We spelen al sinds de tweede keer dat het evenement georganiseerd wordt (2016) met De Soete Inval op Sturm auf Zons in Duitsland. Je kunt dus wel zeggen dat we daar de huisband zijn! Heel tof, want het is een superleuk evenement: mooi terrein en vriendelijke, enthousiaste mensen, en zelfs voor de reenacters is er nog wat te shoppen.

Maar het is ook een van onze zwaardere evenementen. Want normaal gesproken bouwen we op vrijdag ons kampement op en spelen we op zaterdag en zondag. Maar hier moeten we op vrijdagavond al van 18.00 tot 22.00 uur spelen tijdens de taveerneavond, waar de locals alvast de sfeer mogen komen proeven (en veel bier). Dat betekent dat je er al een halve werkdag op hebt zitten wanneer je normaal gesproken pas begint. En het is altijd stressen om er op tijd te staan, want vanuit mij is het al 2 uur rijden (exclusief alle vrijdagmiddagfiles) en voor de anderen nog langer. En je wil niet na 22.00 uur nog je tentenkamp moeten gaan opbouwen. En oh ja, je moet ook nog eten voor je begint te spelen, anders val je om. Dus komt het er op neer dat je de hele dag in de weer en onderweg bent en daarna gelijk door gaat met spelen, en maar besluit om het brandhout halen en de waterton vullen, tot de volgende ochtend uit te stellen.

Ter compensatie beginnen we op zaterdag pas om 12 uur in plaats van het gebruikelijke 10.00 of 11.00 uur, maar dat helpt mij niet, want ik ben een ochtendmens. En in een tent ben ik sowieso wakker zodra het licht wordt, ook al slaap ik met een maskertje op. Bovendien hadden mijn lieftallige bandgenootjes, die onder mijn luifel naast mijn tent waren blijven nachtbraken, het goede idee om om kwart voor 3 ‘s nachts onder luidruchtig gepraat, een YouTube-filmpje op hun mobiele telefoon af te spelen, wat dwars door mijn oordopjes heen ging… 😒
Op zaterdagochtend had ik dus al lang eerder genoemd brandhout en water geregeld, het ontbijt klaargezet (inclusief op kampvuur gekookte eieren en theewater) en was ik vast begonnen met het snijden van de groenten voor het avondeten, voordat de rest wakker was. 🙂

Op een gegeven moment begon het gebrek aan slaap me wel op te breken. Op zaterdag moesten we namelijk tot maar liefst 8 uur ‘s avonds doorspelen, dus dat was een vermoeiende dag. Nadat we ‘s avonds het ‘s ochtends klaargemaakte potje hadden opgewarmd op het kampvuur en hadden gegeten, kwam er een handelaar langsgelopen die eigenlijk onderweg naar huis was, maar zichzelf in ons kampement uitnodigde. Op zich een aardige kerel, maar het was zo’n man die aan gaat en dan maar blijft praten als hij publiek heeft. Hij bleek ook LARPer te zijn en toen ik met mijn stomme kop liet vallen dat ik vroeger naar Drachenfest ging, kwamen de verhalen daarover (hij bleek zelfs onze Yoshida-groep te kennen en spel met ze te hebben gehad). Mijn mede-LARPers kennen het type wel: de “No shit – there I was!”-verhalenspuier, die je op feestjes in een hoekje met andere LARPers moet stallen om je andere gasten ook nog een leuke avond te geven. Toegegeven: hij had hilarische verhalen, maar ik had de avond echt nodig om af te schakelen en dat lukte op deze manier niet. Dus ben ik op een gegeven moment maar lang naar het toilet gegaan (hint, hint) en heb ik om half 11 mijn bedje al opgezocht.

Maar goed ook, want om kwart voor 5 was ik alweer wakker en na 2 uur pogingen tot hazeslaapjes, kwam om kwart voor 7 de tankwagen om de nabijgelegen toiletwagen te legen, wat een uur lang kabaal was, dus heb ik het maar opgegeven en ben ik er weer uit gegaan om vast mijn spullen voor zover mogelijk op te ruimen en wederom ontbijt enzo klaar te zetten.

Ik moet bekennen dat ik zelf ook een factor ben in de mate van vermoeidheid na zo’n weekend. Als wij voor een heel weekend worden geboekt, mogen we doorgaans zelf bepalen op welke momenten, waar en hoe lang we spelen. Ik voel me dan heel verantwoordelijk om zo goed mogelijk over te komen en zo veel mogelijk te spelen. Na een kwartiertje pauze voel ik me alweer schuldig en wil ik weer verder. Maar dat is natuurlijk niet vol te houden, als je dat tweeënhalve dag achter elkaar moet doen. Bovendien verwacht volgens mij niemand dat van ons, behalve ikzelf. En als je kijkt naar hoeveel we betaald krijgen, dan zouden we eigenlijk maar één optreden op een dag moeten doen… Maar goed, we doen het natuurlijk ook omdat we het zelf leuk vinden. En ik ben nu eenmaal iemand die niet stil kan zitten. Dus uiteindelijk hebben we echt wel heel erg veel gespeeld.

Gelukkig werd al onze inspanning goed ontvangen. Het Duitse publiek is namelijk altijd erg enthousiast, veel meer dan het Nederlandse. Ze blijven langer staan luisteren en ze komen zelfs achter je aan gelopen om je nog even wat geld toe te stoppen! Oh, en ze klappen niet alleen, ze roepen ook continu “Jubel!!!” 😄 Een barman bij wiens terrasje we muziek kwamen maken, kwam ons zelfs gratis enkele glazen drinken brengen als dank. ❤️

En dan was er nog het weer. De voorspellingen waren regen, regen en meer regen, maar precies vanaf het moment dat we onze tent gingen opbouwen werd het droog en is het zo goed als droog gebleven! Het werd zelfs nog zonnig en af en toe echt warm. Daar waren we uiteraard super dankbaar voor! Helaas kwam er op zondag om één uur voor sluitingstijd nog net een onweersbui met flinke plensbui van 10 minuutjes langs… Lieve handelaars boden ons droog onderkomen in hun marktkraam om de bui uit te zitten en als dank hebben we nog even een liedje voor hen gezongen. Ik dacht eigenlijk dat dat het einde van het evenement zou betekenen omdat iedereen naar huis was gevlucht, maar we hebben daarna toch nog een half uurtje kunnen spelen. En hoewel we onze tenten niet droog hebben kunnen inpakken, hebben we wel droog de boel kunnen opruimen, dus dat was ook echt heel fijn.

Dus al met al kijk ik met een tevreden gevoel terug op het evenement. Al heb ik nu wel minstens twee nachten nodig om bij te komen…