Helaas bleek het bijvoederen van de vaatwasser geen enkel effect te hebben. We hebben dus uiteindelijk maar een tolk ingeschakeld.

De tolk sprak echter ook niet zo goed Vaatwasser. Volgens mij was het dan ook stiekem geen tolk, maar een arts, gezien de hoeveelheid apparatuur en kunde waarmee hij onze huishoudelijke hulp aan een uitgebreid inwendig onderzoek onderwierp.

Na enige tijd was zijn diagnose gesteld: het was ernstig. Er moest onmiddellijk geopereerd worden. Een geluk bij een ongeluk was, dat er blijkbaar geen tekort is aan vaatwasserorgaandonoren. Uit zijn ziekenwagen haalde hij direct een mechanisch hart van de juiste bloedgroep en na enkele welgeplaatste incisies en hechtingen zat alles weer op z’n plekje in de (sproei)arm. Zelfs geen litteken te zien!

Onze huishoudelijke hulp kon gelijk weer aan de slag en hoefde niet eens een nachtje ter observatie opgenomen te worden. Hartstikke mooi dus! Alleen jammer dat de verzekering de operatie niet vergoedt.

Nog meer probleemoplossing deze week: op advies van mijn mamma had ik wat grotere gordijnringen gehaald en die bleken dus wel over het hobbeltje in de roede te schuiven! Hoezee! Ze waren wel 3x zo duur als de vorige…

We sluiten de week dus af met twee weer werkende dingen in huis en dik honderdvijftig euro lichter. Je moet wat over hebben voor je woongenot.