Na op zaterdagmiddag mijn bestuursfunctie te hebben overgedragen, kon ik zorgeloos als full-time NPC (figurant) van start gaan met de Charm Baravond.

Nou ja, af en toe kreeg ik nog wel een beetje van de organisatie mee, wat betreft herkenbare Aha-momenten. Binnen no-time kwam de nieuwe secretaris even bij me spuien over wat ze allemaal al aan domme vragen over zich heen had gekregen. Ach, zo herkenbaar… XD
Zo kwam het nieuwe bestuur er ook achter dat deelnemers echt niet onthouden of ze zich op hebben gegeven voor het avondeten (dus had je daar een lijst van moeten uitdraaien, wat je uiteraard niet hebt gedaan – iets wat ons ook ‘slechts’ 2 van de 3x is overkomen… ). En dat je als secretaris geen tijd hebt om op de laatste dag van het evenement én je persoonlijke slaapspullen in te pakken én je NPC-spullen op te ruimen én de uitcheck te doen (sorry Yvon, ik had je moeten waarschuwen dat ik er ook nog nooit in geslaagd ben dit succesvol te combineren…).
Maar hee, ik ben supertrots op ze, want het was een ontzettend geslaagd evenement!

Zoals meerdere spelers achteraf aangaven, leek het wel een compleet LARP-weekend in plaats van ‘slechts’ een avond en een ochtend spelen. Normaal gesproken heb ik als NPC tijdens het spel altijd wel een paar dipmomenten omdat de spelers me gewoon even niet nodig hebben. Maar na het intropraatje stormden ineens zowat alle spelers op me af, en toen ik weer tijd had om met mijn ogen te knipperen, bleek het ineens half 3 ‘s nachts te zijn… WTF just happened??

Mijn NPC-rol mag dan ook een groot succes genoemd worden!

Na ontvangst van het plotboek wist ik niet zo goed voor welke rol ik me moest opgeven. Ik vond meerdere rollen interessant, waaronder die van Gerda: dwerg en bloemschiktherapeute. Maar omdat ik tijdens de vorige Baravond ook al een dwerg had gespeeld, was ik bang dat het wellicht te veel van hetzelfde zou worden. Ik gaf daarom voor meerdere rollen een voorkeur door, maar kreeg toch de rol van Gerda toebedeeld. En gelukkig maar, want wat heb ik me er ontzettend mee vermaakt! En de spelers ook – niet in de laatste plaats vanwege het ontzettende Limburgse accent dat ik mezelf had aangemeten…

Dankzij dat accent en mijn baard, die alleen langs mijn kaaklijn liep, werd ik al snel vergeleken met Chriet Titulaer  (Helaas zijn er geen foto’s gemaakt, dus jullie moeten het met deze tekst-only-post doen.)
Ik twijfel eigenlijk of men doorhad dat het stiekem slechts een overdrijving van mijn natuurlijke accent was en dat ik enkel dankzij mijn jarenlange verblijf buiten onze zuidelijkste provincie, de scherpste zachtste kantjes er wat van af heb weten te slijten… :-X

Maar goed, ik speelde dus Gerda, een dwerg die een beetje ‘anders’ was. In plaats van graag onder de grond te zitten zoals de meeste dwergen, hield zij namelijk meer van de buitenlucht en met name van bloemen. Op zoek naar de mooiste exemplaren in andere landen, werd ze op een gegeven moment opgepakt als ‘illegale immigrant’ en kwam ze terecht in interneringskamp Waeghschaele, waar ze net als de andere cliënten moest bewijzen dat ze voldoende aan zichzelf had gewerkt om weer netjes te kunnen functioneren in de maatschappij. Maar tijdens haar verblijf constateerde het personeel dat Gerda ook heel geschikt was als therapeute – voor bloemschiktherapie welteverstaan. Aldus trad ze er in dienst. En zo kwam het dat de spelers, die ook in het interneringskamp aankwamen, in mijn therapiesessies belandden.

Voor die sessies had ik twee complete bakken vol met nepbloemen, vazen, bakjes en steekschuim meegesjouwd van thuis. In principe regelt de verhaalcommissie alle benodigde requisieten voor hun plot, maar bij Charm zijn er ook veel NPC’s die hun eigen kostuums en props verzorgen. Waaronder ik. En dat is inmiddels wel bekend…
Zoals Yvon het uitdrukte:

“Ik liep vandaag langs de Action en zag nepbloemen staan. Ik dacht, zal ik nog wat meenemen voor de cursus…? Oh wacht, die wordt door Lenny gehouden. Moeder der meuk!”

Tsja, ik kan niet ontkennen dat we een zolder-of-holding hebben…

Maar de verhaalcommissie kwam vervolgens ook nog eens met een emmer vol echte bloemen aanzetten, plus allerlei takken en bladeren uit de tuin. Dus had ik genoeg om drie complete tafels vol te bouwen met therapiemateriaal! Ook dat heeft wel bijgedragen aan het succes van de sessies denk ik. Plus het feit dat enkele andere therapieën wat eh… minder toegankelijk waren (zoals de ‘acceptatietherapie’ waarbij je leerde omgaan met verlies door je geld te vergokken, of de ‘retro-frenologie’ waarbij je schedelpan met behulp van een hamer ‘in de juiste vorm’ werd gehamerd).

Bijna alle spelers schreven zich in voor mijn therapie, waardoor ik ze in twee groepen heb moeten opsplitsen en ook diverse een-op-een-sessies heb gedaan. Maar ja, met zo’n 15 personen per groep duurt het even voordat iedereen aan het woord is geweest, dus heb ik voor de groepssessies wel wat elementjes (zoals de geurtherapie) moeten schrappen. Het moet natuurlijk wel leuk blijven, want een baravond is ook bedoeld om spelers wat vrije tijd te geven om hun onderlinge banden aan te halen, in plaats van alleen maar met plot bezig te zijn.

De spelers reageerden in ieder geval superleuk en hebben ontzettend mooie dingen gemaakt. Plus onwijs zitten slijmen. Wat heb ik een hoop bloemen cadeau gekregen ‘voor onze aller-allerliefste juf die ons zo goed begeleidt’. En wat een huichelachtig positief gedrag heb ik kunnen observeren. Alleen maar in de hoop van mij een goede aantekening in hun dossiers te krijgen, zodat ze zo snel mogelijk weer naar huis konden. Tsk…

Ik vond het ook een mooie uitdaging om ter plekke in te spelen op de verhalen van de spelers, en die net iets anders te interpreteren, zodat duidelijk werd dat ze toch echt nog wat therapie nodig hadden. En om op basis van hun bloemkeuze en gemaakte stukjes, direct een analyse uit mijn mouw te schudden over wat hun issues waren. Dat ging verrassend soepel, blijkbaar heb ik mijn roeping gemist! Dus mocht ik ooit klaar zijn met het online marketing-vak, dan kan ik altijd nog een carrière in de psychologie starten.