Ik heb al een paar dagen een wat onbestemd gevoel over Aon, en inmiddels heb ik het nader gedefinieerd: ik zie een beetje op tegen het spelen van mijn karakter.
Mijn vorige karakter, vies oud kruidenvrouwtje Rawenda, heb ik inmiddels gedumpt omdat het niet leuk meer was om haar te spelen (geen plot kunnen vinden of krijgen en weinig contact met anderen hebben). Ik had al snel bedacht dat ik wel mijn oude karakter van Call of Heroes kon recyclen; een evenement waar ik maar 1x heen was gegaan. Het karakterconcept vond ik leuk maar het evenement zelf niet, en ik vond het zonde om niets meer met dat karakter en het kostuum te doen.
Dus ik ben enthousiast bezig geweest met het verder pimpen van mijn outfit en het regelen van haardecoratie.
Maar nu begin ik te twijfelen. Want ik ga een van huis weggelopen pubermeisje spelen, die zich veel stoerder voordoet dan ze eigenlijk is en zichzelf wil bewijzen op het slagveld om in de voetsporen van haar broer te treden. Maar bij nader inzien is Aon misschien wel een heel verkeerd evenement daarvoor. Ze gaan namelijk steeds meer af van de high fantasy en willen een kolonistendorp met heel duidelijke ambachten neerzetten. Niks geen grote epische slachtpartijen zoals op Omen. Het is ook niet meer Middeleeuws, het gaat richting koloniale tijdperk met veel chiquere en modernere kostuums dan wat ik aan ga hebben.
Nou ben ik dus bang dat mijn karakter daar helemaal niet op haar plaats is en ik weer weinig kan doen met mijn achtergrond, en me dus weer ga vervelen als er geen plot is vanuit de spelleiding. Iets wat ik haat, want ik vind dat je jezelf bezig moet kunnen houden.
En verder lijkt het me ook best moeilijk om pubermeisje te spelen. Hoewel ik qua lengte nog wel voor een puber door kan gaan, moet ik toegeven dat dat niet meer geldt voor mijn gezicht. Bovendien communiceert mijn kostuum toch vooral ‘ik ben epische vechter’, dus ik moet wel heel sterk spelen om mijn persoontje goed over te laten komen, zonder het een karikatuur te laten worden.
Wat ook niet helpt voor mijn zelfvertrouwen is dat ik niet tevreden ben hoe ik op Omen heb gespeeld. Ik ben eigenlijk veel te snel toegankelijker geworden naar anderen toe, dat had een moeizamer proces moeten zijn. En toen Mike zijn nieuwe poppetje introduceerde, heb ik me te veel laten leiden door mijn OC enthousiasme dat hij weer terug was in ons groepje, waardoor ik te makkelijk bereid was om hem als mijn persoonlijke beschermer aan te stellen. Met Aimée’s verleden zou ze een stuk wantrouwiger geweest moeten zijn!
Zucht. Waarom stel ik toch altijd zo’n hoge eisen aan mezelf? Het is verdorie een hobby… maar ik moet alles weer perfect doen. Ik kan niet eens voorpret hebben in plaats van zorgen. 
Er zijn een paar stokpaardjes met personages waar ik niet van afwijk, en qua een aantal kostuumeisen en ideeen ben ik erg compromisloos – “in for a penny, in for a pound” (zoals bijv mijn Aon balkostuum). Maar voor de rest hou ik een sterk relativeringsvermogen. Er zijn dingen die ik wel en niet kan, of goed of slecht kan. Uitdagingen, sure, maar ergens hou je een hobby. Gino is wat dat betreft een heel relaxt karakter, terwijl Sparks dat echt niet is. En ik aan de laatste vrij extreme kostuum en apparatuureisen stel.
Mijn advies zou zijn: kies wat je echt wil, hou je daaraan vast, en laat je voor de rest meeslepen. Scheelt een hoop gestress
( Yeah, gemakkelijker gezegd dan gedaan, ik weet )
Ik heb dat aaaaaltijd met nieuwe personages! En het duurt altijd weer even voor ik mijn draai met een poppetje heb gevonden. Volgens mij is dat helemaal niet raar hoor
(zelfs met dingen die ik al langer speel moet ik trouwens altijd inkomen op de vrijdagavond. Dat gaat maar bij een paar personages vanzelf).
Verder is er in larp altijd een hoop goed te praten. Ik weet nog dat René (onze Don) het eerste evenement heel erg ongerust was over zijn veel te moderne witte pak. Maar ja, wie zegt dat onze thuiswereld er niet zo heeft uitgezien? Hetzelfde geldt voor jouw vechter. Misschien komt ze uit een dorpje waar iedereen er zo bijloopt of had ze een beetje rare ouders die haar hebben opgevoed als hun lievelingsheld uit een bepaald boek ofzo
Er zijn legio leuke redenen te bedenken, mochten mensen ineens zeggen dat je raar bent.
Hoewel ik denk dat je je daar niet te veel zorgen over hoeft te maken. Mensen pikken een heleboel op larps en bovendien, het is geen reeanctment. Koloniaal is ook gewoon wat spelers er weer van maken
Da’s fijn om te horen.
En misschien geeft het juist wel spel als ik afwijk: want niet bij de groep horen is natuurlijk de nachtmerrie van elke puber
Zolang er nog drow en elven rondlopen en er magie is, is het wat mij betreft nog steeds fantasy. Inderdaad wat Olga zegt, het is maar wat de spelers ervan maken. En die paar op het forum bepalen niet waar de hele setting heengaat.
“Wat ook niet helpt voor mijn zelfvertrouwen is dat ik niet tevreden ben hoe ik op Omen heb gespeeld. Ik ben eigenlijk veel te snel toegankelijker geworden naar anderen toe, dat had een moeizamer proces moeten zijn. En toen Mike zijn nieuwe poppetje introduceerde, heb ik me te veel laten leiden door mijn OC enthousiasme dat hij weer terug was in ons groepje, waardoor ik te makkelijk bereid was om hem als mijn persoonlijke beschermer aan te stellen. Met Aimée’s verleden zou ze een stuk wantrouwiger geweest moeten zijn!”
Telt het ook dat ik dat heel leuk vind om te lezen, en dat ik juist heel erg blij was dat je een beetje toegankelijk speelde? Ik heb daar veel spelplezier mee gehad, en het maakte een goeie entree voor mijn nieuwe personage. *dikke dankjewel-knuffel*