Vrijdagavond hadden onze systeembeheerders voor de tweede maal een gamenight georganiseerd. Vorig jaar speelden we met z’n allen Unreal Tournament, dit jaar was er gekozen voor Counterstrike.

Aangezien ik dat soort spellen nooit speel, wist ik van tevoren al dat ik gigantisch ingemaakt ging worden, maar daar ging het niet om. De meeste anderen kenden het ook niet, dus de eerste tijd werd er voornamelijk wanhopig heem en weer gerend, hopeloos verdwaald in het level, ons afvragend bij welk team we hoorden, en wat eigenlijk het doel van het spel was. Dat wil zeggen, als we erin slaagden om langer dan 10 seconden in leven te blijven. Je werd namelijk binnen no time afgeknald, al dan niet door ‘friendly fire’ (oeps…).

De baas trakteerde op frietjes, waarna we al snel weer in een aardedonker kantoor met onze hooddtelefoons achter de pc kropen.

Ik was van tevoren erg bang dat ik kotsmisselijk zou worden, want ik kan niet zo goed tegen first person shooters waarbij je constant heen en weer schudt. Tijdens het oefenen op de probeer-pc in de kantine was ik al eens niet lekker geworden. Maar gelukkig had ik er nu geen last van.

Rond een uur of acht vond ik het wel weer mooi geweest en zwaaide ik gedag. Vorig jaar bleef ik langer, maar toen hadden ze de pc’s in de gameroom verzameld, zodat je tussen al het schieten door ook nog even kon gaan poolen enzo. Vanwege al het gedoe dat zo’n pc-verhuizing met zich meebracht, zaten we nu gewoon op onze werkplekken.

Toch weer even lekker met m’n collega’s gegeind dus. Hopelijk vinden ze me nu niet meer zo’n zeur