Met een zucht schuif ik poes van schoot. We moeten weer.

Ik staar in de spiegel en zie mezelf in m’n nieuwe grijze joggingbroek. Waarom staan de andere meiden dit soort dingen wel en mij niet? Bij hen ziet het er op een natuurlijke manier nonchalant uit, ik daarentegen lijk op Ma Flodder.
Ik haal m’n kast overhoop in een poging een matchend paar gympen te vinden. Te laag. Te wit. Te flets.

Daar gaan we dan.

Wanhopig probeer ik me de pasjes van de vorige week te herinneren. Te laat, we krijgen alweer nieuwe. Ik hobbel mee in de richting waar de rest op gaat en wapper wat met m’n armen.

“Wie wil er vast verder met de volgende passen??” roept juf enthousiast.
Iedereen steekt z’n vinger op, behalve Mark en ik.
“Iedereen? Mooi!”

En we gaan weer verder.

Ik struikel over de passen die ik al had moeten kennen en raak enkele maten achter. Stug probeer ik mijn pasjes toch uit te voeren en tegelijkertijd met een scheef oog naar de anderen te kijken om te zien wat ik straks moet gaan doen. Het werkt niet.

Ik vraag me af wat het nut hiervan eigenlijk is. Deze pasjes beheers ik tegen de tijd dat de cursus is afgelopen. En dan? Dan doe ik het dansje nooit meer en beginnen we weer aan een volgende. What is the f*cking point?? Doorgaans leer ik dingen omdat ik daar later profijt van heb. Niet omdat ik de weg er naartoe zo leuk vind.

Cooling down, ik dacht dat het nooit zou komen!

We gaan zitten en spreiden onze benen in een V-vorm. Armen omhoog, handen in elkaar. En vervolgens met een rechte rug voorover op de grond gaan liggen.
Althans, dat is de bedoeling. Althans, dat doet de rest.
Ik kijk opzij naar Mark en zie dat hij maar liefst dubbel zo ver komt als de drie centimeter die ik naar voren weet te scharnieren.

Weer thuis. Snel uit die lelijke kleren, voordat iemand me ziet. Ik stop de frustraties en de nieuwe pasjes diep weg. Met de wetenschap dat dat betekent dat ik ze bij de volgende streetdance les weer vergeten ben.