Afgelopen vrijdag mochten we voor de tweede keer met Androneda in Zwolle spelen. Patricia had vorig jaar die locatie voor ons geregeld en het idee was dat, als dat bal daar een succes zou worden, degenen die in het verleden al eerder bals in Zwolle organiseerden dan de structurele organisatie van bals aldaar samen met Patricia konden gaan doen. Zo geschiedde.

Het optreden ging echt superfijn! Sowieso vind ik het prettig als ik al een keer op een speellocatie ben geweest, zodat ik weet waar ik kan parkeren, waar de ingang zit, hoe het podium eruit ziet, etc. want dat geeft een hoop rust. En we hadden twee weken geleden ook al opgetreden in Groningen, dus we waren lekker op elkaar ingespeeld. Tijdens de voorbereidingen voor Groningen merkte ik bovendien dat mijn speeltechniek een stuk vooruit was gegaan: alle technisch moeilijke stukjes gingen me na de winterstop ineens een stuk makkelijker af! Tijdens het spelen vrijdagavond had ik dan ook veel meer brain space over om gewoon lekker te genieten van het spelen en te interacteren met mijn bandgenoten dan voorheen. Het voelt alsof ik dit jaar een ‘level up’ heb bereikt! En dat is heel fijn, want zou ik me dan ooit eindelijk eens een échte muzikant gaan voelen…?

De definitie van ‘echte muzikant’ is natuurlijk heel moeilijk. Ben je een professionele muzikant als je het full-time doet? Als je ervan kunt leven? (Nee, die twee dingen zijn niet noodzakelijk hetzelfde.) Als je een opleiding ervoor hebt gedaan? Of als je, net als ik, met twee beroepsmuzikanten in een band speelt en (min of meer) mee kunt komen met het niveau? En is meekomen met het niveau dan alleen qua instrumentbeheersing, of ook hoe goed je bijdraagt aan het bedenken van de arrangenmenten, of…? Anyway, ik denk niet dat ik ooit volledig tevreden over mijn muzikale kwaliteiten zal zijn (er is nog zó veel te leren!), maar inmiddels is er dus wel weer een stukje zelfvertrouwen bij gekomen. Zeker als ik me realiseer dat veel Androneda-liedjes écht lastig zijn op de doedelzak en dat ik die een aantal jaar geleden zeker weten niet had kunnen spelen.

Oh, en wat ook uitmaakt: professionele apparatuur! De geluidstechnicus aldaar was vrijwilliger en werkt eigenlijk bij een theater, waarvan hij de apparatuur mag lenen voor deze bals. Nou, ik kan je zeggen: je merkt het verschil als je in een goede microfoon zingt en je het goed gemixte geluid door een goede monitor terughoort! En ook ons achtergronddoek met ledjes kwam heel mooi uit op deze locatie. <3

Het publiek merkte volgens mij ook dat we lekker hadden gespeeld, want het applaus aan het eind en de hoop op een toegift was oprecht. Er was gelukkig ook een goede opkomst, dus de organisatie mag ook tevreden zijn.

Ik was gelukkig nog enigszins op tijd thuis (half 1 ‘s nachts), maar toch was ik de volgende dag best brak toen Richard en ik weer doortogen naar een folkbal in Nijmegen. Ditmaal als consument. Ze hebben een nieuwe locatie en die wilde ik toch wel graag ervaren. En wie weet, mogen we daar later ook weer een keer komen spelen.