Deze post is een beetje laat, want ik had niet zo veel inspiratie om te schijven over de baravond van Charm, die afgelopen weekend was.

De laatste tijd was ik niet meer zo heel erg gemotiveerd om bij Charm te NPC’en, dus de afgelopen twee weekendevenementen was ik niet gegaan. Inmiddels is er een nieuwe crew en nieuw plotteam, dus waarschijnlijk een frisse wind in de vereniging, maar omdat ik het eerstvolgende weekendevenement niet kan, had ik me voorgenomen om pas komend najaar mijn Charmpauze te beëindigen en weer eens te gaan.

Maar ja, ineens bleken er allemaal oude bekenden weer eens naar de baravond te komen. En aangezien de inschrijvingen niet storm liepen, belde Petra me ook nog eens op om me hoogstpersoonlijk over te halen om toch deze baravond alweer te komen NPC’en. Dus schreef ik me toch maar in.

Het was inderdaad superleuk om iedereen weer eens te zien en ook goed om tijdens de ALV het ‘nieuwe’ team (waaronder diverse oud-crewleden die het nogmaals gaan doen) te steunen door hen het bestuur in te stemmen. Er werd een opmerking gemaakt over ‘expendables’ en die term is dat weekend herhaaldelijk teruggekomen.

Toch heb ik me niet bijster vermaakt dat weekend. Voor een baravond wordt er nooit veel plot geschreven, want de spelers komen vooral om onderling bij te praten en het gewoon gezellig te hebben. Als NPC heb je het dan wat moeilijker om ertussen te komen, omdat je personage nog onbekend is en dus geen linkjes met de spelers heeft, je alleen een avond en een ochtend hebt om dat op te lossen, en veel spelers niet de moeite doen om naar je toe te stappen om je te leren kennen. Alle moeite moet dus vanuit jou komen.

Ik speelde een van de bemanningsleden van een van de schepen die in de haven lagen: een bootsvrouw die meer zeewater dan bloed door haar aderen had stromen en eigenlijk zo snel mogelijk weer terug de zee op wilde. Het was een superleuke rol: een lekker vrijgevochten vrouw die niet zo goed past in de standaardtradities van haar volk en een relatie heeft met de (vrouwelijke) kapitein van het schip.

Het belangrijkste doel dat we hadden, was om de spelers op onze schepen toe te laten zodat ze de overtocht naar een ander land konden gaan maken. Maar ons schip was niet zo populair: wij vonden dat mannen aan boord ongeluk brachten, dus daarmee had gelijk de helft van de spelersgroep geen interesse meer in ons (en vice versa). Slechts 6 spelers hebben zich uiteindelijk bij ons gemeld en dat liep voornamelijk via de kapitein. Zelf actief werven was niet zo passend, want we hoefden echt niet zo nodig al die vreemde creaturen in ons land te importeren en mijn personage was ook niet bepaald een allemansvriendje.

Ik had wel een plotje met een van onze andere bemanningsleden, maar de NPC in kwestie was een nieuwe LARPer en voelde zich dermate onzeker in haar rol, dat we haar halverwege de avond een andere rol hebben gegeven. Ik ben blij dat we haar toch nog een leuke avond hebben bezorgd, maar het betekende wel dat het beetje plot dat ik had om richting spelers te duwen, kwam te vervallen.

En dan blijft er over: doelloos kletsen met de spelers. Rinske is daar erg goed in en die probeert me te stimuleren om iets toe te voegen aan mijn personage zodat ik altijd een ingang naar spelers heb, maar ik moet heel eerlijk bekennen: ik bén nou eenmaal gewoon niet zo’n prater! Ik vind het niet zo leuk om het alleen maar te hebben over elkaars achtergrond en koetjes en kalfjes; ik moet een doel hebben, ook in mijn IC-leven. En dan is een baravond misschien gewoon niet het juiste evenement voor mij.

Ik heb me wel nog kunnen amuseren met het zingen van diverse zeemansliederen, die ik speciaal voor de baravond had ingestudeerd. Maar op zondagochtend was het vooral wachten tot tijd-uit en dat was jammer.

Op zulke momenten voel ik me altijd een slechte LARPer – ik wil niet afhankelijk zijn van plot, ik vind dat ik zelf spel moet kunnen maken, ook al heb ik een onbekend personage en zit eigenlijk niemand op me te wachten. Maar ja, zoals gezegd zou ik best meer willekeurig contact kúnnen leggen met spelers, maar levert dat gewoon niet het type spel op waar ik mijn lol uit haal. En om een betere achtergrond met uitgebreidere to-do dingen te kunnen bedenken, heb ik echt meer tijd nodig dan een week (zo lang van tevoren wist ik wat ik ging spelen). Ik ben nu eenmaal geen verhaalschrijver; sommige mensen schudden dit soort dingen zó uit hun mouw, maar ik ben beter in organiseren en kostuums bedenken…

Misschien moet ik NPC’en op baravonden gewoon niet meer doen?