Gelukkig zijn er nog maar weinig mensen die kettingmailtjes doorsturen over zielige zieke jongetjes die een operatie kunnen krijgen, of cadeaus die Bill Gates weg zou geven, mits het mailtje maar vaak genoeg wordt doorgestuurd. Maar blijkbaar wordt het ook hoog tijd voor een social media code.
Ik weet dat ik nogal een zeikerd ben, maar ik merk dat ook andere mensen zich er aan ergeren. Dus daarom hieronder, voor degenen die het nog niet doorhebben, een aantal richtlijnen om je sociaal te gedragen op je sociale netwerk:
- Doe niet mee aan acties als “like dit, deel het met al je vrienden, en maak kans om te winnen!”. Je vrienden zitten niet te wachten op het product dat jij wil hebben. Het is gewoon ordinaire spam. En je verspeidt het nog vrijwillig ook.
- Natuurlijk ben je laaiend enthousiast over de koter die je zojuist op de wereld hebt geworpen. Natuurlijk vind je alles wat hij of zij doet, waardig genoeg om wereldkundig te maken. Maar weet je – niet al je vrienden zitten te wachten op 5 (voor ons volledig identieke) babyfoto’s per dag. Dus wil je de wereld op de hoogte houden van de eerste scheet van je kleine, maak dan alsjeblieft een apart Facebook account aan voor je kind. Degenen die hem willen volgen, kunnen dat dan doen. En de rest wil alleen maar weten hoe het met jou gaat. (ook een optie: deel je babyberichten alleen met een bepaalde groep, die er actief om gevraagd heeft aan deze groep toegevoegd te worden)
- Heb je een eigen bedrijf? Natuurlijk wil je dat promoten. Maar wist je dat Facebook het niet toestaat om een persoonlijke profielpagina te gebruiken voor een bedrijf? Daar zijn bedrijfspagina’s voor bedoeld. Maak dus een apart account aan voor je bedrijf (of vereniging/stichting). En kopieer je bedrijfsberichten niet letterlijk naar je persoonlijke profiel. Want nogmaals, we willen jou volgen, niet je bedrijf. Als we je bedrijf willen volgen, volgen we dat account wel (en als niemand je bedrijfsprofiel volgt, dan moet je blijkbaar nog een keer nadenken over wat je daarop slingert en/of het bestaansrecht van het ding). Als je op je persoonlijke pagina iets meldt over je bedrijf, vertel het dan in de persoonlijke vorm en ga niet acties en dergelijke lopen spammen.
- Post niet iedere maandagochtend dat maandagochtenden kut zijn. Op een gegeven moment weten we het wel.
- Post geen cryptische statusupdates, zodat ik moeten vragen wat er aan de hand is. Dat doe ik niet. In plaats daarvan negeer ik je bericht.
Eigenlijk komt al het bovenstaande op het volgende neer: vraag je af wat je volgers willen lezen!!
Natuurlijk heeft niet iedereen dezelfde hobbies en interesses als jij en zullen jouw berichten nooit voor iedereen interessant zijn. En dat hoeft ook niet. Maar verplaats je alsjeblieft in de mensen die jouw berichten iedere keer in hun nieuwsoverzicht zien verschijnen en bedenk je of jouw updates in ieder geval een groot deel van je volgers aan zouden kunnen spreken zonder de rest gruwelijk te ergeren.
Als iedereen dat zou doen, zouden sociale netwerken een veel prettigere plek zijn. En hoef jij je niet rot te voelen omdat je ge-unfriend of geblokkeerd wordt.
Oei, voel me ineens heel erg aangesproken, want ik identificeer me volledig met “Iedere scheet die m’n kleine laat krijgt een facebook melding”. Alles wat ik post gaat over haar. Waarom? Om dat ik me trots voel over alles wat ze doet. En dat heeft ook zijn weerslag op mij. Daar word ik vrolijk van. En waar ik vrolijk van word, datgene wil ik van de daken schreeuwen. Ik post liever niet vervelende dingen. Haar eigen pagina? Dat mag ze zelf doen. Later. Dan is het nieuw, ook voor haar. En tot die tijd kunnen alle opa’s, oma’s, tante’s en vrienden van me alle voortgang in één keer lezen. Niet iedereen die ik ken is even handig en gaat het waarderen als ze nog een pagina moeten bezoeken.
