Onze poes is heel erg lief. Maar niet zo bijster slim.
Al weken geleden heeft ze uitgevogeld dat het kattenluikje haar zelfstandige toegang naar binnen verschaft. Een mogelijkheid waar ze veelvuldig gebruik van maakt. Maar dat ze via dezelfde methode ook van binnen naar buiten kan… dat wil er om de één of andere reden niet in.
Regelmatig zien we haar voor de deur staan: naar buiten turend door het (doorzichtige) kattenluikje, oortjes naar voren, laag boven de grond heen en weer zwiepend staartje. Dan wil ze naar buiten, toch?
De volgende fase is dat je mij buiten in de kou op de grond ziet liggen, met m’n hoofd zowat op de tegels, “poes poes poes poes!” roepend richting het luikje. Ik smeek, ik vlei, ik lok… niks. Door naar fase 3: het kattenluikje voor haar open houden. Het “poes poes poes”-ritueel herhaalt zich. Waarop poes zich verveeld omdraait en terug naar de woonkamer sjokt.
Verkleumd ga ik weer naar binnen en zie poes verdorie terug naar de deur trippelen. Op het moment dat ik haar nader, trekt ze een sprintje van de deur weg. Oh nee, niets daarvan! Tijd voor fase 4! Ik grijp haar midden in haar sprint beet en zet haar met haar kopje voor het luikje. Een beetje duwen en hop, het luikje gaat open. Nu deze gigantische hindernis eenmaal overwonnen is, loopt poes gewoon zelfstandig verder naar buiten. Om binnen amper een halve minuut weer helemaal zelfstandig naar binnen te rennen.
Zuchtend vraag ik me dan af of ze eigenlijk wel naar buiten wíl.
Zojuist, na weer zo’n vertoning als bovenstaand te hebben doorgemaakt, stond ik in de keuken en hoorde ik ineens een klepperend geluid in de deur. Zou ze dan toch….? Ik liep de keuken uit en zag… poes in de vensterbank zitten??
Het was de postbode.
Dit gaat nog lang duren.
Jouw kat is juist heel erg slim,…. wie wil er in de winter naar buiten????
Haar gekke bazin ligt te bibberen buiten op de grond, …. ze zal gek zijn !!!
Dat zou wel eens goed kunnen..
Sjef steekt hier, in de winter, regelmatig zijn kop door het luikje, om zich vervolgens maar weer snel te bedenken. (meestal moet vervolgens de kamerplant het ontgelden :S )
Wat betreft de houding die ze aanneemt, betekent dat niet gewoon dat ze een vogeltje door het luikje kan zien? Of nog erger, de reflectie van haar eigen staart in het luikje? Het klinkt namelijk meer als de “klaar-voor-de-aanval-houding”.
Mjah, maar ik dacht: als ze buiten iets interessants ziet, wil ze er vast graag heen!
Het is inderdaad zo dat als ik het luikje open houd en er een koude windvlaag naar binnen waait, ze per direct rechtsomkeert maakt.
Toch staat ze af en toe afwachtingsvol bij de voordeur (waar geen luikje in zit) naar ons te kijken zodat wij ‘m open doen. Of glipt ze erdoor naar buiten als wij naar buiten gaan. Dan ineens is buiten wel interessant, maar als ze via de achterdeur door het luikje moet blijkbaar niet :-S
Oh, maar _dat_ is echt typisch voor beesten in het algemeen.
Geef twee parkieten een kalkblokje om aan te knagen en de snavel aan te scherpen, en ze kijken er niet naar om. Om dan vervolgens de voegen tussen de vloertegels uit te gaan knagen – juist, om hun snaveltjes te kunnen scherpen.