Afgelopen vrijdag had ik niet zo heel veel zin om naar Charm te gaan. Ik was in een onder-een-dekentje-op-de-bank-kruip-modus. Maar goed, ik had me aangemeld en twee figurantenrollen toebedeeld gekregen, dus hees ik me toch maar weer in een overvolgestouwde auto.

Net als de vorige keer was ik een beetje bang dat ik mijn rollen niet zo leuk ging vinden. Een van de rollen was wederom Stille Wind. Dat is op zich een interessant personage, maar op het moment is ze haar geheugen kwijt. Dat betekent dat ik niet zo heel veel te melden had; het was vooral de bedoeling om spelers aan te zetten dingen te gaan uitzoeken. Daardoor kon ik de rol ook niet uitbouwen met wat extra plotjes, zoals ik vorig evenement had gedaan. Ik vreesde dan ook dat ik op vrijdagavond mijn dingen zou zeggen, waarna de spelers “Okee, bedankt, doei!” zouden zeggen en me verder in een hoekje zouden laten zitten.

Omdat ik de rol sowieso niet het hele weekend vol kon houden, had ik ook nog een andere rol gekozen, namelijk die van een halfling, die een offerritueel moest leiden. Bij het lezen van de rollen was er geen enkele rol geweest die me écht aansprak. Deze koos ik vooral omdat ik hoopte dat ik er meer dan een uurtje spel mee kon creëren, maar hij had als nadeel dat ik in een kampement ver van de spelers zou zitten en ik dus niet continu ‘onder de mensen’ zou zijn. Met wederom het risico dat ik weinig te doen zou hebben en in het figurantenhok zou moeten zitten afwachten totdat ik weer nodig was. Want aangezien het plotboek wat later af was dan gebruikelijk en de definitieve rolverdeling pas 4 dagen voor het evenement bekend werd gemaakt, had ik te weinig tijd om bij deze rol wel nog iets extra’s aan spelmogelijkheid te bedenken. Ik was al blij dat ik een kostuum bij elkaar had weten te sprokkelen.

Ik speelde half ork, half mens. Dat was ook een uitdaging, want hoewel ik denk dat ik qua spel best een ork zou kunnen spelen, vind ik mijn postuur en stem absoluut ork-onwaardig en denk ik niet dat ik ooit een geloofwaardig personage van dat ras kan neerzetten. Postuur is nog wel te beïnvloeden, maar dan had ik meer tijd moeten hebben om aan mijn kostuum te kunnen besteden. Gelukkig moesten de halflingen een beetje sneu zijn, dus ik besloot maar gewoon meer mens te zijn met slechts een vleugje ork.

Voor Stille Wind was er al een kostuum, dus daar hoefde ik me geen zorgen over te maken. Dacht ik. Want toen ik me in het figurantenhok meldde, bleek de mantel te zijn vergeten. Die lag nog bij iemand van de crew thuis. Ai…

Gelukkig moest er dit evenement nog iemand van hetzelfde ‘ras’ in en was er voor hem ook zo’n mantel. Die kreeg ik dan maar aangemeten en ter plekke werd besloten dat zijn mantel kwijt was. Zo flexibel is LARP.

Maar na een wat sippe start, is het uiteindelijk toch een heel leuk weekend geworden! De spelers lieten Stille Wind helemaal niet links liggen, ze kwamen juist continu praten. (Het hielp ook dat ze onderling niet zo goed communiceerden, zodat ik het verhaal steeds opnieuw moest doen. ) Bovendien waren ze super zorgzaam voor me. Ik was uitgeput en liep niet al te hard, dus er werd steeds thee voor me gehaald en tijdens het (extreem traag) lopen werd ik structureel door twee man ondersteund. Aww…

En ook in de rol van Aern de halfling heb ik leuk spel gehad. Ik kan ditmaal niet echt een ‘beste momenten’-lijstje produceren, maar dat wil niet zeggen dat ik me niet goed heb geamuseerd en niet regelmatig (OC) hilarische momenten heb meegemaakt.

Een after-LARP-dip heb ik dan ook niet, maar ik ben wel fysiek ontzettend brak. Het is op zaterdagavond wat later geworden dan gepland en dat in combinatie met ook al onvoldoende slaap tijdens de eerste nacht en overdag veel activiteit, doet momenteel alles pijn. We zijn gisteravond om half 8 gaan slapen en vanochtend stonden we om 9 uur pas op…

Nee, we zijn helaas geen 18 meer. Zelfs niet eens meer twee keer 18. *kreun*