Voor het kerstcadeau voor mijn lieve petekindje Josh had ik eindelijk weer knutselinspiratie! Toen ik informeerde wat ze nog kon gebruiken / op dit moment leuk vindt, vielen uiteraard eerst al mijn eigen ideeën in duigen (jeetje, wat hebben die kinderen al veel…), maar met de suggestie “knutselspulletjes – en misschien ook iets om alles wat ze heeft in op te bergen…” kon ik wel wat!

Als eerste bestelde ik zo’n standaard ladenkastje bij Ikea. Daarna pluisde ik de Action en vergelijkbare winkels door op zoek naar fröbelmateriaal voor kinderen, en leuk papier om het ladenkastje mee aan te kleden. Ik had namelijk besloten om het kastje niet alleen te gaan schilderen, maar me ook voor het eerst te wagen aan ‘decoupage’, oftewel het beplakken van spulletjes zoals meubilair met papier.

De kunst is natuurlijk om decoratiemateriaal te vinden dat leuk bij elkaar past. Ik had papiertjes gevonden met leuke motiefjes die ik dacht te kunnen gebruiken, en ook een pakje dino-servetjes. Internet had me wel gewaarschuwd dat decoupage met servetjes voor gevorderde fröbelaars is, omdat het spul snel scheurt. Nou ja, ik zou wel zien, ik kon de dingen natuurlijk altijd nog gewoon als servetjes gebruiken als het niks werd.
Voor de bredere laatjes waren de papiertjes die ik had gekocht helaas te smal. Daarvoor moest ik nog wat anders scoren.

En toen kwam de lockdown, en sloten alle niet-essentiële winkels.

Okee, laten we het dan verder doen met wat we nog in huis hebben. Hm, cadeaupapier met hartjes? Will do. En de kleuren verf die ik nog in de schuur heb staan zijn wellicht niet perfect met alles matchend, maar moeten kunnen. Hopelijk.

Omdat ik niet álles wilde kleuren of decoreren, beitste ik eerst de binnenkanten van het kastje en de zijkanten van de laatjes.

Vervolgens probeerde ik de decoupage-techniek uit. Voor decoupage is er speciaal spul, te weten ‘Mod podge’. Dat is spul waarmee je zowel het papier tegen de ondergrond kunt lijmen als er naderhand een afwerkende laag overheen kunt doen. Verkrijgbaar in allerlei varianten, maar ik begon maar eens gewoon met de basic ‘mat’ versie. Geen idee hoeveel ik er van nodig ging hebben, dus ik bestelde een gemiddeld potje (spoiler: ik kan er nog zo’n kastje van doen).

Het knutselpapier en cadeaupapier lijmen ging supermakkelijk! En ook al was het een beetje eng om er vervolgens ook nog een witte laag overheen te smeren, het droogde zoals voorspeld keurig transparant op!

Het werken met de servetjes ging echter niet zo van een leien dakje, waar ik al voor gewaarschuwd was. Van scheuren had ik gelukkig geen last, maar het was heel lastig om het servetpapier goed plat op de ondergrond te krijgen. Na het vastlijmen en platdrukken/-rollen leek het netjes vlak te liggen, maar toen ik er een laag overheen streek, constateerde ik toch overal kreukeltjes. Erger nog: doordat het papier zo dun is, zag je na het opdrogen op sommige stukken de donkere ondergrond er doorheen verschijnen!

Bij sommige laatjes is het effect sterker dan bij andere, geen idee waardoor dat komt. Wellicht had ik de ondergrond eerst moeten verven in een kleur die bij het servetje past? Ik ben in ieder geval blij dat ik voor de zekerheid de servetjes alleen aan de binnenkant van de laatjes heb gebruikt. :-/

Goed, positief blijven en verder gaan! Het was tijd voor de verf. Maar waar ik al een beetje bang voor was, werd ook hier werkelijkheid: sommige bussen spuitverf stonden al veel te lang in de schuur en waren niet meer goed. Toen ik het kastje blauw probeerde te spuiten, druppelde de verf langs de spuitbus af, en wat er wel uit gespoten kwam, kwam niet bepaald als gelijkmatige nevel eruit. Argh!!

