Niet geheel verrassend meldde niemand zich aan om op een woensdag om vier uur ‘s middags naar Amsterdam te reizen om een film te gaan zien. Dus gingen Mark en ik gewoon gezellig met z’n tweetjes naar The Wild Hunt.

Het duurde even voordat we filmtheater Kriterion gevonden hadden, maar nog net op tijd kwamen we binnen om tussen alle artsy mensen een plekje te zoeken. Mark herkende vaag enkele LARPers in de zaal, maar niemand waar wij actief mee spelen.

Al snel ging het licht uit en begon de film. Vanwege gebrek aan ondertiteling in combinatie met mompelende acteurs waren de conversaties helaas niet altijd goed te volgen. En zoals bij een authentiek filmhuissfeertje past, hield de film er op een spannend moment even mee op. Maar dat mocht de pret niet drukken.

Nadat we, knipperend in het felle zonlicht, weer buiten stonden, vroeg ik me al af hoe ik deze film zou gaan omschrijven aan anderen. En eigenlijk weet ik het nog steeds niet.

Het is geen standaard Hollywood film.
Hij is zeker interessant en amusant om te kijken. Hij is niet supergoed, maar ook zeker niet slecht.
Hij gaat veel meer over LARP dan ik van tevoren dacht.
LARP wordt een beetje belachelijk gemaakt, maar niet op een vervelende manier, en niet door de filmmakers maar door een van de hoofdpersonen. Als LARPer kon ik er zelf regelmatig om lachen.
Er zaten ook veel herkenbare dingen in, zoals een wapencheck (en wapens herstellen met ducttape), geruzie over hoeveel hits iemand al dan niet genomen had, en prachtige kostuums die verstoord werden door een gekleurd evenementenbandje om de pols. We zagen het type speler dat met luide stem zijn eigen onzekerheden probeert te overschreeuwen en de loser-speler die eigenlijk niemand in zijn groepje wil hebben. Deze LARPers hadden overigens wel een heel extreem mooie omgeving en prachtig dorp om in te spelen, waar ik spontaan jaloers op werd!
Het einde is cru, maar past wel bij de uit de hand gelopen setting.
De vrouwelijke hoofdpersoon deed me helemaal niets en vond ik niet natuurlijk reageren op de situaties.

Hoe dan ook, de film gaf een mooi en enigszins verontrustend beeld van hoe makkelijk mensen door sociale druk en persoonlijke emoties, de grenzen van normaal geaccepteerd gedrag overschrijden. Want daar kwam het bij nader inzien op neer; het was eigenlijk geen uit de hand gelopen LARP-spel. De spelers kozen er namelijk bewust voor om te stoppen met LARPen en écht kwaad te gaan doen.

Het totaalgevoel over de film was in ieder geval positief. Ik ben blij dat ik hem heb gezien. Maar ik denk niet dat hij in de commerciële bioscopen gaat draaien.

Na afloop zijn we nog even een hapje gaan eten op het Waterlooplein. Met als hoofdgerecht een lekkere beenham, waarvan ik de botten stiekem in mijn servet heb gestopt en mee heb genomen. Komt vast van pas voor een volgend kostuum. Want ook al ben je in de ‘normale’ wereld, van binnen blijf je toch altijd LARPer, hè…