Na een onrustige nacht met weinig slaap, was het gisteren dan zo ver: ik mocht naar Ede om op het congres van de NLUUG een presentatie te geven over het gebruiksvriendelijk maken van websites.

De NLUUG is een vereniging voor fans van open source standaarden en systemen, zoals Unix en Linux. Vooral systeembeheerders, programmeurs en netwerkspecialisten dus. Het was dan ook geen verrassing dat op de deelnemerslijst, die zo’n 200 namen bevatte, welgeteld 3 vrouwen te vinden waren. En dat was inclusief mezelf… Tel daarbij op dat de enige andere vrouw die een presentatie zou komen geven, ziek bleek te zijn, en je kunt je voorstellen wat voor buitenaards wezen ik me voelde

Maar naast enkele ernstige stereotype gevallen (de tweede persoon die ik al netwerkend aansprak bleek een ontzettende stotteraar, en diverse kerels moesten hoognodig aan de vrouw zodat hun tenenkrommende outfit per direct ritueel verbrand kon worden), kon ik het met de meeste mensen erg goed vinden. Het voordeel van zo’n congres is, dat het niet allemaal netwerkende ballen in maatpak zijn die alleen over zaken kunnen praten. Ik heb dan ook erg gezellige gesprekken gehad.

De presentatie zelf ging boven verwachting goed! Je weet natuurlijk nooit hoe mensen je presentatie echt vonden, want als ze het goed vonden dan komen ze het melden, maar als ze het niets vonden dan lopen ze gewoon weg. En hoewel iedereen natuurlijk van zichzelf vindt dat zijn eigen presentatie het beste is, had ik ook echt het idee dat ze het interessant vonden en dat de boodschap over kwam.

Het hielp dat mijn zenuwen, na het zien van de presentaties die voor mij plaatsvonden, al behoorlijk waren gereduceerd. Het was wel duidelijk dat niet iedereen een presentatietraining had gevolgd, dus veel slechter dan de anderen kon ik het eigenlijk niet doen. Tijdens de dag zijn onder andere de revue gepasseerd:

– de ik-vertel-mijn-verhaal-aan-de-sheets-ipv-mijn-publiek-spreker
– de ijsbeer, die een gat in de vloerbedekking sleet
– het ik-heb-veel-te-veel-sheets-gemaakt-om-de-aandacht-van-mezelf-af-te-leiden-en-die-doorloop-ik-in-een-moordtempo-type
– de waar-gaat-dit-in-godesnaam-over-en-wat-heeft-het-met-het-thema-van-de-dag-te-maken-presentatie
– de slaapverwekker (halverwege begon iemand behoorlijk hoorbaar te snurken… genant!)
– de ik-heb-maar-één-toonhoogte-spreker
en de allerergsten:
– de ik-denk-niet-na-over-wat-jou-interesseert-maar-ik-praat-gewoon-over-mezelf-en-mijn-eigen-bouwsels-presentaties

De presentatietraining die ik recentelijk heb gevolgd, heeft me heel veel nuttige dingen geleerd, met als belangrijkste tip: verhaaltjes vertellen. De trainster liet ons toen eerst voor de groep een sprookje vertellen, waarbij we met onze stem moesten benadrukken wat de meest spannende momenten waren. Dus kon ik aan levende lijve ondervinden dat mijn collega’s nooit hun kinderen moeten gaan voorlezen.
Toen ik terugdacht aan hoe mijn moeder (ex-kleuterjuf) vroeger voorlas en ik mijn LARP-ervaring erin gooide, zat iedereen ineens aan mijn lippen gekluisterd en had ik door dat dit inderdaad ook prima toe te passen is bij zakelijke presentaties. In plaats van proberen je verhaal te slijten door middel van met tekst volgepropte sheets, kun je die sheets ook beperken tot enkele illustraties en je vooral richten op het vertellen van iets interessants in de vorm van herkenbare situaties en dit ondersteunen door het verheffen van je stem en het laten vallen van bewust getimede stiltes.

Anyway, presenteren blijft een vak op zich en ook ik zal het nog vaak moeten doen om het te perfectioneren.

Na afloop was er een sprekersdiner en heb ik veel lol gehad met mijn mede-sprekers, ben ik gevraagd om mee te doen aan allerlei projectjes en ben ik uitgenodigd om volgend jaar te komen spreken op een congres in Finland. Tickets worden betaald. Nu maar hopen dat mijn baas het goed vindt…