Na afgelopen vrijdag eerst naar de bruiloft van Mark’s broertje te zijn gegaan, arriveerden we zaterdagochtend op het speelterrein van Charm.

Ik heb deze post al een paar keer opnieuw getypt, omdat ik geen idee heb hoe ik moet beschrijven hoe het voor mij was. Het was zeker niet mijn leukste Charm. Ik kijk er niet met een slecht gevoel op terug hoor, maar ik heb er ook geen voldaan gevoel aan overgehouden. En ik ben me al de hele tijd aan het afvragen waar dat nou aan lag en wat ik eraan had kunnen doen.

Het lag zeker niet aan de organisatie, verhaalcommissie, spelers of mijn mede-NPC’s.
Het lag denk ik een beetje aan het feit dat we vanwege de bruiloft pas op zaterdagochtend aankwamen, een beetje aan de NPC-rol die ik had, en een beetje aan het feit dat ik tegen mijn eigen beperkingen aanliep.

Het is altijd wat moeilijk om er goed in te komen als je later komt, terwijl alle anderen al zoveel hebben meegemaakt. Het zorgde er ook voor dat mijn voornaamste NPC-rol niet zo heel veel voorstelde, want als je later komt kun je natuurlijk geen karakter spelen dat het hoofdplot in gang moet zetten.

Ik speelde Anneke Paardenblom, een reizigster type ‘praktische backpacker’. Op zich een aardige rol waar je zelf wat van kunt maken.

Wel was ik stiekem een beetje teleurgesteld dat ik geen feline was. Het was namelijk het evenement van de katachtigen en ik had al helemaal bedacht hoe ik een mens met katachtige trekjes zou spelen (lekker luieren in de zon, uitgebreid uitrekken voordat je antwoord geeft, met de rug naar mensen toe gaan zitten, dat soort dingen). De andere rol die ik voorgelegd kreeg was wel die van een feline, maar dat was vooral emo-plot en dat zag ik me toch wat minder doen. Dus dan toch maar gewoon mens spelen.

Ik zou drie plotjes doen met de spelers, die allemaal betrekking hadden op het ontdekken van de natuur en de wezens om ons heen. Maar geen enkele van mijn geplande plotjes is van de grond gekomen. De allereerste encounter was niet zozeer bedoeld om spelers mee te vermaken, maar vooral om mijn karakter in het spel te introduceren.
De tweede encounter was het op zoek gaan naar een zeldzame vlinder. Maar op het moment dat ik spelers meevroeg, hadden ze allemaal iets anders te doen, geen zin, vonden ze het te gevaarlijk in het bos/donker, en meer excuses. Uiteindelijk is het plotje gecancelled vanwege te weinig deelnemers. Stom genoeg hoorde ik achteraf dat ze een kwartiertje na mijn exit alsnog een groepje hadden gevormd om op weg te gaan…
En de derde encounter zou op zondag plaatsvinden, maar die werd bij voorbaat al geannuleerd omdat het weinig toevoegde aan het lopende spel.

Mijn NPC-karakter is er dus vooral geweest als achtergrondaankleding en praatpaal. Aangezien ik er OC niet van houd om nutteloos te zijn, voelde ik me daar niet echt lekker bij. Niet dat ik één of andere hoofdrol had gewild waarin ik de spelers episch richting de afgrond had moeten sturen hoor… maar het hebben van een functie of doel binnen het geheel is op zich wel fijn.

