Het is weer eens zo’n dag.

Tot nu toe had ik nog nooit echt problemen gehad op het traject Nijmegen-Utrecht. Maar uitgerekend op die éne dag dat ik op tijd op kantoor moet zijn, besluiten de bovenleidingen er mee op te houden. Prognose: geen treinverkeer tot 1 uur vanmiddag.
Omreizen via Den Bosch dus, en de klant een half uur op mij laten wachten.

Eenmaal aangekomen meteen het overleg in. De receptioniste zou me een kopje thee brengen, maar is dat blijkbaar vergeten, en ik blijk ook vergeten te zijn fruit mee te nemen. Tot overmaat van ramp loopt de vergadering uit, waardoor ik amper eet en drink tot lunchtijd. Gromgromgrom, heel slecht voor mijn humeur.

En dan valt ‘s middags ineens de stroom uit. Mijn laptop werkt in eerste instantie wel door, maar het netwerk niet. Het probleem blijkt groter dan ons kantoor, als ik merk dat ik via mijn smartphone ook geen internetconnectie meer heb.

De apparatuur heeft blijkbaar een flinke opdoffer gehad, want ook nadat het licht weer aan is gegaan en de koffieautomaat weer gebruikt kan worden, blijven er problemen met het netwerk. Geen internet. Geen e-mail. Geen sharepointomgeving om bij m’n documenten te komen. Geen toegang tot mijn persoonlijke schijf.

Na een uurtje duimen draaien, voetballende collega’s aanschouwd te hebben en mijn postbakje te hebben uitgemest, ben ik er klaar mee. Niemand heeft op het moment iets aan me en aangezien ik vorige week een keer tot ‘s avonds laat ben gebleven, vind ik dat ik best eerder naar huis mag gaan. Dus ik trek mijn jas aan en verlaat chagrijnig het pand.

Wat blijkt op het station: de treinstoring van vanochtend is nog steeds niet opgelost. Kan ik wéér omreizen via Den Bosch.

Bah bah en nog eens bah. Ik had vandaag beter thuis in bed kunnen blijven.