Hoera, we konden eindelijk weer wat leuks gaan doen met de Heksengodinnen! De vorige uitjes waren zeer creatief geweest, van vilten tot vachten bewerken (meer of minder succesvol), en hoewel het altijd superleuk was wilde ik ook al heel lang heel graag eens met z’n viertjes gaan kajakken. Gelukkig werd dat voorstel positief ontvangen, dus togen we gisteren, flink bepakt en bezakt (met meer voedsel en drank dan reservekleding; kwestie van prioriteiten stellen) naar de Biesbosch.

We slaagden erin om zonder om te slaan onszelf en onze proviand in de kajaks te hijsen. Vervolgens slaagden we erin om zelfs mét routekaart, verkeerd te peddelen en te verdwalen. Lang leve Google Maps, die je ook nog op het water weet te localiseren. :-X

De route naar het picknickpunt werd dus iets langer dan gepland, maar het voordeel was dat we op die manier twéé tussenstops voor een picknick konden inbouwen. O:-)

Het kunnen verdwalen op het water is voor mij een nieuwe ervaring. Als ik ging kajakken was dat tot nu toe meestal in de Ardennen en dat is echt een compleet andere ervaring! Daar kajak je namelijk op een rivier, dus flink stromend water, en dan heb je niet zo heel veel verschillende richtingen waar je heen kunt. En afhankelijk van de waterstand moet je je af en toe afzetten omdat je vastloopt op stenen, of moet je goed uitkijken dat je niet omslaat bij een klein watervalletje. Op die stukken zijn dus ook geen irritante luidruchtige gemotoriseerde boten waar je voor moet uitkijken, of die de sfeervolle omgeving verpesten met harde muziek.

Stiekem vind ik  zo’n avontuurlijke kajaktrip op stromend water net iets leuker dan gezapig peddelen. Ik ben totaal geen waterrat, en voor zwemmen mag je me absoluut niet wakker maken, maar kajakken vind ik heerlijk – het geeft een gevoel van vrijheid. Het ligt me ook; ik kan op de een of andere manier makkelijk met die dingen overweg. Ik herinner me nog van vakanties vroeger met mijn ouders dat ik zo veel mogelijk tijd in een roeibootje op het lokale meer heb doorgebracht, en het raften op de Amazone tijdens mijn reis naar Peru vond ik destijds ook een van de hoogtepunten van de trip.

Maar dit was ook wel weer heel ontspannend. Lekker een beetje dobberen en kijken naar alle eenden en waterhoentjes in hun nesten. Alleen jammer dat mijn zicht op de omgeving behoorlijk werd belemmerd door een langdurige hooikoortsaanval. Mijn ogen bleven maar tranen, vanaf het moment dat ik opstond totdat ik ‘s avonds weer thuis op de bank zat. :-/

Het weer was ideaal: warm genoeg om nat te kunnen worden maar niet zo zonnig dat je in je kajak wegbrandde. We hebben slechts één flinke bui gehad, maar dat was net tijdens second picknick, dus konden we onder een boom schuilen. En de druppels die op de terugreis vielen konden we prima hebben.

Na 5 uur op het water te hebben doorgebracht verplaatsen we onze achterwerken naar de stoelen op een terras en hebben we ook nog heerlijk avondeten gehad. Omnom, toetjes! *burp*

Ik vrees dus dat we meer calorieën erbij hebben gegeten dan we hebben verbrand, maar hee, het was weer supergezellig!