“Hey Lenny, Yvonne is ziek en nu heb ik een kaartje over voor het concert van Two Steps from Hell morgenavond in Amsterdam. Wil jij misschien mee?”

Euh… (*slikt alle bezwaren en beren op de weg in die automatisch in mijn hoofd opborrelen bij last-minute plannenwijzigingen*) nou ja, waarom ook niet?

Ik kende de groep niet maar het bleek, ondanks dat de naam wat anders doet vermoeden, geen death metal of zoiets te zijn.    Two Steps from Hell maakt muziek voor filmtrailers en dergelijke, maar die is zo gaaf en bombastisch dat ze een flinke schare fans hebben en je er ook gewoon albums van kunt kopen.

Ik was benieuwd hoe ze de concerten dan vorm zouden geven. Dat was gelukkig niet met een synthesizertje op een podium, maar met een compleet orkest + koor. Erg mooi en indrukwekkend!

Het ding is wel, dat dit soort muziek amper opbouw kent. Je moet voor een filmtrailer, reclamefilmpje etc. de luisteraar natuurlijk metéén meekrijgen. Dus de muziekstukken zijn relatief kort en hebben amper een intro; het gaat in 3 seconden vanaf de start van het nummer direct door naar EPISCH! EPISCH! MEER EPISCH! en dan is het klaar.   In het concert als geheel zat dan ook niet super veel opbouw.

Ik vond de muziek heel mooi en een live orkest is natuurlijk fantastisch. Meerdere solo-muzikanten waren jaloersmakend goed, zoals de violiste, de celliste en de man die wel 45 verschillende blaasinstumenten kon bespelen. De zangpartijen waren me op een gegeven moment iets te veel van hetzelfde, zowel qua melodie als de hoeveelheid ‘Haaa-aaaa, haaa-aaaa’, want tekst zit in de meeste nummers niet, terwijl ze de zangeressen wel veelvuldig uitlichtten op de voorgrond. Het meest geniet ik er toch van als er een elektrische gitaar flink door de strijkpartijen ragt.  

Naast lekker muziek luisteren was het natuurlijk ook een goede gelegenheid om weer eens bij te praten met Mike. Het werd een latertje, ik lag pas om kwart over 1 weer in bed, maar dat had ik er wel voor over!