De planning:
Om half 7 met de trein aankomen in Nijmegen, naar huis fietsen, met Mark naar Mike & Yvonne rijden voor een etentje om 7 uur.

De realiteit:
Om vijf over zes, halverwege het traject, stopte de trein vanwege een probleem met de bovenleiding en bleven we een tijdje stilstaan, wachtend op meer nieuws. In de tussentijd kwam er op het spoor naast ons een tegemoetkomende trein langs. Even later kwam er vanuit de richting waar wij vandaan kwamen, een goederentrein langs. Ehm…? En weer wat later passeerde de intercity naar Nijmegen ons stoptreintje. WTF??

Na nog een tijdje te hebben stilgestaan, reden we achteruit terug naar Oss. Blijkbaar waren alle stoptreinen geannuleerd en moesten we in Oss overstappen op de intercity (die dus net weg was, waardoor we vijfentwintig minuten moesten wachten op de volgende), die dan als stoptrein(!) naar Nijmegen zou gaan.

Eenmaal onderweg in de intercity, stopten we wederom halverwege het traject. “Dames en heren, we staan nu even 15 minuten stil om te wachten totdat de tegemoetkomende trein is gepasseerd”. Vijftien minuten??? Grom…

Gelukkig kon Mark mij, een uur en een kwartier later dan gepland, oppikken vanaf station Nijmegen zodat we gelijk door konden rijden naar Mike & Yvonne.

Onderweg bedacht hij dat hij het cadeautje thuis had laten liggen. Grr…..

En toen we dan eindelijk gearriveerd waren, kregen we een sms van Marion: omdat we niet thuis waren, had ze de regenjas die ze nog aan Mike terug moest geven, bij ons in de tuin gelegd. Of we die een keer konden meenemen als we weer eens naar Mike gingen?

Je hebt van die dagen…

Oh en als we dan toch op de NS aan het zeiken zijn, hier een screenshotje van mijn ‘Mijn NS’-account, toen ik probeerde inzicht te krijgen in mijn reisgegevens via mijn OV-chipkaart. Vooraf lekker doen alsof het makkelijk te regelen is, en als je dan je code invult even tussen neus en lippen door melden dat je blijkbaar eerst nog naar het station moet om je code te activeren! Lekker dan.