Als je met de trein reist, erger je je vaak aan je medepassagiers. Harde muziek, luidruchtig converseren of bellen, vette frietenlucht, krijsende baby’s, noem maar op. Of je je eraan ergert of dat je het doodnormaal vindt, verschilt sterk per persoon.
Op de lezerspagina van Metro wordt momenteel zelfs een discussie gevoerd over de vraag of in het openbaar nagels knippen en lakken al dan niet onder asociaal gedrag valt. Sommigen vinden dat namelijk onhygiënisch of vinden dat het te veel stinkt.
En toen ik eens mijn medereiziger aansprak op zijn veel te luide muziek, werd ik me toch een potje terechtgewezen, omdat hij vond dat hij het volste recht had muziek te draaien, aangezien het zijn manier was om zich af te sluiten van al die pratende mensen om zo wat rust te krijgen na een drukke werkdag!
Voor een deel van de problemen heeft de NS een oplossing proberen te vinden in de vorm van de stiltecoupé.
Iedereen die wel eens in een stiltecoupé heeft gezeten, weet dat geen hond zich hier iets van aantrekt.
En wat wil je ook: in de spits mag je blij zijn dat je überhaupt een zitplek hebt. Je gaat echt niet naar een andere coupé lopen als dit treinstel toevallig voor je neus stopt.
Een alternatief is een eersteklaskaartje kopen. Maar het idee achter de eersteklas coupé is, dat deze meer luxe is dan de tweedeklas. Niet dat het er stil moet zijn. De keren dat ik hier in zat omdat ik voor mijn werk nog iets moest doen, werd ik dan ook structureel gestoord door gezellig kleppende dames die een dagje uit waren, of mannen in pak die luidruchtig een zakelijk telefoongesprek aan het voeren waren.
Daar heb je dus ook niets aan. Sterker nog, in de treinen van tegenwoordig verschilt de eersteklasse qua luxe nauwelijks nog van de tweedeklasse. De stoelen zijn net wat ruimer, maar daar heb je het dan ook mee gehad.
Mijn voorstel aan de NS is dan ook: maak van de eersteklas speciale stiltecoupés. Wil je rustig zitten, dan betaal je gewoon iets meer en heb je gegarandeerd een fijn plekje. En er moeten daar dan ook extra regels gelden, zoals niet vettig eten, geen mp3-spelers op, etc.
In tegenstelling tot de huidige stiltecoupé toont de gemiddelde wie-ben-jij-om-mij-op-mijn-gedrag-aan-te-spreken Nederlander namelijk wel nog respect voor het (betaalde) onderscheid tussen 1e en 2e klas, en zal hij er niet gaan zitten zonder geldig vervoersbewijs.
Probleem opgelost!
En of je daar dan wel of niet je nagels mag lakken… dat zien we dan wel weer.
Tja. Dat is _de_ kwaal van Nederland, voor mijn gevoel: het motto “het is een vrij land, dus ik mag doen wat ik wil, en als iemand anders daar dan last van heeft, heeft die gewoon vette pech.” Rekening met een ander houden hoeft niet meer, kennelijk, maar omgekeerd: een beetje ruimte geven is er ook niet meer bij. Mensen die op het platteland bij de boer gaan kamperen, eisen wel dat-ie ‘s ochtends z’n koeien stilhoudt, want ze moeten wel kunnen uitslapen. Of ze gaan in een dorpje tegenover de kerk wonen, en bellen dan de politie omdat die kerkklok zoveel herrie maakt.
Iedereen waant zichzelf koning, maar waar zijn de onderdanen dan?