Ik snap eigenlijk niet waarom me dat zo stoorde, want op zich heb ik helemaal geen probleem met het spelen van sfeermakende rollen en vind ik dat juist leuk. De meeste van mijn eerdere rolletjes waren helemaal niet grootsch en episch (huishoudster, stout meisje, niet al te intelligente saurus), maar op de een of andere manier heb ik altijd wel iets van die personages weten te maken.
Hoewel mijn karakter zich er behoorlijk goed voor leende om ‘m zelfstandig uit te bouwen, heb ik dat ditmaal voor mijn gevoel niet voor elkaar gekregen. En dat frustreert me, ik voel me dan een slechte roleplayer. Er zijn een hoop spelers die maar een paar globale aanwijzingen krijgen en er vervolgens een compleet afgerond karakter met achtergrond, trauma’s, wensen en onhebbelijkheden weten neer te zetten. Mark heeft bijvoorbeeld ontzettend veel lol en spel gemaakt met zijn Rover/Butsvoer #12. Maar ik heb daar dan toch wat meer sturing voor nodig.
Misschien ben ik beter in het spelen van stereotypen, en leende deze rol zich daar te weinig voor? Ik ben namelijk iemand die graag met behulp van kleine typerende gedragingen een personage neerzet, terwijl Anneke vooral iemand was die met spelers ouwehoerde over haar belevenissen. En Lenny is nou eenmaal OC geen kletser

Stomgenoeg kreeg ik achteraf van een speler te horen dat ze mij het beste NPC-karakter vond, en van iemand anders dat hij in het begin twijfelde of ik speler of NPC was – een hartstikke mooi compliment dus. Blijkbaar kwam ik dus wel overtuigend over. Toch heb ik niet het gevoel dat ik goed heb gespeeld. Ik wil altijd dat mensen mijn karakter onthouden. Niet omdat ik een belangrijke rol in het spel had, maar omdat ik het goed heb neergezet. En ik denk dat Anneke erg snel vergeten wordt, ook vanwege de korte tijd dat ze maar in het spel is geweest vanwege het cancellen van de plotjes. En dat vind ik stiekem toch wel jammer.
Heb ik nou een te groot ego?

Wat overigens ook niet hielp, is dat ik zaterdagnacht in het stikdonker een luchtelementaal moest spelen. Ik zag werkelijk geen hand voor ogen door de sluier die voor m’n ogen aan het masker vastzat (laat staan dat ik de aarde-elementalen zag die ik moest aanvallen, die in bruine schutkleur over het terrein liepen), waardoor ik bijna het water inliep, bijna over een paal struikelde en bijna het pad kwijt was geraakt. Tot overmaat van ramp liet halverwege de aanval mijn kostuum los, waardoor ik meters stof achter me aansleepte en ik ook continu op de net iets te lange rok ging staan en met m’n voeten in de wolken tule bleef hangen. Op zich heb ik dat er wel voor over om een leuke scène neer te zetten, maar ik had het idee dat het iets was waar de spelers helemaal niets mee konden. Als ik speler was geweest, had ik er in ieder geval geen hol aan gevonden.
Tsja, ik kan de kostuumcommissie niet eens de schuld geven, want ik zit er zelf in…
Note to self: in het vervolg kostuums ook geschikt maken om in het pikkedonker te dragen, plus een gebruiksaanwijzing op papier erbij geven over hoe je het aantrekt.

Gelukkig mocht ik voor die rol die ik op zondag speelde, een mooie jurk aan. Dat maakte veel goed

Al met al dus gemengde gevoelens. Maar het gaat er natuurlijk om dat de spelers lol hebben gehad. Ik heb wel diverse positieve verhalen gehoord, maar tijdens het spel heb ik erg weinig meegekregen van waar ze mee bezig waren. Hopelijk kijken de meesten er met een goed gevoel op terug.

In tegenstelling tot andere evenementen kan ik Charm niet na het weekend afsluiten, want aangezien ik secretaris word, is na afloop van het evenement de hele inboedel aan kostuums en props bij ons op zolder gedropt. Die moet ik nu gaan uitzoeken, de kostuums van de NPC’s moeten gewassen worden, de bekers moeten afgewassen worden, en van de toekomstige ex-secretaris heb ik alvast alle uitcheckformulieren van de spelers meegekregen om te gaan verwerken. Tussendoor moeten we ook nog even de locatie en de planning voor de baravond en ALV regelen.

Zucht. Gelukkig had ik daar maandag al een vrije dag voor opgenomen, maar dat is natuurlijk lang niet genoeg. Even doorzetten. Ik heb me immers vrijwillig opgegeven… (waarom ook alweer?)