Onze schoonmaakster heeft, na veel gedoe, eindelijk een limietloos internetabonnement kunnen aanvragen. Maar dat modem moest wel worden geïnstalleerd.

Toen ze vanochtend langs kwam om te poetsen, vertelde ze gefrustreerd dat ze gisteren de hele dag voor niets thuis op de monteur had zitten wachten. Want hij was niet komen opdagen.

We zochten voor haar het nummer van de internetprovider op, zodat ze kon bellen.
Dat lukte niet, want ze kreeg een keuzemenu dat ze niet snapte. Dus werkte ik me door het menu heen en gaf de telefoon aan haar zodra ze in de wachtstand terecht kwam.
De meneer die ze aan de lijn kreeg, begreep ze echter ook niet. Dus kreeg ik de telefoon overhandigd.

“Dag mevrouw, mevrouw <schoonmaakster> heeft als het goed is een pakketje toegestuurd gekregen met alles wat ze nodig heeft. Ze moet het zelf installeren.”
“Dat kan ze niet. Ze dacht dat er een monteur zou komen.”
“Nee, dat was niet afgesproken. We kunnen een monteur sturen, maar dat kost dan €90,-. Maar het is echt niet ingewikkeld om het te installeren hoor, zelfs mijn moeder had het zó voor elkaar!”
“Uw moeder sprak vast wél vloeiend Nederlands….”
“Euh, ja,…”

En toen was haar beltegoed op, dus mochten we het verder zelf uitzoeken.

Ik bekeek de papieren eens. Aha. De leverdatum was gisteren. Wat zij had geïnterpreteerd als: ‘ze komen dan langs’. Maar het betekende alleen maar dat vanaf die dag het contract in zou gaan.

Ik legde haar uit dat ze gewoon het toegezonden pakje open moest maken en de handleiding moest volgen. Uiteraard volgde er een zeer wanhopige blik. En uiteraard kon ik niets anders dan beloven dat ik vanmiddag wel langs zou komen om het ding voor haar te installeren.

Want hoe moeilijk kon het nou helemaal zijn?

Nou…

Eenmaal ter plaatse pakte ik keurig de handleiding erbij en volgde ik het stroomschema.
“Heeft u in het verleden al een goed werkend DSL abonnement gehad?” –> Nee –> “Heeft u momenteel één, of meerdere telefoonaansluitingen in huis?” –> …en daar ging het al mis.

Ik keek rond.
“Waar zit bij jou de telefoonaansluiting?”
“Ik heb niet.”
“Oh…”

Gelukkig had de meneer van de provider tijdens het gesprek laten vallen, dat ze konden zien dat er in de kelder van het huis een KPN-aansluitpunt zou moeten zitten. Dus gingen we ondergronds.

En jawel… helemaal in de hoek van de vochtige kelder vonden we een dikke zwarte kabel die door de muur kwam, en uitliep in een KPN TNT PTT (jawel!) kastje. Uit dat kastje kwam een klein kabeltje, dat zich verderop een andere muur in boorde. Te weten een afgesloten ruimte in, zodat we niet wisten waar de kabel uitkwam.
“Naar je bovenbuurman, die de eerste verdieping en de zolder van dit huis bewoont?” opperde ik.
“Ik weet niet. Ik denk niet.”

Ik vervloekte de providermeneer. En zijn moeder.

Er zat niets anders op dan de hele handleiding door te bladeren, totdat ik ergens een plaatje tegenkwam van een kastje dat leek op het ding dat hier aan de muur hing. Het hoorde bij een heel andere situatie, maar ik volgde toch maar de instructies.

“Knip de kabel die uit het kastje komt door en monteer het aansluitkastje”

Vooruit dan maar, op hoop van zegen.
Heel fijn, als je enige gereedschap bestaat uit een botte schaar. Argh, mijn koninkrijk voor een kabelafstriptang!
Met als gevolg dat ik het koperen kabeltje ook steeds doorknipte in plaats van alleen het plastic omhulsel, waardoor de kabel steeds korter werd en de mogelijkheid tot aansluiten steeds onhandiger.

Uiteindelijk was ik dan zo ver en zat alles in elkaar geprutst.
Kabeltje in het nieuwe kastje: *klik*
Andere uiteinde van het kabeltje in het modem: *klik*
Kabeltje van de adapter in het modem: *klik*
Stekker van de adapter in het stopcontact: …ehhh…stopcontact? We zitten in de kelder :-X

Gelukkig stond haar wasmachine ook in de kelder, dus er was één contactdoos. Aan de andere kant van de kelder, om de hoek.
Na twee verlengsnoeren aan elkaar te hebben gekoppeld, bereikten we net de locatie van het modem.

Stekker van de adapter in het stopcontact en… niks.

Niks?

Niks.

Oh wacht, dit modem heeft, in tegenstelling tot die van ons, een aan/uit-knop :-X
*klik*

Ah! Het stroom-lampje brandt! Het wireless-lampje brandt! En het DSL-lampje… doet niks.

Niks?

Niks.

Zucht. Dus zette ik alles weer uit en schroefde ik het nieuwe telefoonkastje weer open, om de afgebroken kabel opnieuw te strippen en vast te zetten. Ditmaal tapete ik het telefoonkastje tegen het KPN TNT PTT kastje, zodat de kabel niet het gewicht van het kastje hoefde te dragen.

Stekker erin. Modem aan en…. we have DSL!!!!

Het draadloze netwerk configureren op de laptop was vervolgens een fluitje van een cent. Want met computers werken, dát doe ik dan wel vaker… (hoewel ik ook nog even de goden op mijn blote knietjes bedankte dat de kelder niet dermate was geïsoleerd dat het wifi-signaal te zwak was om in de woonkamer nog op te kunnen vangen).

Go me. Weer een goede daad gedaan. Nu alleen nog hopen dat de bovenbuurman inderdaad geen gebruik maakt van zijn vaste telefoonlijn…