En dat was weer het 26e evenement van Charm!

Moe, maar voldaan na dit weekend. Ik ben zo ontzéttend trots op ons team… De verhaalschrijvers die weken besteden om een geweldige setting met plotjes neer te zetten. De spelleiders die het van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat in goede banen leiden.  De NPC’s die de rollen fantastisch neerzetten, ook al moeten ze zich continu op- en afschminken. De monsterspelleiders die de chaos in het monsterhok en de NPC’s uitstekend weten te managen. De opbouwers die zorgen dat alles op tijd klaar staat en verlicht is. De kostuum- en propscommissies die alle mooie benodigdheden maken. De keukencrew die alle natjes en droogjes verzorgt. Mijn mede-bestuursleden die alles vooraf en achteraf regelen en ter plekke overal bij helpen. En alle overige hulp die we van mensen krijgen bij het op- en afbouwen, afwassen, schminken, etcetera. Super.

De organisatie van het evenement is nog nooit zo soepeltjes gelopen. Het grootste probleem waar ik tegenaan ben gelopen, was dat we het merendeel van de kaproens niet konden vinden en pas op zondag de tas met gewassen kleding tegenkwamen waar ze in zaten. Dat zegt genoeg, toch?

Opruimen en alles weer in de opslag zetten ging mega-snel, omdat we tijdens het evenement zeer kritisch alle dozen met kostuums en props hebben doorgespit en vuilniszakken vol minder bruikbare zaken hebben weggedaan. Nu zit bijna alles in makkelijk tilbare, stapelbare en gelabelde kisten, wat ontzettend veel scheelt. De opslag puilt nu dus ook niet meer uit.

Je merkt dat we inmiddels helemaal op elkaar zijn ingespeeld. Als we bij de opslag aankomen, hoeven we geen instructies te geven. De helft gaat vast naar boven om de spullen op de lift te zetten, de andere helft blijft beneden om alles in de bus te laden. Op het evenement kent ook iedereen zijn taak en kan ik er volledig op vertrouwen dat de keuken en het monsterhok worden gerund, alles tijdig wordt opgebouwd en aangekleed, etc. en dat ik me alleen zorgen hoef te maken over mijn eigen taken.

Ook de aankleding was ditmaal weer fantastisch, met gave ideeën zoals een oude parachute gebruiken voor de overkapping van het beestlingenkamp en camo-netten voor decoratie van het plafond van de bar, gave props zoals de verzonken toren die werd geknutseld van piepschuim, en prachtige beestlingenschmink die door enkele NPC’s is aangebracht.

In hoeverre mensen het plot leuk vonden, kan ik vanuit mijn positie nooit goed inschatten, maar dat merk ik straks wel aan de evaluatieformulieren.

Ik moet bekennen dat ik voorafgaand aan een evenement altijd denk: “waarom doe ik dit ook alweer?”. Zeker ditmaal was er ontzettend veel last-minute te doen wat betreft communicatie met deelnemers. We hebben bijvoorbeeld nog nooit zo veel aanmeldingen ná het aflopen van de inschrijftermijn gehad, en ook nog nooit zoveel mensen die hun personagekaart na de deadline instuurden (of tóch nog even wilden wijzigen). Eigenlijk moet ik dan zeggen: ‘jammer, dat regelen we dan wel op het evenement zelf’. Maar uiteindelijk is dat meer werk en stress voor mij dan wanneer ik het toch nog allemaal van tevoren verwerk, dus doe ik het toch maar.
Maar op het evenement zelf word ik zo blij van ons team en wat we voor elkaar krijgen, dat ik dat allemaal vergeet en het superleuk vind om dit alles te mogen organiseren, en het stiekem wel jammer vind dat ik in januari het stokje overdraag aan een nieuwe secretaris.

Naast alle organisatorische taken had ik nog een NPC-rolletje als scheepsmagiër Parma. Een maanelf, dus kleedde ik me in het blauw en recyclede ik mijn pruik van een ander personage, om lang  zilvergrijs haar te krijgen (nogmaals, omdat ik MAANelf was, NIET omdat ik oud was, okee?! Tsk… :-P).

