Zaterdag bevond ik me op de Baravond van Charm, met op zondag de ALV van de vereniging.

Het plot van het evenement draaide om de bar ‘De glimmende ekster’ en alles wat zich daar afspeelde. Ik mocht Dok’Moosha spelen; een feline (in dit geval een leeuw-achtige) die samen met haar echtgenoot en twee dochters de bar runde.

Uiteraard was ik voorbereid. Ik had een kostuum uitgezocht en aangepast, en oortjes en een staart genaaid. Dat laatste was niet per se nodig, want in de kostuumvoorraad van Charm zouden die ook aanwezig moeten zijn. Ik had ze destijds nota bene helpen maken, toen ik nog in de kostuumcommissie zat. Maar ik vertrouw toch liever op mijn eigen spullen. Bovendien vond ik het bont dat ik nog had liggen, net wat natuurlijker ogen.

En maar goed ook, want ter plekke aangekomen bleken er geen oortjes te zijn. Miscommunicatie binnen de crew. Ai. Voor mij geen probleem dus, maar voor mijn ‘familieleden’ wel. Of ik alsjeblieft snel iets kon fixen voor hen? Ik mocht een stukje bont dat eigenlijk bedoeld was als armwarmer wel gebruiken. Dus heb ik last-minute nog voor drie mensen oortjes zitten knippen, die ik maar geïmproviseerd met veiligheidsspelden vastzette aan een doekje dat om het hoofd gebonden kon worden. Volgens mij is het de spelers niet opgevallen. Pff… crisis afgewend.

Omdat er geschminkt moest worden en ik daar een absolute n00b in ben, had ik twee schminkvoorbeeldjes van internet geplukt en geprint. Nadat mijn mede-felines het resultaat zagen, werd ik pardoes door hen gevraagd om ook bij het schminken te helpen, want ik was daar blijkbaar goed in. Euh… nee dus. Niet goed, wel voorbereid – da’s wat anders. Maar het helpt inderdaad ook.

Oh-ja’tje: ik had mijn oorbellen onnadenkend door mijn eigen oren gestoken. Maar Iris tipte me dat die uiteraard door de stoffen oortjes moesten. Dat gaf een erg grappig effect, dus toen was mijn voorkomen helemaal af!

Daarna konden we eindelijk het spel in en hebben we een erg leuke avond gehad!

Eén van de plotlijntjes was, dat de medewerkers die wij in dienst hadden, dat eigenlijk maar semi-vrijwillig deden. Lees: hun schulden aan ons aan het afbetalen waren. Maar ja, tijdens dat afbetaalproces verzorgden wij ook kost en inwoning, wat van hun salaris werd afgetrokken. En bleven ze doorgokken bij onze faciliteiten. Oftewel, feitelijk kwamen ze nooit meer van hun schuld, en dus van ons af. Dankzij onze manipulatieve woorden en goede verzorging, vonden ze dat eigenlijk ook wel prima. Maar de spelers dachten daar uiteraard anders over. Dat leidde tot diverse heftige gesprekken, onderhandelingen en uitkoopacties.

Daarnaast hebben we vermaak georganiseerd in de vorm van gokspellen. Ik mocht onder andere ‘de eksterraces’ organiseren en leiden. Een supersimpel race-spel waar aanwezigen op konden inzetten. Note to self: volgende keer mijn hoofdrekenvaardigheden even afstoffen. Proberen de winstverdeling op basis van hoogte van inzet per persoon te berekenen terwijl een wantrouwige speler je op je vingers aan het kijken is, is anders een flinke uitdaging.

Het werd laat voordat ik eindelijk in mijn bedje lag (4 uur…), dus dat is een teken dat ik me goed bezig heb gehouden. Bovendien was mijn geldbakje flink gevuld met winst, dus kon ik met een tevreden gevoel de avond afsluiten. Op naar het volgende evenement!