Bij het publiceren van een boek zouik inderdaad mij eerder afvragen: wat zouden anderen willen lezen. Maar omdat dit mijn account is, en mensen mij benaderen of ze alsjeblieft mijn vriendje willen zijn post ik niet wat “men” wil lezen, maar wat ik kwijt wil. Of maak ik nu een denkfout. Moet ik een account aanmaken en akkoord gaan met voorwaarden om vervolgens dingen te posten die anderen willen lezen? Geldt dat ook voor de layout? Moet ik met het aantrekkelijk maken van mijn pagina rekening houden met wat ik leuk vind om iedere keer te zien als ik die site open of met wat anderen mogelijk graag willen zien.
Je zegt zelf al: Mensen willen weten hoe het met JOU gaat. En vervolgens geef je aan jezelf af te vragen “Vraag je af wat je VOLGERS willen lezen”. Is dit niet een contradictio in terminis?
Mijn filosofie is juist: probeer in het leven niet teveel voor anderen al in te vullen wat zijn/haar mening is, dat kan die ander best voor zichzelf bepalen. Natuurlijk zijn er ook fatsoensnormen, maar ik heb een andere maatstaf: “Wat niet wil dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.”
Maar goed om er zo eens bij stil te staan.
Een wedervraag: waarom wil je jouw dingen die jij leuk vindt op internet zetten?
Het antwoord is neem ik aan: omdat ik wil dat anderen zien wat me bezighoudt.
Maar jij bent niet het belangrijkste voor andere mensen. Mensen vinden zichzelf altijd het belangrijkste. Dus als je wil dat andere mensen je updates lezen, zul je toch op de een of andere manier interessant moeten zijn (en een aantrekkelijke vormgeving hebben). Anders ben je aan het roepen in de woestijn en is het zonde van je tijd om het te plaatsen. Dan kun je beter een dagboek voor jezelf bij gaan houden.
Ik denk dat veel mensen dat vergeten. Dat een social media account geen openbaar gemaakt dagboek is, maar dat je iets plaatst voor anderen.
Er zijn natuurlijk heel veel gradaties in wat je wel en niet zou moeten plaatsen.
Sommige mensen hebben als doel om geld te verdienen. Die moeten alleen plaatsen wat interessant is voor anderen, want anders verdienen ze niets.
Er zijn ook mensen (blogs) die een bepaalde focus hebben en daar bezoekers mee proberen te trekken. Bijvoorbeeld een blog over een bepaald onderwerp. Maar in dat geval weten mensen van tevoren dat het alleen daar over gaat en heb je ook alleen daarin geinteresseerde bezoekers die niet snel vinden dat je ergens te vaak over vertelt.
Bij een persoonlijke social media pagina vind ik dat je dingen moet afwegen.
Ik heb bijvoorbeeld een blog waarop ik dingen post die ik interessant vind. Maar daarbij maak ik wel een afweging: het is geen dagboek. Als ik iets doe in een weekend waarvan ik denk dat het voor anderen echt niet interessant is, dan schrijf ik er niet over. En bij het schrijven ergens over, probeer ik te kiezen voor een leuke schrijfstijl. Zodat mensen die het onderwerp van de post op zich misschien niet heel interessant vinden, het toch leuk vinden om het te lezen.
Het is dan ook helemaal niet erg om af en toe over je kind te vertellen. Maar bedenk dan wel dat mensen snel verveeld raken over een bepaald iets en doe het met mate en plaats alleen kind-updates die betekenis hebben voor anderen.
(op persoonlijke noot: ik vind jouw kind-updates overigens een van de minst irritante hoor… Om een recent voorbeeld te noemen: als je kind iets grappigs doet dat je aan LARP kunt relateren, terwijl je veel LARP-ers als volger hebt, dan is dat juist een voorbeeld van een update die je m.i. prima kunt plaatsen!)
