Yay, vandaag waren we weer met de Heksengodinnen bij elkaar voor een supergezellig uitje en bijkletsen!

Wat we zijn gaan doen? Een workshop Mongoolse keelzang. Waarom? Euh… omdat het kan? Het begon een paar maanden geleden met ‘zullen we iets met zingen gaan doen?’. En als je dat dan niet verder afbakent en het aan Judith overlaat, dan eindig je dus op een vriezende zaterdag in een ger (blijkbaar de correcte naam voor een yurt) om samen gênante klanken te produceren. XD

Gelukkig waren we van tevoren gewaarschuwd, dus we arriveerden gewapend met sloffen, een dikke trui en warme dekentjes.

Ik had geen idee wat ik moest verwachten en hoe moeilijk het zou zijn, dus ik heb het maar gewoon over me heen laten komen.

Het idee achter dit type zang is, dat je klanken produceert en je je mondholte dusdanig aanpast via je tong, strottenhoofd etc., dat de boventonen (of ondertonen) die al in je stemgeluid zitten, extra goed resoneren en dus goed hoorbaar worden. Zoiets als dit:

En inderdaad: da’s knap lastig!

Uiteraard was de insteek ook niet dag we het na één dagje zouden kunnen; het was een introductieworkshop. We hebben verschillende soorten technieken behandeld en geoefend en nu kunnen we eventueel thuis verder experimenteren.

De aanwijzingen varieerden van ‘kuchen’ tot ‘doe een geit na’, dus je kunt je wel voorstellen dat dat bijzondere pogingen tot geluid opleverde. En voor je het vraagt: nee, geluidsopnames ervan op mijn blog plaatsen is me vreemdgenoeg verboden.

Misschien verwacht je dat het hilariteit alom was, maar dat viel heel erg mee! Uiteraard hebben we een hoop gelachen, maar we hebben echt serieus ons best gedaan.

De sfeer was ook heel relaxed. In zo’n ger onder een dekentje rondom een kachel zitten heeft al een bepaalde knusheid en door de klankschaalmeditatie aan het begin, startten we helemaal rustig. (De laatste klanken ebben weg, ik doe mijn ogen open en kijk rond. Okee, now what? Om me heen zit iedereen nog in dezelfde houding. De begeleider blijft een tijdje stil en zegt daarna: “…en zodra het goed voor je voelt, doe je rustig je ogen weer open…”. Ah fuck, ik leer dit echt nooit. :-S )

Na de workshop was er gelukkig ook nog even tijd om (in een warm huis) bij te kletsen. Maar dat is nooit lang genoeg, dus de volgende bijkletsdate is alweer gemaakt. En nu wordt de grote vraag: wat gaan we de volgende keer doen…?