Zo goed en zo kwaad als het ging heb ik het ding toch blauw proberen te maken. Gelukkig zaten de ergste druppelvlekken op de achterkant en onderkant. En omdat het een zee moet voorstellen (Josh blijkt gek op zeemeerminnen, dus ik had ter decoratie van de zijkanten zeemeerminnenstickers gekocht) is het misschien niet eens zo erg dat het niet strak blauw is geworden.

We gaan gewoon verder.

Helaas bleek ook de spuitbus met paarse verf kuren te vertonen en rijp te zijn voor de milieustraat. En nog meer argh: geen enkele kleur verf dekte de beitsvlekken op de voorkant van de laatjes! Met dit als resultaat. :’-(

Snik. Maar ik verzamelde nieuwe moed en ging verder onder het motto “if you can’t fix it, cover it up”.
De laatjes kregen gouden randjes en ik gebruikte bovendien wat van het knutselmateriaal dat ik eigenlijk had gekocht om cadeau te doen.

Op de bovenkant van het kastje schilderde ik Josh’ naam, en ook de randjes aan de voorkant van het kastje en de bovenkanten van de laatjes maakte ik goud – maar dat zie je amper, omdat het veel op de beitskleur lijkt.

Omdat knutselende kinderen waarschijnlijk de neiging hebben om meer te bekliederen dan alleen hun knutselprojectje, besloot ik om de verflagen af te werken met lak. Twee lagen lak. Omdat al die lagen beits, verf en mod podge nog niet genoeg waren… :-S

Als finishing touch bracht ik de zeemeerminnenstickers op het kastje aan. Dat wil zeggen, dat probeerde ik. In tegenstelling tot de decoratie op de laatjes, wilden deze niet mooi strak geplakt blijven. De secondenlijm die ik als paardenmiddel inzette zorgde ervoor dat de stickers aan mijn vingers plakten in plaats van tegen het kastje. Grommerdegrommerdegrom…. Nou ja, Zwusje moet maar zien of ze houden en ze anders zelf nog een keer opnieuw er tegenaan lijmen.

Dit is zeker weten mijn project met de meeste laagjes ooit! Het was dan ook een meerdaags project, dat behoorlijk wat planning vereiste – in welke volgorde moeten welke lagen er overheen en met welke andere onderdelen / lagen kan ik vast verder terwijl iets anders ligt te drogen? Mijn huis heeft een hele week naar beits/verf/lak/terpentine/lijm geroken, maar hee, daarna heb je ook wat!

Toegegeven: vanwege alle improvisatie en cover-ups is het eindresultaat wat eclectischer geworden dan gepland. En hoewel Zwusje me duidelijk “géén glitter!” op het hart had gedrukt, zit er behoorlijk wat bling op. Ter compensatie heb ik in het ladenkastje geen knutselmateriaal met glitter gestopt. Nou ja, geen knutselmateriaal met losse glitter. O:-) Zo sadistisch ben ik dan ook weer niet.

Ik had eigenlijk verwacht dat Josh er niet heel enthousiast over zou zijn nadat ze haar cadeau had uitgepakt. Want tsja, meubilair is niet het leukste cadeau voor kinderen, ook al heeft het kleurtjes en staat je naam erop. Maar niets was minder waar! Laatjes open trekken is blijkbaar al een ding op zich, en als er dan ook nog eens knutselspul in zit, is het helemaal da bomb.

Wel geheel volgens verwachting werd het ladenkastje gelijk meebetrokken in het knutselen. Binnen 3 seconden zat één van de stickers al op een laatje, en 2 seconden daarna volgde gekriebel met potlood op het laatje ernaast. Bij het naar huis gaan constateerde ik dat ook een van de zilveren glimmertjes er al af was. Schoonbroer informeerde me dat ‘hufterproof’ dan ook niet de hoogste gradatie was: daarboven kwam nog ‘kinderproof’ en dáárboven ‘Joshproof’. XD

Maar mij maakt het niet uit, het is haar kasje en ze mag er lekker mee doen wat ze wil. Creativiteit moet gestimuleerd worden!