We hebben al heel wat bijzondere dingen gedaan met ons Heksengodinnenclubje. Van schapenvachten vilten tot Mongoolse keelzang. Maar ons uitje van gisteren hoort ook zeker in de top 3! Ditmaal zijn we namelijk reisdrums gaan maken.

Reisdrums? Nou, dat zijn een soort sjamanentrommels, klein genoeg om makkelijk mee te nemen. Je spant een dierenhuid over een houten frame en dan kun je er op trommelen. Dat idee. En Suus kende via Castlefest iemand die daar een workshop over gaf. Nou, prima, laten we dat gaan doen!

Het bleek allemaal iets zweveriger dan verwacht. En iets ranziger…

De dame die de workshop gaf, was zo’n type dat alles, maar dan ook werkelijk álles, ‘op gevoel’ deed. Er kon geen verhaal worden verteld zonder dat er ergens ‘gevoel’ in terug kwam. En praten, dat kon ze! Judith en ik arriveerden 10 minuten voor Suus en Petra en tegen de tijd dat ze aankwamen was ik al helemaal sufgeluld… Maar goed, koekje en thee erin en aan de slag!

Volgens de workshopdame zou het maken van de drums ook een emotionele reis worden. En het was okee om te huilen als je iets voelde. Euh… okee. “Weet je”, vertelde de workshopdame vervolgens: “ik had een tijdje terug een stel dat niet helemaal had verwacht dat we hier de dierenhuiden nog echt moeten bewerken. Die hadden verwacht dat ze kant-en-klare velletjes zouden krijgen. Ze vonden het leuk om te doen, maar ze zeiden dat, als ze dit van tevoren hadden geweten, ze de workshop niet geboekt zouden hebben!”
Wait, wut…?

Er werd een bak voor ons neergezet met een aantal enórm meurende plastic zakjes, met daarin een onooglijke klonter iets. Dit waren de vachtjes. Nee, we mochten ze nog niet open maken, we moesten op gevoel een pakketje kiezen. Suus, Petra en Judith deden hun best er eentje uit te zoeken. Mijn gevoel zei alleen maar kill it with fire!!, dus ik nam maar gewoon wat er overbleef terwijl ik probeerde niet te kokhalzen vanwege de lucht.

Vervolgens mochten we de klonter openpeuteren en er verscheen inderdaad een gepekeld stukje hertenvacht. We kregen een scalpel en de opdracht om daarmee de resterende stukjes vlees (bruinrood) en vet (geel) te verwijderen. Argh.

Het werkje op zich vond ik niet eens zo erg, al was het best lastig om alles eraf te pulken zonder in je vinger of in de vacht te snijden. Maar de lucht… de lucht!! Ik heb al vaker gemerkt dat ik blijkbaar iets beter ruik dan de gemiddelde persoon, dus ik had hier enorm veel moeite mee. Maar ik zette door. Uiteindelijk was mijn vachtje schoon genoeg en mocht hij gewassen worden onder de kraan, met shampoo. Vanaf dat moment was de lucht gelukkig een stukje minder prominent aanwezig.

De vorm van de drum werd afgetekend, uitgeknipt en aan de rand maakten we met een gaatjestang openingen voor het touw. Vervolgens was het een kwestie van de boel om een houten ring vouwen en vastrijgen.

Er werd een speciale wikkeling aangebracht om het vel nog wat strakker om het frame te spannen, waarbij je gelijk een handvat creërt.

Toen kwam het engste moment van het proces: het scheren van het vachtje. Snik, al dat mooie haar er vanaf… want tsja, anders krijg je er straks geen geluid uit. Gelukkig mocht het aan de rand blijven zitten ter decoratie.
Ik had mazzel dat mijn vacht erg haar-vast was; bij de andere meiden waren er tijdens het wassen kale plekken ontstaan of was zelfs bijna al het haar er vanaf gevallen.

De laatste stap was het fabriceren van een trommelstokje, met behulp van een stukje tak, oud lapje van een handdoek voor de vulling, en restantje leer voor de afwerking. Klaar!!

Nou ja, nog niet helemaal klaar. De vacht was nog supernat, dus trommelen konden we er nog niet mee. Het zal een weekje moeten drogen, waarbij het vel verder opspant, en daarna horen we pas hoe onze drum klinkt. Dat is moeilijk te voorspellen, want het hangt van heel veel factoren af (“Maar je krijgt altijd de drum die bij je past. Of de drum die je nodig hebt.”).

Omdat bijkletsen er niet helemaal van was gekomen tijdens alle geconcentreerde werkzaamheden, zijn we na afloop van de workshop nog naar een knus restaurantje gegaan. Gelukkig zijn we niet de toegang geweigerd vanwege de lucht van dood dier die ongetwijfeld om ons heen moet hebben gehangen, en konden we nog een paar uurtjes lief en leed met elkaar delen onder het genot van een heerlijke driegangenmaaltijd *burp*.

Ook zijn er gelijk data geprikt voor nieuwe uitjes. Voor één daarvan hebben we nog geen concrete invulling. Gezien het feit dat we al eens vacht hebben gevilt, en nu huiden hebben bewerkt, vrees ik dat de trend gaat worden voortgezet en we straks dieren gaan zitten villen of slachten. Ik heb kajakken als alternatief geopperd. We gaan het zien.

Het was hoe dan ook weer een heerlijk en memorabel dagje samen, lieve meiden!! <3