Overal spierpijn, bont en blauw, hees van het grommen en brullen, en met nog wat restjes groene schmink rond mijn ogen (het gaat er écht niet meer af…!) zit ik momenteel op kantoor. Want afgelopen weekend speelde ik een ork op Charm!

Eigenlijk zou ik een trol-sjamaan zijn. Dat leek me namelijk een leuke rol. Wel een rol die fysiek enigszins onmogelijk was, want volgens de achtergrondbeschrijving zijn trollen véél groter en bovendien sterker gebouwd dan mensen, nog veel meer dan orken. Om niet een compleet lullig trolletje te worden, was ik maar begonnen aan een hulk-shirt. Ik had al een shirt waar ik een flinke buik op had genaaid, die ik gebruik voor Dwergenrollen. Ik hoefde er dus alleen maar wat schouder- en bicepsvulling aan toe te voegen, waarna ik er een ruim shirt overheen kon dragen om twee keer zo breed als ik zelf ben, te lijken:

Maar de plannen veranderden. Want vanwege het overlijden van Ernic moest ik naar zijn uitvaart, en die viel precies halverwege het weekend. Kut.

Na overleg met de verhaalschrijvers bleek het niet mogelijk om de plotjes die ik als figurant moest aanzwengelen op de zaterdagochtend en -middag, te verschuiven naar vrijdag of zaterdagavond. Daarvoor was het een te plotintensieve rol. Er werd besloten om mij een minder promintente rol te geven en iemand anders de trol-sjamaan te laten spelen. Dus werd het een ork met nogal een hoge dunk van zichzelf, die als voornaamste taak had om leermeester te zijn en af en toe wat mensen uit te dagen voor een krachtmeting.

Het scheelde inlezen, maar ik had geen tijd meer om iets te naaien. Ik heb overwogen om het spierbundelshirt ook voor de ork te gebruiken, maar dat werkte niet vond ik. Zonder die buik van voren had ik het misschien wel vinden passen, maar ik had geen zin of tijd om die er helemaal af te gaan tornen. Na een duik in de LARP-spullen op zolder vond ik gelukkig genoeg om een acceptabel ork-kostuum mee samen te stellen. Niet helemaal zoals ik het in mijn hoofd had, maar het moest maar. Dankzij een leren harnasje met schouderstukken leek ik toch nog een stukje breder dan ik eigenlijk ben.

Charm had bovendien zelf een flinke voorraad maskertjes en oortjes, en dat hielp enorm om niet al te veel op mezelf te lijken. Ook om in de stemming te komen. Want vrijdag moest ik mezelf echt richting het evenement schóppen. Ik was in dekenfort-met-kat-en-chocolade-modus, en moest in plaats daarvan een luidruchtige, stoere ork gaan spelen. Precies tegenovergesteld van hoe ik me voelde.

Maar nadat ik me in mijn kostuum had gehesen en in de schmink was gezet, kon ik gelukkig veel makkelijker de knop om zetten. Dit was namelijk hoe ik er uit zag (klikbaar):

 

Lekker onherkenbaar, of niet?

Op vrijdag heb ik me best goed geamuseerd. Beetje ruzie maken in de bar, beetje armpje drukken met een Dwerg.
Vrijdagnacht ben ik teruggereden naar Nijmegen, zodat ik thuis kon slapen voorafgaand aan de uitvaart (waarover later meer). Ik lag daardoor pas om 3 uur ‘s nachts in bed, maar ik kon in ieder geval op mijn gemak wakker worden.

Uiteindelijk was ik zaterdag pas rond etenstijd weer terug op het evenement. Het duurde even voordat ik had gegeten en weer in kostuum en schmink zat, dus ik kon pas laat weer het spel in. En toen merkte ik dat ik ook echt niks te doen had. Ik heb als leermeester een lesje gedaan, maar verder had ik duidelijk te veel gemist. Geen idee waar iedereen mee bezig was, en ze waren te druk met o.a. aanvallende elementalen en een wandelend standbeeld om zin en tijd te hebben in een krachtmeting met mij. Vanwege de emotioneel vermoeiende dag had ik ook niet de energie om zelf wat te gaan verzinnen. Uiteindelijk heb ik me maar weer afgeschminkt en ben ik vroeg naar bed gegaan. (Nou ja, relatief vroeg. Het duurt wel een klein uurtje voordat je uitgekleed en ontgroend bent. )

Zondag was gelukkig wel weer erg leuk. Ik had wat meer spel met individuele spelers, en dan was er nog de eindbuts. De bedoeling was dat we met een handjevol groenhuiden-figuranten samen met de spelers tegen een legertje ondoden (de rest van de figuranten) zouden vechten. Maar Charm-spelers zijn… euh… ‘bijzonder’. Normaal gesproken praten ze alle aanvallers plat. Ditmaal gingen ze zo ver om zich aan te sluiten bij het leger ondoden en met z’n allen tegen ons groenhuiden te vechten! Euh, wut??

Het idee was om ‘te doen alsof’, om de ondoden te laten denken dat ze groenhuiden versloegen, zodat ze eindelijk hun oorspronkelijke queeste hadden vervuld en te ruste gelegd konden worden. Als ork snapte ik uiteraard geen drol van dat plan, en je moet al helemaal niet bij me aankomen met ‘doen alsof je vecht’. Oftewel: wij zijn met z’n vieren de eindbuts? BRING IT ON!!! En gewoon lekker met volle overtuiging op iedereen inmeppen.

(Pff, met zo’n enorme bijl in één hand, keer op keer weer met volle kracht op schilden inhakken, is best vermoeiend! Heb tijdens dit typen nog steeds kramp in m’n hand en arm… )

Ondanks alle wijzigingen en moeilijke momenten, is het al met al dus gelukkig nog steeds een leuk weekend geweest. Zeker niet de meest succesvolle Charm ooit voor mij persoonlijk, maar dat had ik ook niet verwacht. Volgende keer weer beter hopelijk!