Zaterdagavond tot en met zondagmiddag heb ik me prima vermaakt op de Charm baravond. Vooraf had ik niet echt een voorkeur wat ik als NPC (een soort figurant, voor de niet-LARPers onder ons) wilde gaan spelen. Dat kwam mede doordat ik het plotboek pas een dag van tevoren had ontvangen. Ik heb altijd wat tijd nodig om karakters in mijn hoofd te laten rijpen. Toen ik zaterdagmiddag het plotboek nog een keer doornam, kreeg ik ineens wel gevoel bij het karakter van Keesje, het ondeugende zoontje/dochtertje van een rondreizend echtpaar, en borrelden wat leuke ideetjes op hoe ik dat personage vorm zou kunnen geven.
Gelukkig mocht ik het karakter inderdaad gaan spelen (sorry Peter).
Door het vele rondreizen was Keesje een beetje ondeugend geworden. Als in: steelt spullen, wil leren zwaardvechten en doet er alles aan om een slokje bier te krijgen. Moeder maakt zich zorgen, maar is een toegeeflijke softie, en vader ziet er allemaal geen kwaad in. Een prima recept voor een heerlijk speelbaar karakter dus!
Tijdens het evenement heb ik Elven aan hun oren getrokken, katten aan hun staarten getrokken, snorharen van een rat afgerukt, m’n tong naar diverse mensen uitgestoken, onbewaakt achtergelaten zwaarden uitgeprobeerd en nog veel meer. Hoogtepunt van mijn jatten was de diefstal van een setje genezingsspullen. De diefstal kwam pas aan het licht op het moment dat de nood het hoogst was, en iedereen dus in paniek was omdat er iemand dringend genezen moest worden. Op dat moment zette ik juist het setje in als onderpand in een weddenschap, en viel ik door de mand.
De weddenschappen waren ook erg leuk: ik had wat tips gekregen hoe ik bepaalde onmogelijk lijkende opdrachten kon uitvoeren, en moest spelers uitdagen om het te proberen. Waaronder een papiertje onder een op zijn kop staand bierflesje uittrekken, zonder het flesje aan te raken en zonder dat het omviel. De verwachting was dat alle spelers zouden proberen het papiertje er zo snel mogelijk onderuit te trekken, maar het flesje zou dan geheid omvallen. Ik daagde dus een van de spelers hiervoor uit. Maar had niet gerekend op het gladde papieren tafellaken dat eronder lag… De speler rukt dus het papiertje onder de fles uit, en het ding blijft perfect staan! Weddenschap verloren… :-O
De kleurpotloden en het papier dat ik in een vlaag van verstandsverheldering vlak voor vertrek nog in m’n koffer had gemikt, kwamen ook van pas. Mijn kindertekening van de ‘ztomme elv’ (Dennis’ karakter, die mijn teddybeer open had gesneden omdat de ziel van een Seelie er in opgesloten zat (don’t ask…) ) heeft nog voor veel hilariteit gezorgd en gaat op de Charm website komen onder het kopje ‘Bloedelven’ 
Verder heb ik ‘s avonds laat (ja, ik mag heel laat opblijven van mamma, echt waar!) op diverse schoten van mensen gezeten en om verhaaltjes gebedeld. Da’s het geweldige van LARPers: de meesten vertellen ook nog echt iets leuks!
Waarna ik de volgende ochtend met een mega-kater (de spelers vonden het erg leuk om een klein kind dronken te voeren met bier, wijn, Goldstrike, Flugel, rum en andere zooi!) en moe van het slaapgebrek weer mijn opwachting mocht maken.
Het fijne van een baravond is, dat je niet zo veel zooi hoeft in te pakken, de rollen niet heel zwaar zijn, en je maar één nachtje op een ijskoud optrekkende vloer onder het schijnsel van twee veel te felle nooduitgangverlichtingen hoeft te slapen. Het nadeel is, dat het te snel voorbij is, er niet zo veel NPC-rollen zijn en er weinig te geinen is in het monsterhok. Ik hoop dat de nieuwe NPC’s zich wel een beetje vermaakt hebben. Ik heb echt geluk gehad met mijn rol en ik denk dat ik het minder naar mijn zin zou hebben gehad als ik een andere had gekregen, dus ik voel me wel een beetje schuldig dat ik deze heb geclaimd. Maar ja, met mijn lengte ligt een rol als kindje natuurlijk wel een beetje voor de hand 
Zondagmiddag wilden we op tijd weer naar huis om te kijken of Zulay niet de tent had afgebroken, of zielig en getraumatiseerd in een hoekje zou liggen, na haar eerste nachtje alleen. Dat was gelukkig niet het geval, hoewel ze direct bij haar etensbakje ging zitten zodra we thuis kwamen. Maar aangezien ik voor de zekerheid voor twee dagen brokjes had achtergelaten en ze deze in 24 uur allemaal naar binnen had geschrokt, had ik geen medelijden en mocht ze rustig wachten tot etenstijd.
We waren daardoor wel al om kwart voor 4 thuis. Om kwart over 4 waren alle spullen uitgeladen, uitgepakt, op de juiste plek of in de wasmachine gedumpt, en zaten we op de bank te wachten tot het tijd was om frietjes te halen. Vreemd hoor. Al om 8 uur ‘s avonds ben ik, met een moe maar voldaan gevoel, in bed gecrasht. Het was een leuk weekend!