Zoals beloofd had ik de oud-bewoners van ons huisje uitgenodigd om eens te komen kijken hoe het geworden was. Gisteravond was het zover. Ik dacht dat ze binnen een uurtje wel weer weg zouden zijn: rondleidinkje, kopje thee, en hup weer naar huis. Maar uiteindelijk trok ik pas 3 uur later de deur achter hen in het slot.

We hebben dan ook behoorlijk gezellig zitten kletsen over de woning, de buurtbewoners, de winkels en alles er omheen, waardoor ik weer veel nuttige informatie uit de eerste hand heb kunnen vergaren.

Ik was bang dat ze onze inrichting maar niets zouden vinden, maar dat viel alleszins mee. Van wat ik kon opmaken uit de foto’s in de verkoopbrochure, hadden zij zelf namelijk een behoorlijk spartaanse, kleurloze inrichting. Eigenlijk dacht ik dat de makelaar, zoals gebruikelijk, tegen hen had gezegd dat ze voor het maken van de foto’s alle persoonlijke spulletjes weg moesten halen, zodat potentiële kopers hier niet door afgeleid zouden worden. Maar uit het gesprek van gisteren bleek dat dit ook echt hun inrichting was!

Zij gaf aan dat ze “het niet zelf had kunnen kopen”, maar dat ze de onze wel een hele gezellige, warme inrichting vond met al dat hout enzo. Tijdens de rondleiding zei ze regelmatig: “Oh, dat hadden wij ook wel zo kunnen doen”. Hij zei dat wij veel meer spullen in de woonkamer hadden gezet, maar dat de ruimte bij ons vreemdgenoeg groter leek dan bij hen. Da’s dan wel weer leuk om te horen.

Aangezien hij in de beveiliging werkt, heb ik maar gelijk gevraagd of hij een oplossing had voor ons sleutel-dilemma. En jawel: hij stelde een knopcilinder voor. Een soort opzetknopje dat in het slot zit, in plaats van de sleutel. Zoiets had ik inderdaad op mijn studentenkamertje (tsja, lang geleden hè, dus alweer vergeten) en dat werkte eigenlijk wel fijn.

Gelijk een exemplaar bij hem besteld dus. Dat kon ook alleen bij het bedrijf waar hij werkte, aangezien we van die gecodeerde sleutels hebben die je niet zo maar door iedereen bij kunt laten maken.

Het is maar goed dat we al redelijk wat contact hebben gehad met elkaar, want anders zou ik de boel niet vertrouwen… Voor oud-bewoners is het natuurlijk makkelijk om een exemplaar van de sleutels achter te houden en een beveiliger heeft de sleutel sowieso snel nagemaakt (hij wist de code van de sleutel nog uit z’n hoofd). Verder kennen ze het huis en de omgeving op hun duimpje. En na zo’n bezoekje weten ze ook nog eens precies welke waardevolle spullen we waar in het huis hebben staan.
Als over enkele dagen het huis leeg is, weet ik in ieder geval bij wie we het moeten zoeken…