Na gisteren een gezellig avondje te hebben gehad omdat Remco en Ellen op bezoek kwamen, begon de dag vanochtend een stuk minder leuk.

Met de trein en vouwfiets naar je werk heeft zo z’n voordelen: lekker rustig een krantje of tijdschrift kunnen lezen, fris en uitgewaaid op je werk verschijnen en iedere dag ongemerkt een half uurtje beweging krijgen.

Minder wordt het als de vakantieperiode net voorbij is en iedereen tegelijk zich ‘s ochtends in het treinstel wenst te proppen. Wat bemoeilijkt wordt doordat een deel van het perron wegens werkzaamheden is afgezet met hekken, waardoor mensen die eruit willen botsen met mensen die staan te wachten en mensen die door willen lopen naar de achterkant van de trein er al helemaal niet meer langs kunnen. Gisteren moest ik dus al staan, maar vandaag bleek de trein tussen Arnhem en Utrecht niet te rijden, waarop de hele treininhoud zich in Arnhem lekker in mijn trein had genesteld en er dus al geen zitplekken meer waren tegen de tijd dat de trein in Nijmegen arriveerde.

Een vouwfiets past er dan sowieso nauwelijks meer bij – ik ben blij als ik uberhaupt binnengeraak tussen alle dringende mensen. Toen ik een meneer-op-klapstoeltje op het balkon vriendelijk vroeg of ik mijn fiets tussen zijn zitting en de muur mocht stallen, keek hij verstoord op en sprak hij: “En waar moet ik mijn tas dan laten?” Nou… bovenop mijn fiets, of gewoon op schoot, zoals alle andere mensen doen?? U bent niet de enige in de trein meneer, er willen graag nog meer mensen mee…

Halverwege de rit moesten we wachten op een passerende trein vanuit de andere richting. Herstel, het waren er zelfs twee! Lang leve enkel spoor op de brug bij Ravenstein.

Met 15 minuten vertraging arriveerde ik in Den Bosch, waar bleek dat door de mensenmassa de ketting van m’n vouwfiets afgelopen was. Op zich niet zo’n probleem, maar het stomme ding zat muurvast geklemd tussen tandwiel en frame.

Na tien minuten pielen had ik volledig zwarte handen en geen resultaat, dus ben ik naar de fietsenmaker onder het station gelopen om te vragen of ze daar een tangetje of moersleutel voor me te leen hadden, zodat ik het onderdeeltje los kon halen waar de ketting achter klemde.
Er werd gelijk geroepen dat ze ‘m niet ter plekke konden repareren, hoor! Want spits, druk, etcetera! Nee meneer, dat hoeft ook niet, ik wil alleen maar een moersleutel lenen. Na wat gegrom kon dat dan wel en kreeg ik een sleutel met een veel te groot gat. Zucht. Toen de chagrijnige meneer even weg was vroeg ik zijn collega maar om een kleinere sleutel. Ook die gromde, maar gelukkig paste de sleutel nu wel.

Niet veel later lag mijn ketting er weer op. Maar ja, mijn handen waren zwarter dan die van Zwarte Piet. Blijkbaar had de medewerker toch wat medelijden, want toen ik met zwart en al aanstalten maakte om te vertrekken, bood ze uit zichzelf aan dat ik wel even m’n handen mocht wassen. Ze hadden zelfs speciaal anti-smeer spul.

En dus kwam ik uiteindelijk met een half uur vertraging op m’n werk aan.

M’n handen lijken helaas nog steeds op die van een automonteur, met zwarte strepen tussen de huidplooien. Hopelijk slijt het in de loop van de dag en wordt morgenochtend een betere ochtend.