Ik heb echt mazzel met m’n nieuwe doedelzakdocent. Nadat mijn oude docent van de muziekschool me subtiel duidelijk had gemaakt dat hij me weinig meer te leren had, omdat hij eigenlijk alleen maar een basiscursus gaf, bracht hij me tijdens een uitvoering op de open dag van de muziekschool in contact met mijn huidige docent.

Die vertelde me dat hij geen les geeft aan beginners, omdat hij dat niet interessant vindt. Maar hij had me horen spelen en vond me erg enthousiast en duidelijk het beginnersniveau voorbij. En omdat hij het gewoon leuk vindt om aan gemotiveerde mensen les te geven, wilde hij mij ook wel gratis les geven. Bij me thuis. Want da’s net zo makkelijk, hij woont namelijk om de hoek.

Okee… gratis les en ook nog aan huis… kan het beter?

Gisteren kreeg ik geen doedelzakles, maar een privéworkshopje riet maken. Niet dat spul dat langs meertjes groeit, maar het riet dat je in je instrument stopt om er geluid uit te krijgen dus.

Oorspronkelijk werd zo’n riet van natuurlijke materialen gemaakt, maar het grote nadeel is dat het ding daardoor extreem gevoelig wordt voor temperatuurwisselingen en je blijft stemmen. Vandaar dat ze het tegenwoordig van plastic maken.

Zo’n riet wordt meestal op maat gemaakt voor je instrument, met behulp van huis-tuin-en-keukenmateriaal. En zo leerde ik dus om een riet te maken van oude plastic slagroombekertjes, teflon tape en dental floss…

Superleuk om te doen, maar het komt wel heel nauw. Waarschijnlijk kan ik het resultaat van mijn eerste 25 pogingen weggooien voordat ik een goed sluitend riet heb gemaakt. En dan moet hij ook nog gestemd worden. Dat is een kwestie van steeds weer kwarten van millimeters afsnijden aan de bovenkant (waar hij hoger van wordt) en lichtjes opschuren (waar hij lager, zachter en lichter aanspeelbaar van wordt), totdat hij perfect is. Maar vooral niet te veel afsnijden…

Gelukkig heeft hij de eerste voor mij gemaakt, dus nu heb ik in ieder geval een reserveriet voor het geval dat. Mocht er eentje sneuvelen, dan kan ik eens op m’n gemak gaan klooien om te zien of het mij ook lukt.