Wederom verliep eerste kerstdag in het zuiden niet vredig. We zijn weliswaar een knusse familie die elkaar nog steeds graag vrijwillig opzoekt. Maar één issue blijft jaarlijks oorlog veroorzaken: de schapen rond de ouderlijke kerststal.

Vorig jaar was de strijd al zeer hoog opgelopen. (nieuw op dit blog? lees dit eerst!)
Eigenlijk verwachtte ik dat ma zich er dit jaar bij neergelegd zou hebben. Maar ik had beter moeten weten.

Bij aankomst werden de gevolgen van ons vorige keer opgestartte fokprogramma, pijnlijk duidelijk. Pappa en mammaschaap hadden het loodje gelegd door de inspanning en hun kroost bleek reeds gedekt. Geen kans meer om schapen in schunnige standjes te zetten dus.

Darn you, mommie! Maar natuurlijk lieten we het er niet bij zitten.
We hadden slechts één dag en beperkte middelen om met een tegenaanval te komen. Maar het is ons gelukt! Ook schapen hebben immers recht op een pleziertje. En na ‘vijftig tinten grijs’ eisen ook deze voormalig witte bolletjes wol meer dan één saaie dekking per jaar…

Dus werd een opstootje door rebellerende schapen gefaciliteerd…

…en werden andere schapen gestimuleerd tot stoute standjes inclusief hulpmiddelen, met het (op deze foto helaas onleesbare) boek als inspiratiebron:

Hah!

Eens kijken welke maatregelen mammie volgend jaar neemt. Maar wij zullen het nooit opgeven! Schapen horen in schunnige posities achtergelaten te worden. Dat is traditie. En tradities horen bij kerst. Dat is ook traditie. Dus.