Het probleem met pruiken is alleen dat ze nogal gaat klitten in de loop van tijd. Da’s het nadeel van nephaar; als dat eenmaal in de knoop zit, heb je een probleem. Deze pruik had extreem lange lokken én ging al enkele evenementen mee, dus op dag 1 van Charm hebben we met 3 man aan mijn pruik zitten kammen om de boel een beetje toonbaar te krijgen. Ik ben alleen bang dat ik naar mate het weekend vorderde, er steeds meer ontploft ging uitzien

In het plotboek stond niet wat mijn functie was. Ik had geen specifiek plot dat ik moest trekken, ik was gewoon onderdeel van de vaste bewoners van het stadje. Dus had ik me, naast het bedenken van een kostuum, ook niet echt ergens op voorbereid.
Tijdens het evenement bleken ineens andere leden van het Gilde der Scheepsmagiërs te willen stijgen in hun classificatie. Daarvoor moest een test worden afgenomen over hun kennis van magie en scheepsvaart – iets wat ik als scheepsmagiër van een van de opperkapiteins uitstekend kon doen.

De vorige twee evenementen waren daar specifieke NPC’s voor gevraagd, namelijk mensen met zeilkennis. Die hadden zich bovendien voorafgaand aan het evenement kunnen inlezen in de test en de antwoorden. Ik mocht ter plekke even aan de studie om de antwoorden te begrijpen en zo nodig te kunnen uitleggen. Argh! Ik weet net het verschil tussen bakboord en stuurboord; geen idee hoeveel mijl per uur er in een knoop gaan, hoe je eb- en vloedstromen berekent, wat het verschil is tussen ruime wind, aan de wind en halve wind, of een ‘frisse bries’ al dan niet harder waait dan een ‘matige wind’ en of een schoener sneller zeilt dan een brik…
Maar uiteindelijk heb ik het afnemen van de test gelukkig goed kunnen neerzetten. En respect voor alle spelers die de navigatievragen van de test hebben weten te beantwoorden zonder de antwoorden vooraf in te mogen zien

In de baai waar het spel zich momenteel afspeelt, is het zo dat alleen scheepsmagiërs mogen (leren) lezen en schrijven. Dat levert natuurlijk een hoop conflict op, want veel van de spelers, die van buiten dit gebied komen, kunnen het wel. Mijn plan was dan ook om hier eens een strikter oogje op te gaan houden dan wat er tot nu toe was gebeurd.
Dat leverde mooie situaties op, zoals het inschakelen van spelers om te gaan proberen bij iemand in de leer te gaan (en het mij vooral te melden als dat was gelukt, tegen een beloning). Of het ontvreemden van bewijsmateriaal, zoals een rondslingerend oefenschriftje (mét naam van de schrijfster op de voorkant) en het confisceren van het gastenboek op de bar >:-)

Adrenalinemomentje was de stand-off tussen mij en Stone, toen ik hem ter plekke betrapte op schrijven. Ik griste het schriftje onder zijn handen uit, maar hij greep mijn pols vast en bedreigde mij.
Hmm… een machtig magiër tegen een sterke trol… Hij vermoedde dat ik hem met één enkel spreukje tot poeder kon laten vergaan, ik vermoedde dat hij op deze afstand sneller zijn wapen in mijn hersens kon planten dan ik een incantatie kon uitspreken. Gelukkig was mijn personage een zeer rationele elf, dus heb ik hem, na wat wederzijds staren, lieflijk glimlachend zijn schriftje teruggegeven en de consequenties uitgesteld tot de volgende dag >:-)
Prachtig om dan achteraf van de speler te horen dat we daar beide peentjes zaten te zweten

En dan zijn er nog de avonduren, wanneer ik klaar ben met organiseren en mijn NPC-personage weinig meer te doen heeft, zodat ik met anderen in de bar kan hangen als random dorpsbewoner #21 en lekker kan zingen en lol maken.

Dat resulteert uiteraard wel in structureel te weinig slaap, aangezien ik iedere ochtend er weer om 8 uur uit moest om het ontbijt klaar te zetten. Maar ach, vannacht heb ik 13 uur bijgeslapen. En vandaag een vrije dag genomen om alle na-evenementse zaken te regelen. Want kostuums wassen en repareren, de uitcheck verwerken, website bijwerken, gevonden voorwerpen distribueren en dergelijke hoort er ook bij.

Op naar Charm 27!