Omdat je af en toe ook je mislukkingen moet laten zien: hierbij het themajurkje dat ik maakte voor het Knal-Bal – het balfolkevenement waar ik met oud & nieuw heen ga.

Dat evenement heeft namelijk een thema. In de bevestigingsmail:
“We hebben dit bal, naast de jaarwisseling een thema meegegeven. Natuurlijk is het niet verplicht, maar wel heel leuk als je hieraan mee wilt werken. Bijvoorbeeld door volledig in het zwart of door helemaal in het wit te komen. Laat je creativiteit erop los en zie eruit als een koning, koningin, tsaar of tsarina.
Het thema van het bal is namelijk: “De ijskoningin” naar het sprookje van Kristian Andersen (niet de Disney variant).
Denk aan het koude Noorwegen en Rusland… Pracht en praal… Goud, Zilver, Brons of ijzig Blauw, Smaragdgroen of fonkelend Robijnrood…
Gebruik je fantasie en maak er een feest voor het oog van!”

Euh… right. Dat is niet bepaald duidelijk en klinkt als drie thema’s door elkaar, maar ik klampte me gewoon vast aan de term ‘ijskoningin’ en besloot toch te proberen er wat van te maken. Maar wel met een grote voorwaarde: het moest dansbaar blijven. Een thema is leuk, maar ik ga vooral om te dansen en wil niet de hele tijd gehinderd worden door mijn kleding. Mijn Victoriaanse baljurk met hoepelrok zou natuurlijk prachtig zijn, en hoewel ik daar in kan walsen gaat bv. een gigue daar écht niet in lukken. En dan is er nog de temperatuur die altijd enorm oploopt: de jurk moet dus luchtig zijn. Geen zwetend stofje, en korte of liefst zelfs géén mouwen. Bont viel dan ook gelijk af.

Uiteindelijk besloot ik gewoon een eenvoudig jurkje te maken, van ijsblauwe stof, en die wat op te leuken met zilveren bling. Het patroon ging ik maken door mijn Cheshire Cat jurkje, dat ik graag draag naar bals, over te trekken. Topje voorkant, topje achterkant, en dan het rokdeel er tegenaan rimpelen. Hoppa, lekker makkelijk klaar!

Eenmaal in de stoffenzaak vond ik zilveren decoratieband en een blauwe stretchstof. Niet echt ijsblauw, maar het kon er mee door. Ik was al bijna bij de kassa, toen mijn oog viel op een stuk glimmend wit organza. Ohhhh… En toen ging Muze er vandoor. Want zo’n doorschijnend wit laagje over de blauwe stof, dát zou het natuurlijk helemaal ijzig maken! Perfect!!

Probleem 1: organza stretcht niet. Dus moest er een sluiting in de jurk komen. Dat was meer werk. En een rits vinden die matcht met blauw én doorzichtig glimmend wit is een onmogelijkheid.

Ik bedacht dat ik dan maar twee jurkjes over elkaar ging maken, die bij de taille niet aan elkaar vast zouden zitten. Het stretchjurkje kon gewoon over mijn hoofd, en het organzajurkje kon daarna achter met drukknoopjes gesloten worden zodat ook dat aansloot op mijn lichaam.

Probleem 2: organza is De Hel in het kwadraat om te verwerken. Het schuift namelijk als de ziekte. Mijn naaimachine heeft dubbel transport en kan het spul prima aan, maar er is geen fatsoenlijk patroon uit te knippen. Al controleer je 5x of alles recht ligt, zodra je de boel hebt uitgeknipt en het patroonpapier er weer af haalt, blijkt er geen enkele zijde symmetrisch te lopen. Erger nog: frontaal was er een enorme hap uit de zoom…

Ik had niet genoeg organza om alles opnieuw te knippen, dus ik moest het hier mee doen. Met veel gevloek en gescheld heb ik geprobeerd het organza lijfje matchend te krijgen met het blauwe lijfje, maar het was bijna niet te doen omdat het eigenlijk al te smal was. En hoewel het oorspronkelijke plan was om de organza rok ietsje langer te maken dan de blauwe rok er onder, is het in het eindresultaat zo’n 10 cm kórter geworden.

Vervolgens kwam ik er halverwege het stikken van de decoratieve tailleband ook nog eens achter dat ik het ding met de mooie kant naar binnen erop aan het zetten was – en stiksel van organza lostornen, dat wil je niet.

Er zitten inmiddels al diverse haaltjes en scheurtjes in de organza, nog voordat ik het jurkje heb gedragen. De bandjes staan een beetje open in plaats van mooi plat te liggen, omdat ik ze niet kon uitrekken tijdens het vaststikken. De sluiting op de rug is ontzettend lelijk geworden. Op mijn paspop kan hij nét dicht, maar ik kan er zelf niet bij als ik hem aan heb (dus heb ook nog hulp nodig met aankleden), dus ik weet niet in hoeverre ik er in kan bewegen als alles dicht zit.

Ik hoopte dat de opplakbling in de vorm van ijsbloemen er nog wat van zou maken. Maar met mijn domme kop had ik er niet aan gedacht dat de lijm natuurlijk door het organza heen zou sijpelen, waardoor de organza op die plek tegen de stretchstof werd gelijmd. Dat maakt het jurkje er niet bepaald mooier vallend op.

Alsof het nog niet erg genoeg was, werd er in de tweede briefing over het evenement ineens niet meer over ‘ijskoningin’, maar ‘sneeuwkoningin’ gesproken. Wut? Dat zijn in mijn hoofd twee verschillende dingen! Dan had ik iets anders gemaakt!

Maar ach, het maakte eigenlijk toch niet meer uit. Al met al is het ding echt een mislukking geworden. Het jurkje ziet er knullig en kinderlijk uit. Het is carnavalesk in plaats van chique. En het is onflatteus als ik het aan heb. Ik schaam me ook enorm voor de manier waarop het genaaid is. Alsof ik een beginner ben.

Zelfs de ijspegellampjes op batterijen die ik wilde omhangen zijn geen succes, want ze zijn te groot en te spits; dat danst niet lekker.

Bestede tijd: 13,5 uur
Kosten: €22,40 (Stof, organza en twee soorten band. De opplakbling had ik nog liggen)

Het jurkje heeft me niet alleen veel meer tijd gekost dan de bedoeling was; ik heb drie kostbare vakantiedagen besteed aan een project dat echt niet leuk was om te naaien, en het resultaat is een jurkje dat ik niet aan ga trekken. :’-(

Eens kijken wat ik nog in mijn kast heb hangen dat acceptabel is voor een oud & nieuw-bal. Dan maar niet in thema. En wijze les voor de volgende keer: niet in de stoffenwinkel alsnog je naaiplan compleet omgooien. Oh ja, en nooit meer organza gebruiken als het mooi moet worden.