Toen ik vanochtend tegelijk met een collega het pand van m’n werk binnenliep, werd ons toegeroepen dat we via het raam naar binnen moesten. Want de sleutel van de binnendeuren was kwijt…

Je moet weten dat we twee verschillende verdiepingen hebben, die via een deur in het halletje bereikbaar zijn. Alleen zit op de benedenverdieping bij de receptie een groot raam in de muur, waar geen glas of andere beveiliging voor zit. Ik vraag me dus af waarom we uberhaupt de deur beneden op slot doen, want inbrekers houdt het niet tegen. Maar goed.

Eerder gearriveerde collega’s waren dus via dat raampje naar binnen geklommen. M’n collega was echter gelijk over de zeik (“Ik weiger door een raam naar binnen te kruipen!!”). Ik zelf besloot eerst maar eens een kopje thee te gaan zetten in het keukentje.

En daar bleek maar weer dat ik of een gigantisch goed opmerkingsvermogen heb, of dat andere mensen structureel met hun neus kijken, want ik had weinig moeite om de verloren gewaande sleutel te spotten. Hij lag half achter de handdoek, die precies onder het sleutelkastje hangt. Blijkbaar had degene die gisteren het pand afsloot het ding niet goed aan het haakje gehangen en was hij naar beneden gedonderd.

Dus kon iedereen die beneden werkte weer op de normale manier naar z’n werkplek, konden de laptoppers die beneden een plekje hadden gezocht weer naar boven, en kon ik de laptoplozen, die van de nood een deugd hadden gemaakt en in de gameroom waren gaan pingpongen en poolen, teleurstellen en weer aan het werk jagen.

Go me.