Aanvulling: en als je niet zeker weet of wat je post interessant is, VRAAG het dan aan je volgers!
Toen ik veel postte over mijn bruiloft, kreeg ik daar regelmatig positieve feedback op en wist ik dat ik mensen er dus niet mee verveelde.
En ik heb ook op Facebook gevraagd of mensen het vervelend vinden dat ik er steeds links naar mijn blogposts plaats. De meeste mensen gaven aan het juist handig te vinden. Dus dan ga ik er mee door. Anders was ik er mee gestopt.
Ik ben het helemaal eens met de spam en de ‘het is maandag’ dingen. Eigenlijk wel
Misschien alleen dat kinderen niet helemaal het goeie voorbeeld zijn. Die vind ik bijvoorbeeld al een stukje interessanter dan mensen die drie keer per dag een klus-update posten. Het gaat er denk ik ook om wat jij als persoon interessant vindt.
Overigens post ik wel dergelijk gewoon af en toe dingen die ik kwijt wil, en dan ben ik echt niet altijd bezig met wat mensen nu graag zouden willen lezen.
Mieky, ik zou me geen zorgen maken. Elke dag een update over je meid vind ik prima. Ik wil het graag lezen. Zo lang het er geen twaalf per dag worden ;).
Mag ik overigens nog het puntje voor je lijst toevoegen:
* Ik vind je interessant, anders was ik niet je vriendje. Dat wil niet zeggen dat ik op mijn wall hoef te volgen welke artikelen je precies hebt gelezen en welke youtube-filmpjes je allemaal hebt gezien. Vooral niet als dat de hele dag doorgaat. Nog erger zijn de grappige plaatjes die je van websites plukt: zodra het er zes achter elkaar worden, niet doen.
(Jij-vorm overigens louter om aan te sluiten bij je lijst)
* met de hele lijst viel weg in de eerste paragraaf.
En wie bepaalt die “social media code”? Jij? De meerderheid van de gebruikers? De mensen die bereid zijn hun mening uit te typen? Of is het misschien ieders goed recht om zelf te bepalen wat je wel en niet graag leest of post?
• Ik vind het prima om op maandag een pagina vol met “sh*t, het weekend is weer voorbij” voor mijn neus te hebben.
• En het wordt een heuse traditie om op vrijdag een overload aan “yeah, weekend!” te zien. Ik word daar vrolijk van.
• Ik vind het geweldig om aan de pagina van mijn-vriendin-die-net-een-kindje-heeft- gekregen te zien dat er nu niets belangrijkers meer op de wereld bestaat voor haar.
• En ik vind het ook leuk om te zien hoe enthousiast je bezig bent om je bedrijfje te promoten, als je net 3 jaar werkloos thuis gezeten hebt en niet meer wist waar je het zoeken moest.
• En ik heb ook begrip voor de cryptische statusupdates, die vragen om aandacht, vragen om begrip, of alleen te begrijpen zijn voor die paar mensen in je vriendenlijst.
Want dat zijn allemaal berichten die zijn gepost, omdat het die persoon bezig houdt. En dat is wat ik wil lezen: wat houdt mijn vrienden, kennissen, familie en oud klasgenoten bezig. Persoonlijke berichten.
Geen gecensureerde berichten, onder het motto “inmiddels zal iedereen wel genoeg hebben van mijn Oost-Indisch Rietsuiker Vinkje, dus laat ik maar eens een politiek statement posten”.
Als jij elke dag en alleen nog maar over Zulay zou schrijven, zou ik je blog nog altijd lezen. Want ik wil gewoon lezen hoe het met jou gaat en waar je mee bezig bent.
En die spam, daar scrollen we gewoon lekker overheen.
De muziek en games, die vinken we uit.
En die meningen waar ik het absoluut niet mee eens ben, daar gaan we gewoon eens lekker in het openbaar tegen in
@Zwusje: Het is inderdaad mijn persoonlijke mening, maar wel een waarvan ik weet dat die door veel anderen gedeeld wordt.
