Hoe ontstaat een project? It’s complicated…

In dit geval begon het met een repetitie van Androneda waarop we brainstormden over een kerstwens voor onze volgers. Een van de ideeën was om een nieuwe tekst op een kerstliedje te maken en dat te zingen / spelen. Maar het was een beetje kort dag en we hadden niet veel inspiratie, dus hielden we het bij een kleine fotoshoot (zie onze Facebookpagina ).

Dat plan bleef wel een beetje bij me knagen. Eén van de kerstliedjes die ik had voorgesteld, was ‘The Wexford Carol’, een Ierse traditional. Ernic had me ooit geattendeerd op de prachtige uitvoering daarvan door Yo-Yo Ma & Alison Krauss en voorgesteld om het liedje met Tweedledum & Tweedledee te gaan spelen. Maar ook toen was het nogal kort voor kerst en bovendien twijfelde ik of mijn stem wel goed genoeg was om dat nummer mooi te kunnen zingen. Dus schoven we het door naar het jaar erna. Maar de volgende kerst heeft Ernic nooit gehaald. :’-(

Ergens in mijn achterhoofd is altijd blijven hangen dat ik dat nummer een keer moet zingen. Omdat Ernic erin geloofde dat ik het wel kon. (Hij was altijd veel positiever over mijn vocale vermogens dan ikzelf.)

In een vlaag van inspiratie herschreef ik de tekst naar een ietwat kazige corona-feestdagenvariant, zong ik hem snel in, en stuurde ik hem op naar mijn bandgenoten. Misschien konden ze thuis een instrumentale partij bedenken en opnemen? Maar helaas, ze waren logischerwijs te druk of te moe, zo vlak voor kerst.

Weggooien dan maar? Tsja, de inspiratie bleef. Die prachtige bewerking van Yo-Yo Ma en Alison Krauss bevatte namelijk zowel zang als viool als doedelzak – misschien kon ik zelf wel een paar partijen inspelen ter begeleiding van mezelf?

En toen liep het project meteen weer volledig uit de hand. ‘Een paar partijen inspelen’ werd ‘alle partijen inspelen’. In drie dagen tijd, want het moest natuurlijk wel af vóór kerst.

Gelukkig liet ik wel al snel het idee los dat het een perfecte opname moest worden. Want dat was natuurlijk never nooit niet haalbaar, gezien de omstandigheden. Ik besloot dat het een projectje werd met twee doelen:

1. Ervan leren, zowel wat betreft het op gehoor herkennen van partijen en het uitwerken in notenschrift, als het weer oppakken van viool en mijn stem trainen;
2. Mezelf bezighouden tijdens de lockdown.

Ik sprak met mezelf af dat ‘een liedje maken waar ik trots genoeg op ben om het wereldkundig te maken in de vorm van een kerstwens aan mijn mede-muzikanten’ expliciet geen doel was. Dat gaf rust.

Dus ging ik aan de slag, met de volgende uitdagingen:

• Ik had geen bladmuziek. Ik moest aan de slag met de Youtube-video en die 1200x herhalen, terwijl ik de tonen die ik dacht te horen, noteerde in een bladmuziekprogramma. (Flashbacks naar mijn jeugd, toen mijn moeder dit deed om liedjes voor haar band uit te werken. En ze oneindig vaak cassettebandjes een kort stukje terugspoelde terwijl de dingen nog afspeelden – “bliewedewiedewiep!”)
• Ik had nog nooit audio bewerkt. Toen ik de muziekvideo voor De Soete Inval maakte, kreeg ik een mooi bewerkte audiotrack door Wigo kant en klaar aangeleverd en hoefde ik alleen de beelden te doen. (Gelukkig blijkt er een gratis audiobewerkingsprogramma genaamd Audacity te zijn, dus dat heb ik gedownload en toen ben ik maar gewoon gaan prutsen om te kijken hoe ik erin voor elkaar kreeg wat ik wilde.)
• Ik had niet de juiste doedelzak. In de video wordt een highland bagpipe gebruikt, maar die van mij is een borderpipe in G. Ik kan dus in G of in C spelen, terwijl het liedje in Es is. (Oplossing: bourdons dicht, de As vervangen door een alternatieve noot en maar hopen dat het een beetje klinkt.)
• Ik had geen cello. (Oplossing: de partij op viool inspelen en vervolgens deze een octaaf omlaag transponeren via het muziekbewerkingsprogramma.)
• Ik had ook geen andere ondersteunende instrumenten. (Oplossing: improviseren met wat middeleeuwse belletjes, een beker uit mijn LARP-kist en de sjamanentrom die we met de Heksengodinnen maakten.)
• Ik had geen opname-apparatuur. (Dus heb ik alle partijen opgenomen met behulp van mijn mobiele telefoon. En aangezien ik alleen een lullig hoofdtelefoontje met veel te korte stekker had, zat ik bij het inspelen van de partijen half voorovergebogen over mijn bureau. Oncomfortabel, en het is best lullig om met je vioolstok verstrikt te raken in je kabel. XD )

Desondanks is het me gelukt om een liedje te produceren!

En ik heb er inderdaad een hoop van geleerd. En diverse dingen die ik al wist zijn bevestigd: strak in de maat spelen is niet mijn forte. Houd alsjeblieft ritme-instrumenten bij me weg! :’-)  En zuiver viool spelen lukt me helaas nog steeds niet meer, daarvoor zal ik toch echt weer structureel moeten gaan oefenen.

Dus ja, aangezien ik in het geheel niet heb geoefend voordat ik deze partijen inspeelde (Klaar met noten noteren? Hoppa, inspelen!) zit er een stukje in waarin de viool kneitervals is. De zang is niet altijd optimaal. Het begin van het nummer is een beetje saai omdat ik niet alle noten speel die in het origineel zitten. (Hou vol, vanaf 2:45 wordt het beter.) Maar toch. Hoewel het niet zo mooi is geworden als ik had gehoopt, is het wel véél beter geworden dan ik had gevreesd. Dus misschien ben ik er toch wel een beetje trots op.

Luister hier:

 

En ja, ik had ook het plan om er een video bij te maken, waarvoor ik daadwerkelijk al video-opnames van alle partijen had gemaakt. Maar dat werd écht niets. De opnames waren lelijk qua belichting (en oh, wat is het oncharmant om je ouder wordende kop te zien in blaasmodus of kin-op-steun-klem-modus)  en omdat ik tijdens het inspelen van de partijen niet altijd precies de juiste noten of strak in de maat had gespeeld, kreeg ik de audio en video voor geen meter synchroon. Plus, het bewerken van een video had me minimaal twee dagen gekost die ik niet meer had. Dus jullie moeten het maar doen met een compilatiefoto.

Oh ja, en de tekst:

Musicians all around the globe
Let’s keep our faith up and our hope
Although our lives were monotone
Remember: you are not alone

It’s going to end, this crazy year
And all our gigs will reappear
Soon we’ll be playing all once more
Like we have all been hoping for

Our audience shall with joy return
To dance on tunes that they will learn
Just have some patience and you’ll see
Their bodies move again with glee

With thankful heart and joyful mind
We will perform and we will find
What we’ve been missing for so long:
To finally sing another song

First let your holidays be fine
Just set your tables and go dine
With family or your closest friend
Until we’ve come to this years’ end

Next year they’ll start to vaccinate
So everything will soon be great
We’ll start up where we had left off
And do again the things we love

Musicians all around the globe
Let’s keep our faith up and our hope
Although our lives were monotone
Remember: you are not alone

It’s going to end, this crazy year
And all our gigs will reappear
Soon we’ll be playing all once more
Like we have all been hoping for