Ik sta boven m’n sportspullen in te pakken, als ik ineens Mark hoor roepen – geschrokken en met een vleugje paniek in z’n stem. “Lenny, help, Zulay is ontsnapt!!”

Ohoh…

Dus ik sprint naar beneden, in eerste instantie naar de achterdeur. Maar daar is niemand. Naar de voordeur dus, die wijd open blijkt te staan. En ja hoor, buiten zie ik een poes enthousiast bezig met een ontdekkingstocht en een vriendje die, gezien de omstandigheden, zo rustig mogelijk een omtrekkende beweging richting het beest probeert te maken.

Ik nader van de andere kant, welbekende lokgeluidjes als ‘poespoespoes’ en dergelijke makend. De buren zullen zich slap gelachen hebben.

Gelukkig kreeg Mark haar snel weer te pakken.

Ik heb haar gelijk haar tuigje aan gedaan en in de achtertuin gelaten, maar zoals iedere keer vond ze het na twee minuten en een rondje om de tuinstoelen wel weer genoeg.
In onze achtertuin is dan ook niet bijster veel te beleven. Ik heb er volgens mij ook nog nooit een vogel gezien. En dat gras kent ze inmiddels wel.

Aanstaande vrijdag is ze precies 6 weken bij ons en mag ze eindelijk zonder tuigje naar  buiten. Omdat we vrijdag pas laat thuis zijn en het dan al donker is, gaan we haar donderdag (dan werk ik thuis) al leren dat ze zelf door het kattenluikje naar buiten kan gaan. Eén dagje eerder dan aanbevolen maakt immers ook niet uit, en dan kan ik die dag nog in de gaten houden of ze wel weer terugkomt enzo.

Nog even volhouden, poes. De vrijheid is nabij.