Toen ik vorige week mijn zelfgemaakte kerstjurkje op Facebook postte, was de reactie van mijn zusje: “Oh, wees gewaarschuwd! Ik zocht precies zo’n jurkje voor Josh maar kon niets vinden, dus als je deze met kerst aantrekt naar pa en ma, zal ze geheid met puppy-oogjes bedelen of je er niet ook eentje voor haar kunt maken!”

Awww…

En tsja, dan ben je peettante hè…

Dus ook al had ik eigenlijk andere plannen voor mijn kerstvakantie, en betwijfelde ik of er überhaupt genoeg tijd ging zijn om nog voor kerst een jurkje af te krijgen, ik begon er tegen beter weten in toch aan. Als ik nou een iets vereenvoudigde versie maakte – een halve cirkelrok zonder plooien bij de taille – en gewoon even hard doornaaide? Ik had immers nog die 5 meter rode nicky velours liggen waar verkleuringen in zaten, die daardoor onbruikbaar was voor mijn galakerstjurk-ontwerp. Mijn geld ging ik blijkbaar niet terugkrijgen van de winkel, die ik inmiddels 3x had gemaild en een keer had gebeld (waarna ze hadden beloofd me terug te mailen – not. Advies: koop nooit stof bij Topstoffen in Nijmegen!   ), dus kon ik net zo goed proberen er toch nog wat nuttigs mee te doen. Patroondelen voor kinderkleding zijn een stukje kleiner en kon ik wellicht nét tussen de verkleuringen door positioneren? En zo niet: ADHD-Josh zit toch nooit stil, dus als het licht er net even verkeerd op valt, zal het waarschijnlijk niet lang genoeg duren om op te vallen.   Ook had ik nog wat restantjes wit nepbont over van mijn eigen jurk, die waarschijnlijk nét genoeg zouden moeten zijn voor een kinderjurkje, en bij mijn juf kon ik in de laatste les voor de kerstvakantie nog een rode blinde rits kopen. Dus al het materiaal was aanwezig om aan de slag te gaan. En omdat Josh niet wist dat ik een jurkje voor haar ging maken, was het niet erg als het ding niet op tijd afkwam – ik kon het altijd nog in de prullenbak mikken zonder dat ze er een traan om zou laten.

Zo gezegd zo gedaan. Uiteraard ging het allemaal weer niet zoals gepland.  

Ik heb nog niet zoveel ervaring met proportioneel patroontekenen, maar voor kinderkleding is dat de enige tekenmethode die ik heb geleerd (want kinderen zijn beweeglijk, dus is het handig als je niet veel maten van ze op hoeft te meten). Blijkbaar heb ik iets fout gedaan tijdens het tekenen, want ik had een paar rare resultaten en tijdens het stikken constateerde ik dat het lijfje veel te ruim was bij de taille om tegen het rokdeel aan te passen. Argh – een stretchsteek in velours lostornen is echt iets wat je NIET wil doen!  

En ik heb me ook flink vermeten of verrekend in het bepalen van de benodigde hoeveelheid bont voor om de mouwen en rokzoom, want daar had ik veel te weinig van uit de stof geknipt, waardoor ik vervolgens moest gaan puzzelen met kleine reststukjes om alsnog aan de benodigde lengte te komen.

Op een gegeven moment ben ik maar gestopt met het mooi afwerken van de binnennaden, want anders ging de jurk echt niet afkomen.
Maar hoezee, na drie dagen werk was het ding daadwerkelijk af, en nog op tijd voor kerst ook!

Hij zag er wel wat groot uit en dus werd ik bang dat hij niet ging passen. Ik had hem één maat groter gemaakt dan wat Josh nu draagt, want kinderen groeien hard, en aangezien dat nicky velours zowel in de lengte als breedte stretcht, hoopte ik dat dat ook zou helpen om ‘m wat langer te kunnen dragen. Desondanks zag hij er wel érg groot uit. Zou ik nog meer fouten hebben gemaakt bij het patroontekenen? Bovendien had ik niet haar eigen maten gemeten, ik was uitgegaan van standaard kledingmaat-verhoudingen. Wat nou als het jurkje écht niet zou passen? Het was erger om haar initieel blij te maken met dit cadeautje en vervolgens teleur te stellen omdat het niet paste, dan om geen jurkje te geven… Dus pakte ik ‘m met geknepen billen in en legde ik ‘m op Eerste Kerstdag onder de boom.

De vreugde op Josh haar gezicht na het uitpakken van het jurkje maakte in ieder geval alle naaifrustaties goed.    Ze trok ‘m gelijk aan en heeft hem de rest van de dag niet meer uitgedaan!

Wel bleek hij inderdaad flink te groot. Nou ja, in de lengte. Bij de taille zit hij eigenlijk al best strak… hopelijk groeit ze vooral de hoogte in en niet veel meer in de breedte, dan kan ze hem inderdaad volgend jaar nog een keer aan.
Josh leek het in ieder geval niet te boeien dat hij voor geen meter zat, dus: missie geslaagd!  

Bestede tijd: 19 uur en 3 kwartier (waarvan 2 uur en 3 kwartier voor het patroontekenen, de rest voor het naaien)
Kosten: Alleen een kleine twee euro voor een blinde rits; alle stof had ik nog liggen van het andere project of nog langer.

(Ma dacht trouwens in eerste instantie dat ik mijn éigen jurkje aan Josh cadeau had gegeven. Maar nee ma, hij is inderdaad lang uitgevallen, maar zó slank ben ik toch echt niet.   De reden dat ik mijn kerstjurk niet met Eerste Kerstdag had aangetrokken is dat hij, zoals al gevreesd, roze uit de wasmachine is gekomen. Nádat ik eerst alle rode stukken stof voorzichtig 2x in een teiltje warm water met wasmiddel had ondergedompeld en de jurk daarna met maar liefst 3 color catcher-wasdoekjes in de machine had gedaan. Snik.)