Tijdens ons optreden op CaDansa gebruikte ik voor het eerst mijn nieuwe setje microfoons. Helaas constateerde ik dat mijn vingeraanslagen op de speelpijp werden opgepikt door de microfoon die daaraan was bevestigd.

We kregen het niet opgelost, dus mocht ik Wouters zelfgefröbelde oplossing daarvoor lenen: een soort handschoen waar je de microfoon aan kon bevestigen, zodat het ding aan je hand i.p.v. aan de speelpijp vastzit.

Op zich slim bedacht, maar als handschoen had hij een brace gebruikt. Ten eerste was die wat groot voor mijn hand en ten tweede zijn die dingen natuurlijk bedoeld om je pols te stabiliseren, wat mijn bewegingsvrijheid tijdens het spelen nogal beperkte. Dat speelde dus niet optimaal. Maar het klonk i.i.g. wel veel beter.

Na het optreden was Justus, onze geluidstechnicus tijdens het festival, zo lief om met al zijn materiaal bij mij thuis langs te komen om te experimenteren of de frequentie van mijn ‘vingerplopjes’ wellicht weg te filteren was. Tijdens de soundcheck voor het optreden was er te weinig tijd geweest om dit uit te proberen.

Helaas was de conclusie dat de plopjes precies dezelfde frequentie hadden als een van mijn bourdons. Dat eruit filteren leidde dus ook tot minder bourdongeluid, wat ik uiteraard niet wilde.

Ook het toevoegen van extra trillingsabsorberend materiaal tussen de speelpijp en de microfoonhouder had niet geholpen, en zelfs het bevestigen van de microfoon op het leer in plaats van het hout gaf niet het gewenste effect!

Nou kan ik natuurlijk de speelpijpmicrofoon en de bourdonmicrofoons individueel naar het mengpaneel laten gaan, in plaats van ze in mijn batterypack/mixer te combineren en dan één kabel naar het mengpaneel te leiden. Maar ten eerste ziet dat nog rommeliger uit qua kabelzooi, ten tweede zit ik dan op nog meer plekken vast aan kabels, en ten derde moet ik dan iedere keer de geluidstechnicus gaan instrueren wat er precies weggefilterd moet worden.

Gelukkig kwam Lucas met een idee: een filter plaatsen tussen de speelpijpmicrofoon en mijn batterypack/mixer, waardoor de filtering van de storende frequentie al plaatsvindt voordat het geluid wordt gemixt met het inkomende signaal vanuit de bourdonmicrofoons!

Het gaat alleen nog even duren voordat hij die oplossing voor me in elkaar kan fröbelen – waarschijnlijk niet voor ons eerstvolgende optreden. Dus moest ik een tijdelijk alternatief hebben. Dus bedacht ik een variant op Wouters handschoen:

Het is echt niet meer dan twee aan elkaar genaaide elastiekjes, waarvan er eentje het met het microfoonhoudertje meegeleverde klittenbandje vervangt! Supersimpel, snel aan- en uit te doen, en niet belemmerend voor mijn bewegingsvrijheid.

Het elastiekje om mijn pols waar de kabel aan zit is een eenvoudige oplossing voor het probleem dat die microfoon natuurlijk top-zwaar is en de neiging heeft naar voren te kiepen. Ik dacht eerst dat ik zou moeten gaan werken met harde plaatjes ofzo, maar dit lusje in het elastiek om het kabeltje heen werkt ook!

Het is even afwachten hoe goed het ding zich houdt tijdens een optreden en of ik inderdaad snel genoeg kan wisselen van doedelzak- naar zangmicrofoon, maar tijdens het oefenen thuis bleef hij prima zitten, dus ik heb goede hoop. En het is als het goed is natuurlijk ook een tijdelijke oplossing, hoewel dit ook fijn kan zijn als back-up. Want idealiter hoef ik straks alleen maar dat batterypack dat over mijn schouder hangt, te verwijderen in plaats van ook nog iets van mijn hand af te halen, om de doedelzak aan de kant te kunnen leggen. Hoe minder gedoe met materiaal tijdens een optreden, hoe beter wat mij betreft!