Wat betreft jouw mening: ik vind het eigenlijk fantastisch dat je het zo kunt bekijken. Misschien ben ik wel gewoon niet oprecht genoeg geïnteresseerd in andere mensen…
Maar zeg nou eens eerlijk: als iemand offline, op een feestje ofzo, de hele avond alleen maar over zichzelf praat en dat dingen zijn waar jij niets mee hebt, dan ben je toch ook wanhopig op zoek naar een excuus om er tussenuit te knijpen?
Wat dat betreft is social media voor mij precies hetzelfde: een manier om met elkaar te communiceren over wat je bezig houdt. En net als met een offline gesprek moet je je enigszins inleven in je gesprekspartner om sociale communicatie te bewerkstelligen.
Maar dan wel met het grote verschil dat je in dit geval je gesprekspartner niet zelf kiest.
Je kunt dit dan beter vergelijken met offline, tijdens een feestje, op een tafel klimmen en roepen waar je het over wilt hebben. De mensen die dat interesseert komen dan wel naar je toe en de rest is niet verplicht naar je te luisteren. Likes of geen likes
Als er niemand komt, weet je genoeg. Of je je daar iets van aan trekt, mag je zelf bepalen.
Maar je gaat iemand toch niet vertellen waar hij/zij wel of niet over mag spreken, of hoe vaak hij/zij het er over mag hebben? Nu we volwassen zijn, laten we iedereen toch in zijn waarde?
En het fijne van die social media is juist dat je niet zo enorm sociaal hóeft te zijn: als het je niet boeit, scroll je gewoon verder en hoef je je niet eens te verexcuseren!
En die babyfoto’s van je partner op de pagina van je schoonmoeder, hoef je niet te bekijken, je klikt ze gewoon ongeneerd dicht. Probeer dat maar eens offline!
Van de ene kant heb je een punt. Ik kan anderen niet vertellen waar ze (niet) over mogen praten (hoewel er voor andere media zoals email inmiddels flink wat regels zijn omtrent spam). Van de andere kant: waarom accepteren we van mensen dat ze online op tafel gaan staan en in het wilde weg gaan roepen? Offline is dat toch ook ongewenst gedrag?
)
(Ik krijg ineens beelden van die lichtgestoorde mensen die midden in de stad luidkeels hun niet te begrijpen boodschap aan alle voorbijgangers staan te verkondigen
En je zegt wel dat het fijne van sociale media is dat je niet sociaal hoeft te zijn (is dat dan geen contradictie?), maar dankzij die laagdrempeligheid en vrijblijvendheid heb ik nu dus bij wijze van spreken twintig virtuele schoonmoeders die me een fotoalbum onder de neus proberen te drukken in plaats van één… en dat elke dag opnieuw. Ik weet niet wat ik vervelender vind.
Hahahaha, gebeurt dat roepen niet ook al jaren op tv?
Ach weet je, misschien is het ook wel gewoon hoog tijd om je lijsten iets kritischer in te delen. Twintig virtuele schoonmoeders.. oi.. dat houdt toch ook geen mens vol haha. Dan was ik wellicht ook een stuk minder tolerant.
P.S. En dat sociale media vervuld zijn van a-sociale aspecten mag duidelijk zijn, maar dat lijkt me weer een blog apart. Let’s not go there for now
Okee, ik zal wel de wijze woorden van mijn socialere zusje ter harte nemen en proberen wat toleranter te zijn. (En om me daarbij te helpen, ga ik nu even wat mensen blokkeren uit m’n nieuwsoverzicht
)
Tip: Kennissenlijst aanmaken op Facebook.
Dan zie je nog wel de belangrijke dingen en houd je de mogelijkheid om mensen te contacten open, maar bij mij hielp het al ontzettend om de 20 grootste spammers daarin te duwen. Rust :).
@ Zwusje:
“En het fijne van die social media is juist dat je niet zo enorm sociaal hóeft te zijn: als het je niet boeit, scroll je gewoon verder en hoef je je niet eens te verexcuseren!
En die babyfoto’s van je partner op de pagina van je schoonmoeder, hoef je niet te bekijken, je klikt ze gewoon ongeneerd dicht. Probeer dat maar eens offline! ”
HAHAHA! Briljante opmerking!