Met Suus en Gijs gingen we gisteravond naar een concert van Omnia. Ik was erg benieuwd, want tot nu toe had ik ze alleen op festivals gezien. In de stadsschouwburg van Nijmegen, met luxe pluche stoelen, is toch weer net een andere ervaring.

Maar het was eigenlijk wel heel fijn! Hoewel ik bij een optreden van hen niet stil kan zitten, maar hoe dan ook mee moet trommelen, roffelen, of rammelen, was het super om daadwerkelijk de band te kunnen zien. We zaten op de 4e rij, dus ik had perfect close-up uitzicht. Normaal gesproken zie ik bij concerten hoogstens af en toe een stukje box of lichteffect, wanneer de menigte toevallig even uit elkaar waaiert. Het grote nadeel van klein zijn.

Ik blijf me verbazen over alle instrumenten die de dame in de groep kan spelen. Van harp tot cymbaal, van bodhrán tot draailier, ze lijkt nergens moeite mee te hebben. Ook erg interessant is de gast met de ‘uitschuif-didgeridoo’, die hij waarschijnlijk zelf gemaakt heeft.

Met het bestuderen van het publiek kun je je ook altijd amuseren. Het was een mengeling van festivalpubliek, gothic, alternatief, en ook een aantal wat oudere ik-heb-een-theater-jaarkaart-en-ga-eens-kijken-wat-dit-dan-wel-voor-iets-mag-zijn-bezoekers. En niet geheel toevallig kwamen we Mike & Yvonne tegen.

Hoewel de liedjes af en toe iets te veel van hetzelfde zijn, was het een super-optreden en helemaal happy verliet ik aan het eind van de avond de zaal!

Voor degenen die Omnia nog niet kennen: dit is mijn favoriete liedje van ze: