoeg tijd om het bruidspaar te feliciteren, de laatste ronde drank (thee of koffie) mee te pikken, en met z’n allen de laatste dans (‘Brabant’ van Guus Meeuwis – om maar even over te stappen naar de dorpscultuur in een andere regio van het land) te doen. Een half uur nadat ik mijn auto uit was gestapt, zat ik er al weer in. XD

Beetje lullig voor Alice en Bob, want het zijn mijn vrienden en ik vind het belangrijk om er op een voor hen zo belangrijke dag bij te zijn. Maar goed, dat geldt ook voor een belangrijke dag voor mijn pa, en dan gaat familie toch voor. Het was in ieder geval een geluk dat ik niet een half uur later uit het zuiden was vertrokken en voor een dichte deur had gestaan.

Oh ja, ik had voor hen natuurlijk ook nog een cadeautje. Cadeautjes voor een bruiloft bedenken vind ik altijd erg lastig. Alice en Bob zijn al heel lang samen en hebben kinderen, dus spullen hebben ze vast genoeg. Aangezien bruiloften klauwen met geld kosten, wordt een bijdrage in een envelopje doorgaans toch het meest gewaardeerd. Maar een envelopje is wel erg saai; iets persoonlijks doen is veel leuker.

Dan maar een combinatie. Ik kocht een fotolijstje en zorgde er voor dat er hout in de rand zat, zodat ik die met een houtbrander kon bewerken. Het was een beetje een gok, want niet alle soorten hout laten zich even goed inbranden en soms blijkt iets dat hout lijkt, alleen een dun houten laagje te hebben.

Uit de vrije hand schrijven wordt geen succes, weet ik uit ervaring, dus ik wilde een sjabloon voor de tekst. Maar hoe zet je die erop? De letters zouden te klein zijn om te printen en dan uit te knippen uit papier. Hmm…. Tijdens een borduurworkshop had ik een stift gescoord die bedoeld was om tijdelijke patronen op stof te zetten. Dit was weliswaar geen stof, maar wellicht pakte het ook op hout? Het was te proberen…

Dus printte ik de tekst in spiegelbeeld op gewoon papier, trok ik die met de speciale stift over op een stukje patroonpapier, en zette ik daar de strijkbout op. Er was wat weinig ruimte voor de bout, maar hoera, het werkte!

Toen kon ik de stiftlijntjes met mijn houtbrander overtrekken en had ik een nette rechte tekst.

Alleen nog even creatief met papiergeld zijn, en tadaa, het cadeau was af!

Na afloop van de bruiloft kunnen ze het geld eruit halen en een trouwfoto erin plaatsen.

(Fun fact: Photoshop herkende in bovenstaande afbeelding briefgeld en weigerde daarom de afbeelding te editen…)