Gisteren gezellig met mijn lief naar de film geweest. We hadden besloten maar eens naar Harry Potter and the Half-Blood Prince te gaan.

Nou moet ik bekennen dat ik nooit echt iets gehad heb met Harry Potter. Niet met de films, maar ook niet met de boeken. Ik ben in slaap gevallen tijdens de eerste film die ik keek (maar dat lag ook aan andere omstandigheden, zoals het late tijdstip en een zachte bank) en toen ik een van de boeken probeerde te lezen, heb ik ‘m na een aantal pagina’s al weggelegd. Te kinderlijk. Niet mijn schrijfstijl.

Toegeven: inmiddels zijn de films flink geëvolueerd van een voornamelijk kinderfilms, tot spannende films voor volwassenen. En ze zijn ook zeker niet onvermakelijk. Maar het blijven vervolgen op elkaar en als je niet vanaf het begin de verhaallijn gevolgd hebt, heb je weinig met de karakters en blijf je je afvragen ‘wie dat ook alweer was’.

Bovendien is bij de Half-Blood Prince blijkbaar nog meer dan de andere films het geval, dat er niet echt een einde aan het verhaal zit. To be continued. Ik ging dus met een nogal onbevredigd gevoel de bios uit. Wel een aardig avondje vermaak gehad met mijn vriendje, maar daar blijft het dan ook bij.

Heel anders dan Lord of the Rings. Want daar ben ik dan wél helemaal weg van. Deel 1 heb ik maar liefst 5 (!) keer in de bios gezien en ook de andere delen heb ik meerdere malen op het grote scherm bekeken. Inclusief de marathonsessie toen deel 3 uitkwam. Tel daarbij op dat ik alle extended versions op DVD heb, die ik tot tweemaal toe op een filmdagje achter elkaar bekeken heb, en je begrijpt dat ik ze helemaal fantastisch vind!

In de Harry Potter films zie ik een hoop overeenkomsten met Lord of the Rings, waar ik me eigenlijk een beetje aan erger. Die professor Dumbledore lijkt veel te veel op Gandalf, en Hagrid te veel op Gimli. Zelfs professor Slughorn deed me in de verte aan Bilbo Baggins denken.

Maar wat maakt nou dat Harry Potter het totaal niet haalt bij Lord of the Rings?

Ik denk dat het hem zit in de grootsheid. LotR is waarlijk episch. De hele wereld is betrokken. Harry Potter voelt toch een beetje als geneuzel in hun eigen wereldje, waar dreuzels niets mee te maken hebben. Ik krijg geen band met hen.

En het is op de een of andere manier een stuk minder geloofwaardig . De helft van de problemen van lossen ze makkelijk op met een zwaai van hun toverstafje (toverstafjes zijn sowieso suf… die dingen kan ik niet serieus nemen), ze zappen zo even naar verschillende plekken, maar voor andere dingen moeten ze gewoon lopen en moeilijk doen. In LotR is ook magie, maar nergens voelt het als makkelijk, en je voelt continu hoe zwaar de queeste voor iedere deelnemer is. En dat vind ik mooi.

Ik durf zelfs toe te geven dat ik de LotR films nog veel prachtiger vind dan de boeken. Kommmmaarkommaarkommaar….