Het is kerstochtend. Ik stap in de auto om naar mijn familie in Zuid-Limburg te rijden. En… de auto start niet.

Het probleem had ik al snel gediagnostiseerd: een lege accu. Tsja, ik ga bijna nergens meer heen, en blijkbaar is mijn wekelijkse tripje naar de supermarkt niet voldoende om het ding opgeladen te houden…

Gelukkig wist ik ook de oplossing voor het probleem, dus met mijn startkabels in de hand en mijn liefste glimlach op het gezicht belde ik aan bij de buren, met het verzoek hun auto even naast de mijne te zetten. Dat vonden ze geen probleem, en zo redde mijn buurman kerst. En de Sheep Wars.

Want ook al verzuchtten ma en ik de afgelopen jaren al enkele keren dat het steeds moeilijker werd om iets hilarisch te bedenken, dit jaar was het zó voor de hand liggend wat we konden doen, dat we het er verder niet over gehad hebben.   (Desondanks zou het zomaar voor het laatst kunnen zijn dat we traditioneel de schapen van hun kerststal in onze oorlog betrekken. Ik waarschuw de trouwe volgers van onze soap maar even. )

Uiteraard had ma ervoor gezorgd dat hun kerststal coronaproof was. Iedereen droeg een mondkapje of spatscherm, er was een looproute, en aangezien er al een herder op bezoek was, mochten de drie koningen niet allemaal langskomen.
Helaas waren de maatregelen voor de schaapjes te laat gekomen: die waren al ziek. Idem voor de os en de ezel.

Maar natuurlijk is er een andere reden dat die schapen ziek zijn geworden. Niks corona; het is allemaal een complot van Bill Gates, om onze tradities kapot te maken! Dus toen ze zich weer wat beter voelden, kwamen ze in actie!

Zo. Kerst is gered. B-)