En dat was dan Charm 27. Mijn laatste evenement dat ik als bestuurslid van de vereniging heb georganiseerd. Na dik 4 jaar secretaris zijn (praktisch 5 jaar, omdat ik al vroeg was betrokken in de overdracht), zal ik er de volgende keer enkel bij zijn als gewone NPC.

Hoewel de emoties tijdens het afsluitende praatje op zondagmiddag bij enkele personen nog even hoog opliepen, besef ik zelf nog niet helemaal dat dit echt de laatste keer was. Dat komt ten eerste omdat ik natuurlijk nog gewoon naar de evenementen blijf gaan, maar ook omdat er nog een hoop bestuurstaken op mij liggen te wachten, zoals de uitcheck verwerken, website updaten, een evaluatievergadering houden, overdracht aan het nieuwe bestuur, en het organiseren van de Algemene Ledenvergadering waarop het nieuwe bestuur officieel benoemd moet worden. Wat dat betreft is het nu voor de verhaalcommissie en andere crewleden min of meer afgelopen, maar voor het bestuur niet. Tot februari ben ik nog steeds secretaris en medeverantwoordelijk voor de vereniging.

Samen met mijn mede-bestuursleden, Alice en Dave. Wat zijn wij een fantastisch team. Wat ben ik blij dat we zo goed met elkaar door een deur kunnen – we kennen elkaars handleiding en de enkele onderlinge irritaties zijn nooit hoog opgelopen. En wat vullen we elkaar goed aan! We zijn alledrie harde werkers met verantwoordelijkheidsgevoel, maar hebben ook onze eigen focus. Alice is heel goed in het verwennen van onze deelnemers, bijvoorbeeld wat lekkere hapjes betreft. Dave is type MacGuyver, die ter plekke wel even improviseert met duct tape en tiewraps. En ik ben de persoon die alles gestructureerd laat verlopen. En die combinatie heeft ontzettend goed gewerkt bij de organisatie van alle evenementen.

Sowieso bestaat de complete crew uit fantastische mensen waar je op kunt bouwen. Iedereen heeft zo hard zijn best gedaan de afgelopen jaren! Plot schrijven, spelleiden, requisieten en kostuums maken, figuranten aansturen, opbouwen, keuken runnen…. De teamspirit en het verantwoordelijkheidsgevoel werden ditmaal nog eens benadrukt toen op vrijdagnacht ineens een van de spelers kwijt bleek, en alle crew die nog wakker was in no-time klaarstond met zaklampen om de betreffende speler in het stikdonkere bos te gaan zoeken (geen zorgen, het is helemaal goed gekomen).

We merken dat we na al die tijd heel geroutineerd zijn geworden. En daarom is het eigenlijk heel stom dat we er mee ophouden, want hoewel de nieuwe crew echt niet het wiel opnieuw hoeft uit te vinden, zal het toch even gaan duren voordat ze helemaal ingewerkt zijn.

Maar Charm heeft voor mij altijd gevoeld als een vereniging die ik ‘in bruikleen’ had. Veel LARP-verenigingen zijn opgericht door een bepaalde groep mensen die er op een gegeven moment weer mee stopt, waardoor ook de vereniging en bijbehorende evenementen ophouden te bestaan. Bij Charm is het gebruikelijk dat er periodiek wisselingen plaatsvinden in de crew. Wat mij betreft ideaal, want zo kun je zowel vernieuwen als voortborduren op het goede werk van je voorgangers en worden de evenementen steeds beter. Het is nu alleen extra spannend omdat zowel het bestuur als de verhaalcommissie tegelijk in zijn geheel wisselt.

Als ik terugkijk op de afgelopen periode kan ik in ieder geval heel trots zijn op onszelf. Het is geweldig om zo veel complimenten te krijgen. De deelnemers zien en waarderen duidelijk ons harde werk en tevreden deelnemers is toch waar je het uiteindelijk voor doet. Al die blije mensen achteraf, dat is wat mij motiveert en waardoor het me lukt om met in totaal slechts 6,5 uur slaap van vrijdag tot en met zondag, met een glimlach door te blijven stomen. Charm is dan ook een heel dankbaar evenement om bij te vrijwilligen, want ook de deelnemers zijn zo’n ontzettende leuke club mensen!

Maar nu is het dus tijd voor anderen om het stokje over te nemen.

Als afzwaaiend bestuur wilden we een bedankje geven aan alle crewleden van het moment. Ik bedacht dat een memoryspel met foto’s van de crew en wat speciale momenten wellicht leuk zou zijn. Alice en Dave weerhielden me ervan om het zelf te gaan knutselen, net als destijds de kijkdozen, en tipten me dat je het ook gewoon kunt laten drukken…
Dat scheelde een hoop werk en nu hebben we dus ook nog eens een mooi professioneel spel kunnen uitdelen (en had ik een hoop pret met het terugkijken van foto’s van alle voorgaande evenementen, plus frustraties dat er niet meer kaartjes in een spel zitten omdat er té veel leuke foto’s waren):

Naast al het geregel heb ik ook nog heerlijk kunnen NPC-en. In de beginperiode had ik alleen tijd voor kleine rolletjes, aangezien ik vaak het spel uit moest voor bijvoorbeeld het ontvangen van de cateraar en het doen van boodschappen, maar sinds Alice is gestopt met spelen en full-time achter de schermen helpt, hoef ik tussen het opbouwen / de incheck en het afbreken / de uitcheck nauwelijks meer iets te doen.

Ik was ditmaal gevraagd voor een sfeerrol in plaats van een plotdragende rol. Iets wat ik erg leuk vind om te doen. Aldus speelde ik Carmen – hoerenmadam van ‘Casa Bonita’. Die eigenlijk ook een carrière als zangeres ambieerde en zich daarom had aangesloten bij de lokale band; de Righeltuijghers. Niet alleen populair vanwege de muziek, maar ook vanwege het feit dat de meeste optredens eindigen in een kroeggevecht (waarvoor we vooraf met diverse mensen allerlei werpobjecten van latex hebben zitten knutselen – de bar stond vol met smijtbare mokken, flessen, en zelfs objecten als een vis, stuk ham en barkruk!!).

Alle NPC’s die konden zingen of muziek maken waren vooraf benaderd om mee te doen in de band, hadden muziek opgestuurd gekregen, en een paar weken voor het evenement zijn we nog even bij mij thuis samengekomen voor een oefensessie.

Ik had niet verwacht dat het daadwerkelijk zo’n succes zou worden! De band heeft echt heel veel bijgedragen aan de zeemanssfeer op het evenement en we hebben ontzettend veel lol gehad met muziek maken. Lekker publiedjes brullen en ik heb ook mijn viool weer eens uit het stof kunnen halen. Muziek maken én de hoer spelen… wat mij betreft wel een van mijn favoriete NPC-rollen allertijden

En dan rest nu enkel nog het opruimen, de was en de administratie. En het wachten op de foto’s uiteraard!